130. Γιώργος Βέης: Καντώνα (ή Γκουανγκτζόου)

Τα φώτα της Καντώνας

Ας ξεχάσουμε, λοιπόν, σήμερα τους αυριανούς τρόμους
να ζήσουμε για μια μόνο στιγμή μέσα στον ήχο του φιλιού
δέν υπάρχουν άλλωστε μυστήρια παρά μόνο μάτια
κι ύστερα εκείνη η εξαιρετική θέληση για εξαφάνιση
καθώς το τυχαίο μεταμορφώνεται ραγδαία σε αίγλη.

Ναι το ξέρω,
η υπέρτατη πράξη είναι η σταθερή μη επέμβαση
θα μπορούσε να ήταν ακόμη η νύχτα ή ένα σκοτεινό ποτάμι
αλλά πρόκειται απλώς για όλα αυτά τα υπέροχα «ίσως»
«αν είναι δυνατόν», «μάλλον έχεις δίκιο», «έτσι Θα πρέπει να είναι»
που υπογράμμιζες με κόκκινο στα τελευταία σου γράμματα -
κυλάνε τώρα αργά μέσα στο μαύρο στόμα.

από το βιβλίο Χρυσαλλίδα στον πάγο
Εκδόσεις: Ύψιλον, 1999
*
Φωτ: fubiz.net

94. Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος: Καντώνα (ή Γκουανγκτζόου)

Ένα άδειο κρεβάτι στην Κίνα

Αφήσαμε τη Σου Τσι Τσιν ν' αναπαυθεί, ακόμη δεν είχε νυχτώσει για καλά, πήραμε τους δρόμους, να ιδούμε κι από μόνοι μας την Καντώνα.

Είναι πάντα μια μικρή ηδονή, μπορεί και μεγάλη, άγνωστος ανάμεσα σ' αγνώστους να γυροφέρνεις μια πολιτεία. Είναι μια σμίξη περίπου ερωτική, η πρώτη σμίξη. Οι δρόμοι ξετυλίγονται ατέλειωτοι, χλιαροί και θαμποφωτισμένοι. Τα μαλακά παπούτσια από τσόχα ή κάτι παρόμοιο, αφήνουν απάνου στα πεζοδρόμια ένα λαχανιασμένο σούρσιμο, καθώς από κυνηγημένα ερπετά. Τα καταστρώματα είναι γεμάτα ποδήλατα, ρίκσας και φαρδιές ταλίκες, που τις τραβούν αποκαμωμένα άλογα ή ένα σμάρι ιδρωμένοι άνθρωποι, τρεις από δω, τρεις από κει, φορτωμένες φτηνές πραμάτιες. Άλλοτε η πιο φτηνή πραμάτια, σε τούτη την πολιτεία είταν η γυναίκα. Δεν πρόφταινε το κορίτσι να δέσει καρπό και γινόταν το λάφυρο του καθενός.

[....] Τα μαγαζιά είναι ανοιχτά, το πλήθος μπαινοβγαίνει ακαταπόνητο, έτσι σα να μην έχει σε τούτον τον κόσμο άλλον προορισμό, να μπαινοβγαίνει. Δεξόζερβα παρακλαδίζουν δρομάκια στενά, σκοτεινά, στριφογυριστά, συχνά αδιέξοδα, τα δρομάκια της αρχαίας Κίνας, όπου ο άνθρωπος χάνει τον άνθρωπο κι όλοι τον εαυτό τους.

Από τη Νέα Εστία - τχ.916
Σεπτέμβριος 1965
*
Φωτ: english.people.cn
Καντώνα (Guangzhou): o Ποταμός των Μαργαριταριών

44. Γιώργος Βέης: Πεκίνο

Για το Πεκίνο

Με το καλοκαίρι έρχεται η αναπόφευκτη πόλη
ν' ακουμπήσει στους ώμους της κερασιάς, της πευκης
απ' τη μεριά της θάλασσας να κυλήσει στις λεωφόρους
ο ειρηνικός των συνειρμών εκεί που διαπλέει ό αέρας

τις δυναστείες των λωτών τώρα τα πατρώνυμα
των άστρων των σημαιών ψηλά οι σημασίες
ως εκεί που πιάνει το μάτι τ' ανείπωτα μα όντως
κρυμμένα στην καρδιά του νερού, γαλήνης γωνία

και σοφίας κειμηλίων λεγεώνων που γέρνουν
στα μέτωπα των βροχών όπως τα πεπρωμένα
από μια μπάντα ανάπαιστοι σέρνουν τις εποχές

βαθιά στις ρωγμές ανεξίτηλη η καρβουνόσκονη
ο ήλιος στ' αλιεύματα, στα δεινά των σωμάτων
αλάθητα φιλιά, διχαλωτά χάδια — η δύση.

-συλλογή: Όπως πέτρα που ρίζωσε στου ποταμού την κοίτη-

από το βιβλίο Γιώργος Βέης, Χρυσαλλίδα στον πάγο
Εκδόσεις: Ύψιλον/βιβλία, 1999

*
Φωτ: bankosphere.files.wordpress.com