209. Ιωάννης Καμπούρογλους: Αθήνα - Φιλοπάππου

Το Μνημείον του Φιλοπάππου

Όταν ο ήλιος σβύνη πεια κι'αρχίζη το σκοτάδι,
από τους στύλους του Διός, που κάθουμαι το βράδυ,
θωρώ στο λόφο του εκεί ολόρθο το μνημείο
του Φιλοπάππου, σαν βαρύ, ακίνητο στοιχείο ...
Σαν σχήμ' ανθρώπου φαίνεται, μεγάλο, που απομένει
απ' τους αρχαίους χρόνους του, με κεφαλή σκυμμένη,
να βλέπει, αχ! το τι ήτανε, τι χάθηκε απ' εμπρός του,
νεκρός, που ούτε να ταφή τον άφηκε ο καιρός του,
και να κυττάζη, φάντασμα, κι' ακόμα να κυττάζη
πως ο καιρός και τους ναούς και τους θεούς αλλάζει,
και ν' απορή πώς σβύστηκε και ν' απορή πώς μένει
ο τόσος κόσμος, που ποτέ δεν ήτο να πεθαίνη,
και όμως τόσο ερείπιο τού σώζεται ακόμα
κι' αφού η αθανασία του ετρίφτηκε στο χώμα!

Τι πόνος εις τη σκοτεινιά μού φαίνεται, τί πόνος,
εκείνος ο κατάδικος να στέκετ' εκεί μόνος,
αμίλητος, αστένακτος, να βλέπη κάθε βράδυ
τι χάθηκε, τι απόμεινε στης νύκτας το σκοτάδι.

από την Λύρα - Ανθολογία της Νεωτέρας Ελληνικής Ποιήσεως
Εκδόσεις: Ελληνική Εκδοτική Εταιρεία, 1910
Ανατύπωση: Δαμιανός - Δωδώνη, 1998
*
φωτ: του diojan από το Panoramio

208. Παύλος Νιρβάνας: Αθήνα - Παρθενών

Χειμωνιάτικη ζωγραφιά

Σκοτεινιασμένος ο ουρανός στον Παρθενώνα γέρνει,
τον μαύρο θόλο κάτασπρες κολώνες τον στηρίζουν,
μέσα στη μπόρα η αστραπή ανάερα φίδια σπέρνει
κ' οι κεραυνοί τον χαιρετούν χωρίς να τον εγγίζουν.

από την Λύρα - Ανθολογία της Νεωτέρας Ελληνικής Ποιήσεως
Εκδόσεις: Ελληνική Εκδοτική Εταιρεία, 1910
Ανατύπωση: Δαμιανός - Δωδώνη, 1998
*
φωτ: από το nbc news (σελ.16)

207. Αλέξανδρος Μπάρας: Αθήνα - Ωδείον Ηρώδου του Αττικού

Ωδείον Ηρώδου του Αττικού

Κύπελλο παλιό λησμονημένο
στα κράσπεδα της Ακροπόλεως,
συντηρημένη υπομονή
της αττικής καμίνου,
καταφυγή της γλαύκας,
κρύπτη για το χλομόλιθο της πανσελήνου,

λάλον ερείπιο, γήρας μουσικό!

από το βιβλίο Αλέξανδρος Μπάρας - Μια παρουσίαση από τον Γιώργο Βέη
Εκδόσεις: Γαβριηλίδης ("εκ νέου"), 2004
*
φωτ: από το blog Triantafyllou Giorgos Architect

206. Στέφανος Μπεκατώρος: Αθήνα – Οδός Κυδαθηναίων

Οδός Κυδαθηναίων

Ημείς μεν στεινωπόν ανεπλέομεν γοόωντες
                                            Οδύσσεια, μ 234

Ο αρχαίος βράχος πέτρινο καράβι
στον ουρανό.

Σήμερα είδες το ήμερο
                                              γαλάζιο
αχνό να αναδύεται από τη μολυβένια
στάχτη του χειμώνα
                                        και το πέτρινο
σώμα
            μ' ένα μικρό κομμάτι
από κολόνα
                        ευρύστερνο μπαλκόνι να γίνεται
στο νεοκλασικό του δρόμου-
                                                       προέκτασή του
στο χρόνο.
                      Όχι αυταπάτες-κρατάει
καλά ο χορός της ευτέλειας.
                                                      Ακούγονται
καθαρά οι αντίλαλοι
                                         που αποστήθισαν
την ύβρη και το ψέμμα.
                                               Ο άνθρωπος
είναι πάντα τυφλός
                                       κι εσύ μέχρι απελπισίας
έρημος στον ασυνάρτητο αυτό τόπο.
Εδώ στο δρόμο
                               που έδιωξε τις μηχανές
για να αργοπορήσει πάλι
                                                   ο διαβάτης
στέκεσαι άναυδος
                                     απέναντι
                                                        για να σώσεις
μια εικόνα:
                      αυτό το βράχο

αρχαίο καράβι αναπλέοντας
το χρόνο.

από το Πλανόδιον, τχ. 7
Καλοκαίρι 1988
(αρχείο ΕΚΕΒΙ)
*
Φωτ: The Archit Error

205. Γεώργιος Σουρής: Αθήνα - Στύλοι Ολυμπίου Διός

Στους στύλους

Βαριά εξαπλωμένος εις του Διός τους στύλους
σαν θεριακλής Σουλτάνος το ναργιλέ ρουφώ,
κοιτάζω πότε πότε και τους ανεμομύλους,
και πότε μ' ένα κι άλλο καταφιλοσοφώ.
Στ' αριστερό μου χέρι στηρίζω το κεφάλι,
κ' εις ρεμβασμούς και σκέψεις αφήνομαι και πάλι.

Ω! πόσοι δοξασμένοι επέρασαν αιώνες!
Πόσοι σ' αυτό το μέρος δεν ήρθαν θεριακλήδες!
Και πόσους τάχα τούτες οι θαυμαστές κολώνες
έως αυτήν την ώρα δεν είδαν καφετζήδες!
Πόσοι εκ των Ελλήνων εδώ των νεωτέρων
εσκέφθησαν πολλάκις του έθνους το συμφέρον!

Ω! πόσοι δοξασμένοι επέρασαν αιώνες
από τού Περικλέους μέχρι της εποχής μου!
Κι ορθές ακόμη στέκουν εμπρός μου οι κολώνες,
αντί να πέσουν όλες κατά της κεφαλής μου.
Στέκουν ορθές να βλέπουν επάνω τα ουράνια
και κάτω του κυρίου Δαμασκηνού τα μπάνια.

Ω! σεις παλιές κολώνες, αμέσως γκρεμιστείτε!
Μη βλέπετε το αίσχος αυτών των νέων χρόνων...
Κι αν στέκεσθε ολόρθες ποτέ σας δεν θα δείτε
πολεμιστάς και νίκας αρχαίων Μαραθώνων.
Δεν θα ιδείτε δόξαν και Περικλή κανένα,
θα βλέπετε μονάχα τον καφετζή κ' εμένα.

Κ' ενώ ρεμβάζω έτσι μετά του εαυτού μου
και βλέπω παρακάτω το κάθε κυπαρίσσι,
δεν ξέρω μια ιδέα πως έρχεται στο νου μου,
πως ημπορεί καμιά κολώνα να γλιστρήσει
ωσάν κι αυτή την άλλη, που έπεσε μια μέρα,
και παίρνω το μαρκούτσι και πάω παραπέρα.

από την Βασική Βιβλιοθήκη, τόμος 23ος
Εκδόσεις: Αετός, 1954
*
φωτ: από το blog Πιγκουίνος

204. Τέλλος Άγρας: Αθήνα - Οδός Σκουφά

Οδός Σκουφά

Τριαντάφυλλα τα σύννεφα,
στο μάκρος στην οδός—Σκουφά,
και μενεξέδες το βουνό,
ψηλά, το μεσημεριανό.

Δουλειά δεν έχω, κι' όλο αργώ,
κ' η ώρα με σέρνει νοσταλγό,
από σούδες και χαντάκια,
σε μιαν άκρια στα Πευκάκια.

Τριγύρω μου, περνούν γοργές
και σμείγουν στις κατηφοριές
Αμαδρυάδες απ' τα σκοίνα
κι ομορφιές της οδός—Σίνα.

— Άργησες και χεροκροτεί,
η τάξη τον καθηγητή,
Αμαδρυάδα με κυλόττα
και με του καπνού τα χνώτα!

Αχ, κρίμα, τέτοιο φως παιδιά,
μες στης Αθήνας την καρδιά!
Τέτοια μέρα όσο σπιθίζει,
όλη η δόξα δεν αξίζει

όσο έν' αγκάθι αχτιδωτό
στη ρίζα στο Λυκαβηττό,
όσο η διπλή η περπατησιά
μες στα χαλίκια τα χρυσά...

από την Βασική Βιβλιοθήκη, τόμος 29ος
(εξ αναδημοσιεύσεως από την Νέα Εστία, τ.361, 1943)
Εκδόσεις: Αετός, 1954
- και από την παγκόσμιο ανθολογία ποιήσεως, τόμος Β'
Εκδόσεις: Γεωργίου Παπαδημητρίου, 1953
*
φωτ: Λαϊκή αγορά στην Οδό Σκουφά (δεκαετία του '30), από
το blog Λόλα, να ένα άλλο

203. Δημήτρης Πετσετίδης: Αθήνα - Εξάρχεια

Το καφενείο

Γύρω στα 1960, τα Εξάρχεια ήταν μια ήσυχη γειτονιά. Λίγες οι πολυκατοικίες, περισσότερα τα παλιά διώροφα με τις ξύλινες πόρτες και τα μαρμάρινα μπαλκόνια. Σε κάθε σπίτι σχεδόν, υπήρχε ένα μικρό ή μεγαλύτερο κομμάτι γης με λίγη πρασινάδα, έβλεπες καμιά πορτοκαλιά, κάποιο φοινικόδεντρο, και παντού στις αυλές, στις σκάλες, στα μπαλκόνια, άφθονα λουλούδια. Ανέβαινες στο λόφο του Στρέφη και χόρταινε το μάτι σου κεραμίδι. Όταν εκείνον τον καιρό πέρασε για πρώτη φορά το αστικό λεωφορείο του «Γκύζη» από την Ζωοδόχου Πηγής, έφερε την ίδια αναστάτωση που βλέπουμε στα γουέστερν να φέρνουν τα τραίνα στις πόλεις των αποίκων της άγριας Δύσης. Οι κάτοικοι που είμαστε συνηθισμένοι να περπατάμε στο κατάστρωμα του δρόμου αναστατωθήκαμε από την αλλαγή. Τα καφενεία και τα εστιατόρια που συνήθιζαν να βγάζουν τις καρέκλες τους στα εξόχως στενά πεζοδρόμια εξαναγκάστηκαν να περιοριστούν στους μικρούς εσωτερικούς τους χώρους.

Οι κατοικίες που τα θερινά βράδια ησύχαζαν —πολλοί κοιμόνταν στα μπαλκόνια και τις ταράτσες—, αναστατώθηκαν με την εισβολή των λεωφορείων που, παλιά, ακούγονταν σαν μακρινός θόρυβος από την οδό Χαριλάου Τρικούπη. Τότε, ανακαλύψαμε πολλοί πόσο κοντά ήταν οι δυο δρόμοι, Ζωοδόχου Πηγής και Χαριλάου Τρικούπη.

Το καφενείο του Παπαζώτου βρισκόταν σε μια γωνιά με είσοδο από Ζωοδόχου Πηγής στο ισόγειο ενός παλιού στενόμακρου σπιτιού με κεραμίδια. Είχε δυο συνεχόμενες αίθουσες, στενόμακρες κι αυτές, στη μια παίζανε τάβλι και χαρτιά, πρέφα, και μπιζίκι, στην άλλη ήταν το μπιλιάρδο, δυο ποδοσφαιράκια και τα φλιπεράκια. Εκεί μέσα, επαρχιώτες φοιτητές και αυτόχθονες της γειτονιάς ξεδίναμε παίζοντας και λύνοντας τις ποδοσφαιρικές διαφορές μας. Είναι παράξενο πόσο λίγο μιλούσαμε για γυναίκες στο καφενείο. Λες να φοβόμαστε μήπως μας ακούσει η κόρη του Παπαζώτου, το ωραίο Καιτάκι, που βρισκόταν ανάμεσα μας;

... ... ...

από Το Δέντρο, τχ. 52
Απρίλιος 1990
*
Φωτ: chefkang.blogspot.gr

202. Τάκης Αναστόπουλος: Αθήνα - Κεραμεικός

Κεραμεικός

Μπροστά ένας τοίχος
Πλάι τα αρχαιοφόρα πρανή
Και πίσω τα βατράχια
Αδιέξοδο
Γύρω γύρω οι φωνές σύγχρονες
Μέχρις απελπισίας, επικυρώνουν
Το τέλος της Ιεράς Οδού.

από το Ποιητικό Ημερολόγιο 2000
Επιμέλεια - Ανθολόγηση: Γιάννης Κορίδης
Εκδόσεις: Ιωλκός
*
φωτ: Τμήμα του Ηριδανού εντός του Κεραμεικού, από την Αρχαιολογία της Πόλης των ΑΘηνών

201. Ντίνος Σιώτης: Αθήνα

Αθήνα 2002

Μεταξύ σφύρας και άκμονος
κολυμπά η πραγματικότητα,
την περιεργάζονται οι επαρχιώτες

με γεύση τυρόπιτας στο στόμα,
ο κουρασμένος ύπνος ξαγρυπνά
στις κούρσες από Θησείο έως Αιόλου,

συν Αθηνά και χείρα τείνε προς
τα ωραία μάτια της προσφυγιάς,
που λυπημένη στέκει στα περίπτερα

εσωτερικεύοντας τον πόνο,
οι περαστικοί χάνονται στις φυτείες
συρροής γενικού κινδύνου,

[τα κινητά γαμούν και δέρνουν,
οι λύκοι λύνουν και δένουν,
οι άστεγοι σκύβουν και μένουν]

ανασυντίθενται οι χαμένες λάμψεις,
το φεγγάρι του Λυκαβηττού
ελπίζει από ψηλά: μη μου άπτου

Βοστώνη, 16 Ιανουαρίου 2002

από το βιβλίο του Ντίνου Σιώτη Δεν γνωρίζω δεν απαντώ
Εκδόσεις: Κέδρος, 2004
*
φωτ: του Anthony Ayiomamitis, από flickr.com

177. Στρατής Μυριβήλης: Ζάππειο

Στη λιακάδα

Τούτα δω συμβαίνουνε στο Ζάππειο, ένα χλιο, χειμωνιάτικο απομεσήμερο. Ο ήλιος είναι γλυκός πάνω στις ήσυχες φυλλωσιές. Στα μεγάλα δέντρα οι πράσινες φούντες αστράφτουν πεντακάθαρες ύστερ' από τόσες βροχάδες. Μάλιστα οι πιπεριές απλώνουνε προς τα κάτω τ' αμέτρητα ντελικάτα τους κλωνιά με τα λεπτά φύλλα,, σα ρωμαντικά κορίτσια με ξέμπλεκα προπολεμικά μαλλιά. Ένα λεπτότατο αναρρίγημα φαίνεται να γαργαλάει τ' ακρόρριζά τους κάτω από την άσφαλτο. Το μυστικό μαντάτο της άνοιξης που έρχεται, περνά λοιπόν κάτω από την άσφαλτο και φυσάει πάνω στα πεινασμένα φύτρα το μακρινό ερωτικό σύγκρυο; Έτσι θα 'ναι, γιατί οι πιπεριές φοράνε τον ήλιο μ' έναν τρόπο, σα γαμήλιο πέπλο. Εξάλλου, σαν πάρει κανείς τα φύλλα τους και τα τρίψει μέσα στη φούχτα του, μυρίζουν δυνατά σερνική μυρωδιά. Το ξαίρουν αυτό οι περιπατήτρες στη λεωφόρο Ηρώδη του Αττικού και την ανασαίνουν βαθιά.

O ουρανός ήρθε κι ακούμπησε ανάλαφρα τον γαλάζιο κουπέ του πάνω στiς κολώνες του Oλυμπιείου, ποy είναι από σιντέφι μαλαμοκαπνισμένο. Έτσι γίνεται ένα απίστευτο συνταίριασμα του βυζαντινού τρούλλου με τον αττικό ναό.

Καί τώρα, κάτω απ' αυτό το αρχιτεκτονικό θάμα, η αθηναία κυρία. Μια γυναίκα νέα, λυγερή σαν το ριζοκλάδι της αγριλιάς. Είναι μελαχροινή, τίμια και αληθινά μελαχροινή, με πρασινωπά μάτια. Είναι κάτι τέτοια γυναικεία, μάτια,, που θαρείς και περνάν αδιάκοπα από το βυθό τους φουντωμένα δάση. Το δέρμα της είναι κεχριμπαρί θαμπό και τα δόντια της πυκνά, μικρά, σφιχτά φυτρωμένα, για να χωρέσουν όλα μέσα στο μικρό στόμα. Σαν χαμογελά, φεγγοβολάνε, αράδα, ανάμεσα στο πρόσωπό της, που είναι όλες τις ώρες μουχρωμένο. Γι' αυτό χαμογελά συχνά και τότε βγαίνουνε στο φως και δείχνουν την άσπρη κοφτεράδα τους. Είναι τα δοντάκια που ονειρεύουνται όλα τα χρυσοκόκκινα ροδάκινα της γης, σαν έρθει η ώριμη στιγμή που θα σπαργώσουν από το μέλι των χυμών τους. (Όλοι οι γλυκύτατοι καρποί της αμαρτίας κρατάνε βαθιά μέσα στην ψίχα τους τη μακρότατη θύμιση από τα δοντάκια τής Εύας, σα μπήχτηκαν έτσι κοφτερά μέσα στη σάρκα τους).

Δεν υπάρχει καμιά, αμφιβολία, ε; πως κάθε γυναίκα είναι ωραία μέσα στο αττικό τοπίο. Ο Θεός ξαίρει πια τι μπορεί να είναι μια αληθινά ωραία γυναίκα μέσα στο αττικό τοπίο.

από Το πράσινο βιβλίο
Εκδόσεις: Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 1980
*
Φωτ: athenshappytrain.com

176: Γεώργιος Σουρής: Πλάκα

Πλάκα

Ω! χαίρετε Πλακιώται,
πανάρχαιοι ιππόται
και Έλληνες σωστοί'
ω! χαίρετε σεις μόνοι
Κυδαθηναίων γόνοι
και ευγενών βλαστοί.

Η Πλάκα πάλαι ήτον
εστία των χαρίτων
και των ευπατριδών
στην Πλάκα μόνον είναι
αι αληθείς Αθήναι
των Πεισιστρατιδών.

Εδώ η άνθηρότης,
εδώ η κλασσικότης
των χρόνων των κλεινών
εδώ ο νους υψούται,
κ' επάνω της ορθούται
ο γίγας Παρθενών.

Σε κάποιο μονοπάτι
θαρρώ πως του Σωκράτη
υπήρχεν η Σχολή...
Εδώ, βεβαίως, πάλαι
Σχολαί θα ήσαν κι άλλαι,
και λόγιοι πολλοί.

Μα τώρα ποιος το ξέρει,
αν των σοφών τα μέρη
δεν είναι καπηλειά
κ' οι βλάμηδες με γέλια
αδειάζουνε βαρέλια
και παίζουνε βιολιά;

Πνοαί χρυσών αιώνων
φυσούν και Παρθενώνων
εις όλες τις μεριές•
αλλά μαζί μ' εκείνες
μυρίζουν και ρετσίνες
κρασιά, μουσταλευριές.

Κι αν Πήγασο ζητήσει
κανείς για να πηδήσει
στης Μούσης το βουνό,
σε σας και μόνο ξεύρει
πως Πήγασο θα εύρει
θρεμμένο και φτηνό.

Αν φράκα δεν φορείτε,
αν τίτλους δεν κρατείτε
λαμπράς καταγωγής,
κι αν για τιμή σάς φθάνει
πιστοί του Μακρυγιάννη
να μένετ' εκλογείς.

Σεις είσθε Φαναριωται...
κι άλλος κανείς, Πλακιώται,
δεν έχει τέτοια χάρη,
αφού δικό σας μένει
κι αυτό του Διογένη
το ξακουστό Φανάρι.

από την Βασική Βιβλιοθήκη, τόμος 23ος
Εκδόσεις: Αετός, 1954
*
Φωτ:adorabilia.wordpress.com

175. Άγγελος Σικελιανός: Κεραμεικός

Κεραμεικός
(απόσπασμα)

Ιερέ, Ιερέ Κεραμεικέ'
βαθιά σου βογκεί μια πηγή,
στο γαληνό σου σήκωμα
με αφρούς βαθιά διαβαίνει,
πλένει τ' αντρίκεια κόκαλα
του καβαλάρη του αττικού,
και στων ηρώων τα σκέλεθρα
χώμα ποτέ δε μένει.

Ιερέ, ιερέ Κεραμεικέ'
στης Ηγησώς ακούμπησα
τα γόνατα το μέτωπο,
και φάνη μου που ανάλαφρα
και τρίσβαθα ανασαίνει,
ωσάν τη μυστική ομορφιά
που χύνουνε, ανασαίνοντας
μες στης χλωμάδας τους το φως,
σαν άστρο, οι πεθαμένοι.

Έδειχνε κρύα και διάφανη
πως θα χωρίσει η μέρα
που έσκυψα εγώ και σήκωσα,
πεσμένο στη γαλήνη σου,
τον αττικόν αέρα.
... ... ...
(Αλαφροΐσκιωτος, ΙΙΙ)

από το βιβλίο Άγγελου Σικελιανού: Λυρικός Βίος - Tόμος Α
Εκδόσεις: Ίκαρος, 1975
*
Φωτ: flickr.com, από poly_mnia

174. Ζαχαρίας Παπαντωνίου: Αθήνα

Το τραγούδι της Αθήνας

Στον ύπνο μου απόψε πώς ξάφνου ζωντάνεψες!
Για σένα στα ξένα χτυπούνε ο παλμοί μου,
Αθήνα, ύπαρξή μου,
Εσύ που μ' ανάστησες και που με πλάνεψες!...

Στο φως σου θαρρώ πως ανοίγω τα μάτια μου.
Δροσούλες φυσούνε σε πεύκα αναμμένα
και μ' όλο που τρέμω να ιδώ περασμένα
στους δρόμους σου ψάχνω να βρω τα κομμάτια μου!

Βροντούνε στα τζάμια σου τα πρωτοβρόχια,
τα λίγα στεγνά σου ρυάκια φουσκώσανε...
Τα χέρια σκολειό που πηγαίνω παγώσανε,
φωτιά και βιβλία μού τ' αρνήθηκε η φτώχεια.

Εσύ με τα χάδια σου και με την κάκια σου
με πήρες της νιότης γλυκειά ξεγελάστρα.
Γυρεύοντας ρίμες ονείρατα κι άστρα
ξενύχτης εγύρισα μεσ' στα σοκάκια σου.

Γενήκαν δικά μου οι χαρές σου κ' οι κόποι σου,
οι δόξες σου, οι πλάνες σου! Νύχτα και μέρα
χυμένη η ζωή μου θε να 'ναι στη σκόνη σου
που παίζει ξανθή και τρελλή στον αέρα.

Οι πρώτες οι φτώχειες σου που 'ναι κ' οι χάρες σου;
Σε κάποιες λιγνές πιπεριές από κάτω
σπιθίζει το αντρίκιο σου το ρετσινάτο
και μες στο σκοτάδι βογγούνε οι κιθάρες σου.

Από το αγεράκι σου απόψε χαϊδεύομαι.
Τι τρέλλα! Στον ίσκιο μιας λεύκας που τρέμει
διαβάζοντας στίχους στρωτούς του Πολέμη
κατάκλειστη κόρη τολμώ κι ονειρεύομαι.

Μα όσο ο καιρός ο προδότης κι αν σ' άλλαξε
δεν χάνονται οι δρόμοι που μ' έχουν πληγώσει.
Η ανία κ' η τύχη εδώ μ' έχουν δαγκώσει,
εδώ της καρδιάς μου το αίμα αργοστάλαξε.

Αθήνα! τον πόθο μου κράτα και τ' άχτι μου!
Σε δύσες ρουμπίνια, γαλάζια χαράματα
βουνά φλογισμένα, ερείπια οράματα
οι αύρες σου ας ρίξουνε σκόρπια τη στάχτη μου.

από την Βασική Βιβλιοθήκη, τόμος 29ος
Εκδόσεις: Αετός, 1954
*
Φωτ: www.fdak.gr - Yδάτινη Λεωφόρος

139. Σωτήρης Σκίπης: Αθήνα

Ω Αθήνα γλυκειά!..

Ω Αθήνα γλυκειά! Το χειμώνα σου
ονειρεύουμαι πάλι, όταν πιάνη
η βροχή ξαφνικά, κι απ' τους δρόμους σου
οι διαβάτες σκορπίζουν με βία.

Σε μαρκίζα αποκάτω κατάκλειστου
μαγαζιού θεναβρώ καταφύγιο,
κι ώρες μόνος θα μείνω,
το βρόχινο το θλιμμένο ν' ακούσω τραγούδι.

Α βροχή ! Ποιών φωνών πολυαγάπητων
την ηχώ τη σβησμένη μού φέρνεις;
Ποια ευτυχία μακρυνή, που δε βάσταξε;
Ποιόν καημό, που ποτέ δεν πεθαίνει;

...Μια φορά απ' το παράθυρο σ' άκουγα
του σπιτιού μου, ω βροχή της Αθήνας,
που του σφάλησε ο Χάρος τη θύρα του
και το εσκέβρωσε η Μοίρα για πάντα...

από την Ανθολογία της Νεοελληνικής Γραμματείας - τρίτος τόμος
του Ρένου Ηρακλή Αποστολίδη
Εκδόσεις: Τα Νέα Ελληνικά, 1970-1972
*
Φωτ: photo.net, από Irina Pruidze

1. Κώστας Καρυωτάκης: Αθήνα

Αθήνα

Ώρα γλυκιά. Ξαπλώνει ωραία δομένη
η Αθήνα στον Απρίλη σαν εταίρα.
Είναι ηδονές τα μύρα στον αιθέρα,
και τίποτε η ψυχή πια δεν προσμένει.

Στά σπίτια σκύβει απάνω και βαραίνει
το ασήμι του βλεφάρου της η εσπέρα.
Βασίλισσα η Ακρόπολη εκεί πέρα
πορφύρα έχει τη δύση φορεμένη.

Φιλί φωτός και σκάει το πρωταστέρι.
Στον Ιλισσό ερωτεύεται τ' αγέρι
ροδονυφούλες δάφνες που ριγούνε.

Ώρα γλυκιά χαράς και αγάπης, όντας
πουλάκια το ένα τ' άλλο κυνηγούνε
τ' Ολύμπιου Δία μια στήλη αεροχτυπώντας.

-συλλογή "Η σκιά των ωρών"-

*
Φωτ: malloryontravel.com