λογοτεχνικά ταξίδια στον κόσμο

Πέμπτη 16 Ιανουαρίου 2014

184. Σπύρος Πλατάκης: Κερκίνη


Κερκίνη

Ένα απέραντο λειβάδι βαλτωμένο
χωρίς κανένα δέντρο κι' ούτε σπίτι,
βούρλα και σαπισμένα χόρτα μοναχά,
βατράχια λασπωμένα στα θολά νερά.
Και πέρα, προς το βάθος,
ανάμεσα στις ψάθες και στις καλαμιές,
μια κατάμαυρη βάρκα σιγοπλέει.
(Το μεγάλο Κάστρο, 1960)

Από την Ανθολογία Συγχρόνου Ελληνικής Ποιήσεως 1930-1960
(Άρη Δικταίου και Φαίδρου Μπαρλά)
Εκδόσεις: Φέξη, 1961

*
Φωτ: Τ.Ε.Ι. Κεντρικής Μακεδονίας

Ετικέτες , ,

Σάββατο 4 Ιανουαρίου 2014

183. Γιώργος Καφταντζής: Σέρρες


Σέρρες
ΙΙΙ


Ένας γαλάζιος γλάρος είναι το μαχαίρι της αγωνίας μας'
που ξεσχίζει τις τρυφερές σάρκες τ' ουρανού,
το κάθε τρομαγμένο στάχυ ολόφωτη
εναλλαγή από ασύλληπτα χώματα και αίματα
στον πρωτότοκο άνεμο της άνοιξης
έξαφνα το πρωινό φως σαλπίζει
με ήχους ανοιχτόχρωμους,
αυτή ξυπνάει, πίνει το γάλα της βροχής
κάποτε, κάποτε κρυφοκοιτάει απ' όλα τα παράθυρα
τις διαφημίσεις, τα νεκρώσιμα αγγελτήρια,
τα προγράμματα πλειστηριασμών
και γέρνει ολοένα λυπημένη,
σαν ένα κλωνάρι αμυγδαλιάς.

Από το Ποιητικό Ημερολόγιο 1997
Εκδόσεις: Ιωλκός,
*
Φωτ: dimoi-news.gr

Ετικέτες , ,

Δευτέρα 23 Δεκεμβρίου 2013

182. Τόλης Νικηφόρου: Θεσσαλονίκη


γενέθλια πόλη, 1

αγιόκλημα και ψάθινες καρέκλες
για να τσιμπολογάνε τα παιδιά
απ' τα χουνάκια με τα τυπωμένα φύλλα
κι από το καλοτάξιδο πανί της Αίγλης
σπόρια ονείρου

εκεί στο τέρμα της ανηφοριάς
ο ήλιος ν' αμολάει απλόχερα τους ήχους
από τα κατρακύλια και τα ξύλινα πατίνια
στο καλντερίμι της Αγνώστου Στρατιώτου

αριστερά και δεξιά πιο κάτω
ν' απλώνεται η πλατεία ουρανός
με τα αρχαία Λουτρά του Παραδείσου
και τ' άσπρα σύννεφα της ν' ανεμίζουν
σημαία στο καμπαναριό του Αη Δημήτρη

μέσα απ' τη γη να ξεπροβάλλει
η ανθισμένη Παναγία Χαλκέων
όλα στη θέση τους αμετακίνητα
όπως το χέρι του πατέρα
τους εφιάλτες στο σκοτάδι όταν έδιωχνε

η φλόγα απ' το δαδί να λαμπαδιάζει
στο πρωινό δωμάτιο του χειμώνα
κάθε κατώφλι μια ζεστή ποδιά
και ο βαρδάρης άγριος, παγερός και οικείος
ένας μεγάλος αδερφός, μια βεβαιότητα

διαρκώς ν' αλλάζουν και να μένουν
όλα στη θέση τους αμετακίνητα
αμετακίνητη η Πλατεία Δικαστηρίων
απ' όπου ξεκινούσε κι όπου τέλειωνε
η Εγνατία Οδός αυτού του κόσμου

(συλλογή: Το διπλό άλφα της αγάπης, 1994)

από το βιβλίο του Τόλη Νικηφόρου ν' ακούγεται από μακριά μια φυσαρμόνικα...
32 ποιήματα για τη Θεσσαλονίκη (1966-2013)

Εκδόσεις: Μανδραγόρας, 2013
*
Η φωτογραφία είναι από το βιβλίο των Γ. Αναστασιάδη - Ε. Χεκίμογλου η "χαμένη" Εγνατία της Θεσσαλονίκης
εκδ: University Studio Press, 2001

Ετικέτες , , ,

Τετάρτη 11 Δεκεμβρίου 2013

181. Ηλίας Ιωάννου: Θερμαϊκός


Θερμαϊκός κόλπος

Κέρινο σώμα
να πεθαίνεις
Θέρος προς Φθινόπωρο

τότε που τα φεγγάρια
χαμηλώνουν
φορούν το δέρμα της
φορούν τα μαύρα
γιατί τα ξέρουν όλα
τα φεγγάρια

και πώς βουλιάζει η νύχτα
θα το μάθεις
θα μάθεις πώς γεννιούνται
τα ποιήματα
αυτά τα παράφορα χέρια.

από Το Δέντρο, τχ. 2
Νοέμβριος 1983
(αρχείο ΕΚΕΒΙ)

*
Φωτ: του Γιάννη Χατζηαναστασίου από το thinkfree.gr

Ετικέτες , , ,

Παρασκευή 29 Νοεμβρίου 2013

180. Ξάνθος Μαϊντάς: Πήλιο


Πήλιο 87

Σβήνουν τα τελευταία λιθόστρωτα.
Πέτρες στρογγυλεμένες, αιώνες στην τριβή,
σκληρό το μέταλλο στην οπλή του αλόγου
και πώς χάνονται τα ίχνη που αφήσαμε κάποτε
αργά, μέρα τη μέρα, μέσα στο χώμα και το νερό.

Έτσι σκυφτή μονολογούσες
τη νύχτα εκείνη που σηκώθηκε αέρας
κι όλοι είχαν τρομάξει
πως θα ρήμαζε τα σπίτια, τις σοδειές
και πως θα τσάκιζε τα δέντρα στην πλατεία.
Λίγο πριν φύγεις το 87.

Από τότε πολλές καταιγίδες
μέτρησαν την αντοχή μας
μα ακόμη βλέπω τον μεγάλο πλάτανο
άλλοτε ν' αγκαλιάζει
κι άλλοτε γυμνός να σπαράζει τα λόγια σου.

Από το Οροπέδιο, τχ. 2
Χειμώνας 2006-2007

Ετικέτες , ,

Κυριακή 17 Νοεμβρίου 2013

179. Γιάννης Σκαρίμπας: Χαλκίδα


Χαλκίδα

Να 'ν' σπασμένοι οι δρόμοι, να φυσάη ο νότος
κι' εγώ καταμονάχος και να λέω: τι πόλη!
ν' απορώ αν δεν είμαι – μέσα στην ασβόλη –
ένας λυπημένος πιερότος!

Φύσαε –είπα– ο νότος κι' έλεγα: Η Χαλκίδα,
ω Χαλκίδα –πόλη (έλεγα) και φέτος
ήμουν –στ' όνειρό μου είδα– Περικλέτος,
πάλι Περικλέτος ήμουν – είδα...

Έτσι έλεγα! Ήσαν μάταιοί μου οι κόποι
πάν' σε ξύλο κούφιο, πρόστυχο, ανάρια,
ως θερία, ως δέντρα – αναγλυμένοι – ως ψάρια
τα όνειρά μου (μούμιες) κι' οι ανθρώποι.

Τώρα; Πόλη, τρέμω τά γητέματά σου
κι' είμαι ακόμα ωραίος σαν το Μάη μήνα,
κρίμα, λέω, θλιμμένη να'σαι κολομπίνα
και να κλαίω εγώ στα γόνατά σου.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Έτσι να ΄'ν' σπασμένοι, νά φυσά απ' τό νότο
και με πίλο κλώουν να γελάς, Χαλκίδα:
Αχ, νεκρόν στό χώμα – να φωνάζης – είδα
έναν μου ακόμη πιερότο!

Από την Ανθολογία Συγχρόνου Ελληνικής Ποιήσεως 1930-1960
(Άρη Δικταίου και Φαίδρου Μπαρλά)
Εκδόσεις:Φέξη, 1961

*
Φωτ: beautyblog.gr

Ετικέτες , , ,

Τρίτη 5 Νοεμβρίου 2013

178: Θανάσης Πετσάλης - Διομήδης: Κηφισιά


1909

Τον καιρό εκείνο η Κηφισιά ήταν ένα μικρό, ένα μικροσκοπικό χωριό. Από τον Πλάτανο ως τ' Αλώνια οι ντόπιοι. Από τον Πλάτανο ως το Κεφαλάρι και το Στροφύλι καμιά σαρανταριά, πενήντα το πολύ βίλες — «επαύλεις» στα επισημότερα — όπου ανέβαιναν τον Ιούλιο κάμποσοι Αθηναίοι, λίγο - πολύ πλούσιοι, να ξεκαλοκαιριάσουν, να «παραθερίσουν».

Ο Πλάτανος ήταν και τότε η καρδιά της Κηφισιάς. Από τη μια μεριά κατηφόριζε το Άλσος, όπου έφτανε κάθε μια ώρα το τραίνο από την Αθήνα, φριχτά λαχανιασμένο πάντα. Από την άλλη ορθωνόταν, ανάμεσα σε πεύκα και σε λευκές, το Ξενοδοχείο «του Μελά», το μεγάλο «αριστοκρατικό» ξενοδοχείο. Όλ' αυτά τυλιγμένα στο πράσινο του πεύκου και στο ασημί της λεύκας και μέσ' στη νοτισμένη απόπνοια των φρεσκοποτισμένων κήπων. Μια γαλήνια, ευτυχισμένη γωνιά της γης.
Σ' ένα από τα περιβόλια αυτά, κάποια νύχτα του Αυγούστου, νύχτα φεγγαρόλουστη, κάθονταν και κουβέντιαζαν δυο κυρίες και τρεις κύριοι. Ο καφές μετά το δείπνο, μετά το καλό φαΐ. Ένα νεράκι τρέχει κάπου κοντά κελαρύζοντας. Πότε - πότε περνά στο δρόμο έξω ένα αμαξάκι (όλ' αυτά στο υποκοριστικό), ένα μόνιππο, ταπ - ταπ τα πέταλα — στο χώμα, βέβαια. Και ο γκιώνης πίσω από το σπίτι, στη σκοτεινότερη γωνιά του κήπου, η διπλή φωνή του, ου - ου, ωσάν απάντηση η μια στην άλλη.

από το βιβλίο Δεκατρία χρόνια - Από το 1909 στο 1922
Εκδόσεις: Βιβλιοπωλείον της Εστίας, χ.χ.
*
Φωτ: almolibrophotography.blogspot.gr

Ετικέτες , , ,

Πέμπτη 24 Οκτωβρίου 2013

177. Στρατής Μυριβήλης: Ζάππειο


Στη λιακάδα

Τούτα δω συμβαίνουνε στο Ζάππειο, ένα χλιο, χειμωνιάτικο απομεσήμερο. Ο ήλιος είναι γλυκός πάνω στις ήσυχες φυλλωσιές. Στα μεγάλα δέντρα οι πράσινες φούντες αστράφτουν πεντακάθαρες ύστερ' από τόσες βροχάδες. Μάλιστα οι πιπεριές απλώνουνε προς τα κάτω τ' αμέτρητα ντελικάτα τους κλωνιά με τα λεπτά φύλλα,, σα ρωμαντικά κορίτσια με ξέμπλεκα προπολεμικά μαλλιά. Ένα λεπτότατο αναρρίγημα φαίνεται να γαργαλάει τ' ακρόρριζά τους κάτω από την άσφαλτο. Το μυστικό μαντάτο της άνοιξης που έρχεται, περνά λοιπόν κάτω από την άσφαλτο και φυσάει πάνω στα πεινασμένα φύτρα το μακρινό ερωτικό σύγκρυο; Έτσι θα 'ναι, γιατί οι πιπεριές φοράνε τον ήλιο μ' έναν τρόπο, σα γαμήλιο πέπλο. Εξάλλου, σαν πάρει κανείς τα φύλλα τους και τα τρίψει μέσα στη φούχτα του, μυρίζουν δυνατά σερνική μυρωδιά. Το ξαίρουν αυτό οι περιπατήτρες στη λεωφόρο Ηρώδη του Αττικού και την ανασαίνουν βαθιά.

O ουρανός ήρθε κι ακούμπησε ανάλαφρα τον γαλάζιο κουπέ του πάνω στiς κολώνες του Oλυμπιείου, ποy είναι από σιντέφι μαλαμοκαπνισμένο. Έτσι γίνεται ένα απίστευτο συνταίριασμα του βυζαντινού τρούλλου με τον αττικό ναό.

Καί τώρα, κάτω απ' αυτό το αρχιτεκτονικό θάμα, η αθηναία κυρία. Μια γυναίκα νέα, λυγερή σαν το ριζοκλάδι της αγριλιάς. Είναι μελαχροινή, τίμια και αληθινά μελαχροινή, με πρασινωπά μάτια. Είναι κάτι τέτοια γυναικεία, μάτια,, που θαρείς και περνάν αδιάκοπα από το βυθό τους φουντωμένα δάση. Το δέρμα της είναι κεχριμπαρί θαμπό και τα δόντια της πυκνά, μικρά, σφιχτά φυτρωμένα, για να χωρέσουν όλα μέσα στο μικρό στόμα. Σαν χαμογελά, φεγγοβολάνε, αράδα, ανάμεσα στο πρόσωπό της, που είναι όλες τις ώρες μουχρωμένο. Γι' αυτό χαμογελά συχνά και τότε βγαίνουνε στο φως και δείχνουν την άσπρη κοφτεράδα τους. Είναι τα δοντάκια που ονειρεύουνται όλα τα χρυσοκόκκινα ροδάκινα της γης, σαν έρθει η ώριμη στιγμή που θα σπαργώσουν από το μέλι των χυμών τους. (Όλοι οι γλυκύτατοι καρποί της αμαρτίας κρατάνε βαθιά μέσα στην ψίχα τους τη μακρότατη θύμιση από τα δοντάκια τής Εύας, σα μπήχτηκαν έτσι κοφτερά μέσα στη σάρκα τους).

Δεν υπάρχει καμιά, αμφιβολία, ε; πως κάθε γυναίκα είναι ωραία μέσα στο αττικό τοπίο. Ο Θεός ξαίρει πια τι μπορεί να είναι μια αληθινά ωραία γυναίκα μέσα στο αττικό τοπίο.

από Το πράσινο βιβλίο
Εκδόσεις: Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 1980
*
Φωτ: athenshappytrain.com

Ετικέτες , , ,

Σάββατο 12 Οκτωβρίου 2013

176: Γεώργιος Σουρής: Πλάκα


Πλάκα

Ω! χαίρετε Πλακιώται,
πανάρχαιοι ιππόται
και Έλληνες σωστοί'
ω! χαίρετε σεις μόνοι
Κυδαθηναίων γόνοι
και ευγενών βλαστοί.

Η Πλάκα πάλαι ήτον
εστία των χαρίτων
και των ευπατριδών
στην Πλάκα μόνον είναι
αι αληθείς Αθήναι
των Πεισιστρατιδών.

Εδώ η άνθηρότης,
εδώ η κλασσικότης
των χρόνων των κλεινών
εδώ ο νους υψούται,
κ' επάνω της ορθούται
ο γίγας Παρθενών.

Σε κάποιο μονοπάτι
θαρρώ πως του Σωκράτη
υπήρχεν η Σχολή...
Εδώ, βεβαίως, πάλαι
Σχολαί θα ήσαν κι άλλαι,
και λόγιοι πολλοί.

Μα τώρα ποιος το ξέρει,
αν των σοφών τα μέρη
δεν είναι καπηλειά
κ' οι βλάμηδες με γέλια
αδειάζουνε βαρέλια
και παίζουνε βιολιά;

Πνοαί χρυσών αιώνων
φυσούν και Παρθενώνων
εις όλες τις μεριές•
αλλά μαζί μ' εκείνες
μυρίζουν και ρετσίνες
κρασιά, μουσταλευριές.

Κι αν Πήγασο ζητήσει
κανείς για να πηδήσει
στης Μούσης το βουνό,
σε σας και μόνο ξεύρει
πως Πήγασο θα εύρει
θρεμμένο και φτηνό.

Αν φράκα δεν φορείτε,
αν τίτλους δεν κρατείτε
λαμπράς καταγωγής,
κι αν για τιμή σάς φθάνει
πιστοί του Μακρυγιάννη
να μένετ' εκλογείς.

Σεις είσθε Φαναριωται...
κι άλλος κανείς, Πλακιώται,
δεν έχει τέτοια χάρη,
αφού δικό σας μένει
κι αυτό του Διογένη
το ξακουστό Φανάρι.

από την Βασική Βιβλιοθήκη, τόμος 23ος
Εκδόσεις: Αετός, 1954
*
Φωτ:adorabilia.wordpress.com

Ετικέτες , , ,

Δευτέρα 30 Σεπτεμβρίου 2013

175. Άγγελος Σικελιανός: Κεραμεικός


Κεραμεικός
(απόσπασμα)

Ιερέ, Ιερέ Κεραμεικέ'
βαθιά σου βογκεί μια πηγή,
στο γαληνό σου σήκωμα
με αφρούς βαθιά διαβαίνει,
πλένει τ' αντρίκεια κόκαλα
του καβαλάρη του αττικού,
και στων ηρώων τα σκέλεθρα
χώμα ποτέ δε μένει.

Ιερέ, ιερέ Κεραμεικέ'
στης Ηγησώς ακούμπησα
τα γόνατα το μέτωπο,
και φάνη μου που ανάλαφρα
και τρίσβαθα ανασαίνει,
ωσάν τη μυστική ομορφιά
που χύνουνε, ανασαίνοντας
μες στης χλωμάδας τους το φως,
σαν άστρο, οι πεθαμένοι.

Έδειχνε κρύα και διάφανη
πως θα χωρίσει η μέρα
που έσκυψα εγώ και σήκωσα,
πεσμένο στη γαλήνη σου,
τον αττικόν αέρα.
... ... ...
(Αλαφροΐσκιωτος, ΙΙΙ)

από το βιβλίο Άγγελου Σικελιανού: Λυρικός Βίος - Tόμος Α
Εκδόσεις: Ίκαρος, 1975
*
Φωτ: flickr.com, από poly_mnia

Ετικέτες , , ,

Πέμπτη 19 Σεπτεμβρίου 2013

174. Ζαχαρίας Παπαντωνίου: Αθήνα


Το τραγούδι της Αθήνας

Στον ύπνο μου απόψε πώς ξάφνου ζωντάνεψες!
Για σένα στα ξένα χτυπούνε ο παλμοί μου,
Αθήνα, ύπαρξή μου,
Εσύ που μ' ανάστησες και που με πλάνεψες!...

Στο φως σου θαρρώ πως ανοίγω τα μάτια μου.
Δροσούλες φυσούνε σε πεύκα αναμμένα
και μ' όλο που τρέμω να ιδώ περασμένα
στους δρόμους σου ψάχνω να βρω τα κομμάτια μου!

Βροντούνε στα τζάμια σου τα πρωτοβρόχια,
τα λίγα στεγνά σου ρυάκια φουσκώσανε...
Τα χέρια σκολειό που πηγαίνω παγώσανε,
φωτιά και βιβλία μού τ' αρνήθηκε η φτώχεια.

Εσύ με τα χάδια σου και με την κάκια σου
με πήρες της νιότης γλυκειά ξεγελάστρα.
Γυρεύοντας ρίμες ονείρατα κι άστρα
ξενύχτης εγύρισα μεσ' στα σοκάκια σου.

Γενήκαν δικά μου οι χαρές σου κ' οι κόποι σου,
οι δόξες σου, οι πλάνες σου! Νύχτα και μέρα
χυμένη η ζωή μου θε να 'ναι στη σκόνη σου
που παίζει ξανθή και τρελλή στον αέρα.

Οι πρώτες οι φτώχειες σου που 'ναι κ' οι χάρες σου;
Σε κάποιες λιγνές πιπεριές από κάτω
σπιθίζει το αντρίκιο σου το ρετσινάτο
και μες στο σκοτάδι βογγούνε οι κιθάρες σου.

Από το αγεράκι σου απόψε χαϊδεύομαι.
Τι τρέλλα! Στον ίσκιο μιας λεύκας που τρέμει
διαβάζοντας στίχους στρωτούς του Πολέμη
κατάκλειστη κόρη τολμώ κι ονειρεύομαι.

Μα όσο ο καιρός ο προδότης κι αν σ' άλλαξε
δεν χάνονται οι δρόμοι που μ' έχουν πληγώσει.
Η ανία κ' η τύχη εδώ μ' έχουν δαγκώσει,
εδώ της καρδιάς μου το αίμα αργοστάλαξε.

Αθήνα! τον πόθο μου κράτα και τ' άχτι μου!
Σε δύσες ρουμπίνια, γαλάζια χαράματα
βουνά φλογισμένα, ερείπια οράματα
οι αύρες σου ας ρίξουνε σκόρπια τη στάχτη μου.

από την Βασική Βιβλιοθήκη, τόμος 29ος
Εκδόσεις: Αετός, 1954
*
Φωτ: www.fdak.gr - Yδάτινη Λεωφόρος

Ετικέτες , , ,

Σάββατο 7 Σεπτεμβρίου 2013

173. Σοφία Μαυροειδή - Παπαδάκη: Φάληρο


Στο Φάληρο

Η πλήξη ψες μάς είχε ξαναφέρει
στο Φάληρο, σε κάποιαν αμμουδιά,
ερωτικό μας άλλοτε λημέρι.
Πιο πέρα, μες στην έρημη βραδυά,

πιασμένα τρυφερά, χέρι με χέρι,
δυο ερωτεμένα εκάθονταν παιδιά.
Μα εμάς του κάκου ζήταγε η καρδιά
παληές χαρές στη θύμηση να φέρη.

Κι' ως άρχισε η ψυχρούλα να πληθαίνη
«τί θέμε», μου 'πες, «δω, τέτοιον καιρό»,
κι' εφύγαμε κι' οι δυο μετανοιωμένοι.

Έκανε, αλήθεια, κρύο τσουχτερό
στ' ακροθαλάσσι, τη βραδυάν εκείνη
Μα το ζευγάρι τ' άλλο είχε απομείνει..

- από την παγκόσμιο ανθολογία ποιήσεως, τόμος Β'
(Ρίτας Μπούμη και Νίκου Παππά)
Eκδόσεις: Γεωργίου Παπαδημητρίου, 1953
- και από την Ανθολογία Συγχρόνου Ελληνικής Ποιήσεως 1930-1960
(Άρη Δικταίου και Φαίδρου Μπαρλά)
Eκδόσεις: Φέξη, 1961

*
Φωτ: kitespots.gr

Ετικέτες , ,

Πέμπτη 25 Ιουλίου 2013

172. Μίλτος Σαχτούρης: Πόρος


Πόρος 1985

Κι όταν εφάνη στο φλυτζάνι του καφέ μου η γοργόνα η μαύρη
όλη τη νύχτα αδιέξοδα και εξορίες
έξαλλος λέω στίχους του Hölderlin
στίχους του Charles Cros
και πώς λυπάμαι τον άνθρωπο με το καροτσάκι
γυρίζει
πουλάει γλειφιτζούρια — γεωμετρικά τοποθετημένα
το ένα πλάι στο άλλο στη σειρά —
κανένας δεν τα αγοράζει
κι έτσι κι αυτός είναι τώρα χρόνια πεθαμένος
τα ρούχα του έχουν λιώσει πάνω του
και πίσω του τρέχει ο άγγελός του.

Όμως παρ' ολ' αυτά ό Πόρος υπάρχει
και μ' όλα τα χαϊμαλιά του
με την παλιά του άγκυρα μπηγμένη στην αμμουδιά
τις όμορφες τουρίστριες με τα καταπληκτικά πόδια
και πόσους έφαγε το χώμα αυτά τα χρόνια
πάει ο Σκλάβος κι ο Καχτίτσης
ο Ιωάννου, η Μέλπω Αξιώτη
ο Αλεξάνδρου και τόσοι άλλοι.

Θεέ μου, δώσε μας ένα θάνατο
ειρηνικό.

Από τις 53 φωνές - Ποιητική Ανθολογία 1986
Εκδόσεις: Πρόσπερος, 1987
*
Φωτ: Yanna D.

Ετικέτες , , , ,

Σάββατο 13 Ιουλίου 2013

171. Τάκης Σινόπουλος: Ύδρα


Τηλεφώνημα της Ν. προ ημερών.
Ήταν στην "Υδρα, θα ξαναφύγει για την "Υδρα.
Έχει νοικιάσει σπίτι στην Ύδρα.
Θα μείνει στην Ύδρα.
Θα έχει τσιγαράκι κι έρωτα.
Αλλά φοβάται τις νύχτες.
Κάτι πρόσωπα που τους έδωκε θάρρος πάνε και τη βρίσκουν τις νύχτες, την ενοχλούν, την αγγίζουν, θα 'ναι, συλλογίζομαι, πρόσωπα - νυχτερίδες. Τη νύχτα οι νυχτερίδες και τα μάτια σου γαρίδες. Ε λοιπόν, της λέω, τι σου ήρθε να πας να νοικιάσεις μονάχη σου ένα σπίτι τόσο μακρυά; Θυμήσου:

που κράτησες μονάχη σου όλη
την τραγική κλεψύδρα
βουβή, σα να 'χε ιδεί την Ύδρα
στο ουράνιο περιβόλι.

Αλλά η Ύδρα της Ν. δεν είναι του Σεφέρη. Είναι κάτι διαφορετικό. 'Ενα τεράστιο μαύρο, υγρό, διψασμένο, σαρκοβόρο. Τριγύρω η θάλασσα.

Από το βιβλίο του Τάκη Σινόπουλου Νυχτολόγιο
Εκδόσεις: Κέδρος, 1978
*
Φωτ: fonitisydras.com

Ετικέτες , , ,

Δευτέρα 1 Ιουλίου 2013

170. Αλέξανδρος Μάτσας: Δήλος


Ύπνος εν Δήλω

Κοιμάοσυνα' την κεφαλή σου σκίαζεν η στάμνα
από το φως του λύχνου' μόνος ήμουν'
ήσαν κλειστά τα μάτια σου για μένα,
και τα φιλήματά μας είχε σβήσει
στα χείλη σου, το μαύρο γάλα της νυκτός.

Απ' έξω τ' άστρα και μαρμάρινα δελφίνια
και ζωντανές κολώνες και νησιά
στην ιερή θάλασσα των Κυκλάδων.
Θάλασσα γνώριμη στο σώμα σου, το πιο χαρίεν
απ' όσα την κολύμβησαν' το σώμα σου
και τώρα φεύγει, δύτης του Καιρού.

Κεφαλή θεία, λήκυθος γαλήνης,
μαρμάρινη στον ύπνο, με κλειστά
τα γλαυκά μάτια, ποιοι κρυφοί θεοί
σε πήρανε συμπότιν εστεμμένην
τους μήκονας της λήθης; ποιος κρατά
την κόγχη τούτη, την λαμπρά γεμάτη
με τις τροφέςτης θάλασσας και του φωτός;

Mόνος ο κτύπος της καρδιάς σου, ρυθμικός,
τα νυκτανθή σου βήματα μετρούσε.

Από την Ανθολογία Συγχρόνου Ελληνικής Ποιήσεως 1930-1960
(Άρη Δικταίου και Φαίδρου Μπαρλά)
Εκδόσεις:Φέξη, 1961

*
Φωτ: el.wikipedia.org

Ετικέτες , ,

Τετάρτη 19 Ιουνίου 2013

169. Δήμητρα Νανέρη - Σταυρινού: Πάρος


Νηνεμία

Δεν ανασαίνει η θάλασσα! Θαρρείς, νεκρή, κοιμάται,
στην κολπωτή την αγκαλιά, της γης της Παριανής!
Και το φεγγάρι, εκστατικό, μονάχο του πλανάται
Οι αγέρηδες κουράστηκαν, και δεν φυσά κανείς!
Κι' ο  θαυμασμός μου απλώνεται, το θάμα ν' αγκαλιάσει,
με της εφήμερης ζωής, την δίκαιη την βιάση!

Η Βάρκα εφύτρωσε, για ιδές, πέρα στ' ακίνητα νερά!
Να 'ταν να ρίζωνε κι' εμέ η φευγαλέα μου χαρά!
Και είν' η ήσυχη στιγμή, γεμάτη τόσην ένταση~
Αχ, η μικρούλα μου ζωή, να είχε τόσην έκταση!
1-8-1982

Από τη συλλογή Κάμποσοι στίχοι
Αθήνα, 1982
*
Φωτ: paros-tours.gr
Η παραλία του Μώλου

Ετικέτες , , ,

Παρασκευή 7 Ιουνίου 2013

168. Νικήτας Ράντος: Σαντορίνη


Σαντορίνη

ΙΙ
Μαύρα και ψηλά είναι τα βουνά του νησιού μου
πιο ψηλά μια που το κόκκινο της γης είναι βαθύ και μαύρο σαν τους βυθούς
τους θολωμένους από τους περιπάτους των στους ορίζοντες μαζί με τους ανέμους
τώρα που τα καράβια έχουν ανάψει τα πανιά τους σ' άλλες θάλασσες
η γύρω ερημιά πλημμυρίζετ' από αναμνήσεις που χαϊδεύουν τα βράχια
όπου ζούσαν οι ώρες αλαφρά - αλαφρά, όταν ήσαν γαλαζόχρωμες οι νύχτες
τα μπλου τα μάτια όμως έχουνε χαθή, αφότου φύγαν εσίγησε η θάλασσα
κι' αυτά μ' αρέσει να νομίζω πως έχουν μαρανθή στους αφρούς ξένης χώρας
τ' αγύριστο ταξίδι τους μπορεί να μην ελύπησε τη γη
να μην εβάθυνε τα κύματα τους βυθούς να μην έχει ταράξει
αδιάφορο κάποια αλλαγή εφύσηξε στους τόπους τούτους η μοναξιά
από την ήμερα που τους εσκούρανε το ζευγαρωτό παιγνίδι της φυγής με την αναμονή.

IV
Με την νυχτερινή κραυγή του ο φάρος τρομάζει τους ψηλούς βράχους
τους κάνει να παίζουν γιγάντια παιχνίδια
που απλώνουν τις διασκεδάσεις των από τον ουρανό ως τις πολύφωνες σπηλιές
για ώρες μακρυά αχούν οι τεράστιες κραυγές απελπισμένων σκιών
μονάχα λόγια ηρωικά μπορούν να δαμάσουν σε ρυθμούς αυτό το υλικό
αλλά οι απολαύσεις που προσφέρει στο πρόσωπο η Σαντορίνη
γλήγορα αλλάζουν τα πάθη, σπούνε το κάθε κυκλώπιο φύσημα
πάνου στην πορσελάνη των βουνών που ασπρίζουν τη μαύρη ομορφιά της.
Από κει θεατρικά κοιτάζει το νησί το ηφαίστειο που το έχει πλάσει
και παρακολουθεί το έργο του με την τελειότητα μαγευτικής υπεροχής.
Μεθυσμένος πια τότε εγώ από τόσους αντιφατικούς χυμούς
λυγίζω, κι' άθελα για μια στιγμή γίνομαι ο θεατής του έργου όπου παίζω.
Μονάχα η ομορφιά μένει κι' υπογραμμίζει τη διαφορά μας.

VI
Απάνου στους ερειπωμένους βράχους, της Οίας τα υπολείμματα γυμνώνουνε τη γη
κι' όταν μιλούν ακούς ακόμα να οραματίζονται τριήρεις Πτολεμαίων.
Σέρνουν το βαρύ τους φορτίο από τη θάλασσα του Κρητικού πελάγου
ως τη μαύρη αμμουδιά που περιζώνει την επικίντυνη Σαντορίνη.
θέλω να 'ναι αυτή η αιτία κι' όχι άλλη πιο χριστιανική
που αναγκάζει τον ναό της Ίσιδος δίχως προσκυνητάδες να θωρή τον ήλιο
ν' άνάβη τη θάλασσα, τους βράχους και να εξατμίζη το νερό.
Στην υγρή επιφάνειά του οι σκιές έδειχναν άλλοτες στα πανιά το δρόμο που οδηγεί στο Νείλο.
Δίχως σκοπό θωρούνε πια τα παλάτια τους αιώνες να χαμογελούν σ' άλλους ρυθμούς
δίχως κανένα θεατή παίζεται στ' αρχαίο θέατρο της Οίας
το δράμα που όταν δαιμονίζεται η άγρια Θήρα
απαγγέλλει ο αγέρας για να στενοχωρήση όσους μπορούν κι' απολαμβάνουν ήρεμον ύπνο.

Από την Ανθολογία Συγχρόνου Ελληνικής Ποιήσεως 1930-1960
(Άρη Δικταίου και Φαίδρου Μπαρλά)
Εκδόσεις:Φέξη, 1961

*
Φωτ: tiger.towson.edu

Ετικέτες , , ,

Σάββατο 25 Μαΐου 2013

167. Ν. Μαυρομάτης: Κάρπαθος


Στην Κάρπαθο

Αγαπημένο μου νησί μην κλαις και θάρτει μέρα
στα δεντροφυτεμένα σου βουνά να κελαηδήσει
εκείνον τον χαρμόσυνον της λευτεριάς αέρα
κάθε παιδί σου εξόριστο που σε έχει επιθυμήσει.
Και ζει στη μαύρη ξενητειά μα πάντοτε προσμένει
να έλθει η μέρα η χρυσή να σ' αποκαμαρώσει
στην αγκαλιά της μάνας σου οπού 'σαι χιονισμένη
τη μητρική της τη στοργή με πόθο να σου δώσει.

Από την Ανθολογία Νεοελλήνων Αιγυπτιωτών ποιητών
Έκδοση του Πολιτισμικού Οργανισμού του Δήμου Αθηναίων, 1999
*
Φωτ: www.lgtravel.gr

Ετικέτες , ,

Κυριακή 24 Ιουνίου 2012

145. Κωστής Παλαμάς: Η λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου


Η λίμνη του Μεσολογγίου
(απόσπασμα)

'Σα' σε βλέπω πάντα να 'σαι
Δίχως κύμ' αγριωπό,
Να γελάς και να κοιμάσαι,
Λίμνη, σ' αγαπώ.

Με το γλήγορο πρυάρι,
Νύχτα, δειλινό, πρωί,
Μέσ' 'ς τη γαλανή σου χάρι
Νοιώθω μόνο τη ζωή.

Μέσ' 'ς το ζωντανό σου αγέρι
Πώχει αρμύρας ευωδιά
Νοιώθω μόνο 'σαν ξεφτέρι
Μέσ' 'ς τα στήθια την καρδιά.

Πριν βραδυάσ' είμ' εδώ πέρα,
Είμαι, ο ήλιος πριν να βγη,
«Έχε 'γειά» να 'πω 'ς τη 'μέρα,
«Καλώς ήρθες» 'ς την αυγή.

Τι χαρά, τι καλωσύνη,
Όταν η αυγή χυθή,
Όταν η ήμερα σβύνη,
Όταν η νυχτιά απλωθή'

Όταν το βαρύ σταλίκι
Μέσ' 'ς τα χέρια μου κρατώ,
Κι' απ' τα ρήχη κι' απ' τα φύκη
Περνώ σπρώχνοντας μ' αυτό,

Κ' έναν ήχο εκείνο βγάνη,
Ένα γέλοιο απ' τα νερά,
Που φλογέρα δεν το φτάνει
Και πουλί δεν το περά.

Μοναχά για σένα έχω
Προκοπή θαλασσινή,
Ούτε θέλω αλλού να τρέχω
Με βαρκούλα, με πανί.

Η ψυχή μου αναγαλλιάζει
Ντροπαλή 'ς τα ντροπαλά,
Όσω φεύγει και τρομάζει
Τα πελάγη τα τρελλά.

Δίνει λύπες και φαρμάκια,
Κ' είν' η θάλασσα κακιά,
Συ ποτέ δεν έχεις κάκια
Κ' είσαι πάντοτε γλυκειά.

Σα' σε βλέπω πάντα να 'σαι
Δίχως κύμ' αγριωπό,
Να γελάς και να κοιμάσαι,
Λίμνη, σ' αγαπώ!

Σ' αγαπώ γιατί αφίνει
Η θωριά σου μέσ' 'ς το νου
Του δικαίου τη γαλήνη
Και τη λάμψι τ' ουρανού.

Γιατί βλέπω τους 'δικούς μου
Μέσα εις σε κυματισμούς,
Και τους πλέον τρυφερούς μου
Ψιθυρίζεις στοχασμούς.

από: Κωστή Παλαμά Άπαντα, Τόμος 1
Εκδόσεις: Μπίρης, 1972
(με την επιμέλεια του "Ιδρύματος Κωστή Παλαμά")
*
Φωτ: flickr.com, από www.grfun.gr
Δύση στη Λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου

Ετικέτες , , , ,

Παρασκευή 15 Ιουνίου 2012

144. Γιάννης Πανίτσας: Ζάκυνθος


Ζάκυνθος

Πάνω στου Ιόνιου το κύμα κοιμάται η Ζάκυνθος
με τονς ανθούς της λεμονιάς στεφανωμένη
και τα χρυσά κίτρα
όλα σου τα όνειρα σελήνη τα ονειρεύτηκε
και από ηδονή σκιρτάει το κορμί της
στου νοτιά το χάδι
ω! Ζάκυνθος φλόγα του υάκινθου
τα μύρα από τα χώματά σου την καρδιά μου μεθάνε
και από τα μάγια σου η γητειά τα φρένα μου τρικυμίζει
ω! το χορό να πιάσω με τις νεράιδες στις λαγκαδιές σου
και το τραγούδι των αϊδονιών σου να ξεχυθή ατό αίμα μου
Ζάκυνθος
με του ήλιου σου τη δύση την ψυχή μου έχασα
και των νυχτιών σου η σαγήνη τη μνήμη μου έχει κρατήσει

από την συλλογή Πύραυλοι
Αθήνα 1966

*
Φωτ: flickr.com, από Frosted Peppercorn

Ετικέτες , , ,