143. Σοφία Νικολαΐδου: Μυστράς

Μυστράς

Ιούλιο μήνα μέρα μεσημέρι
βαδίζαμε στο κάστρο
περιηγητές από επάγγελμα
μ' επιμονή κι υπομονή θαυμάζοντας
τις πέτρες.
Και ξαφνικά
πλάι σε εικόνες και παλιά νομίσματα
στην κεντρική προθήκη
τα ίχνη της αρχόντισσας γυαλί ζωσμένα
παιχνίδι σάρκας που πεισμάτωσε και του καιρού:
Βαριές πλεξούδες, του σώματος το τσίτι
αραιά και πού σωσμένο. Λίγο ρούχο να το σκεπάζει
μην εκτίθεται. Άι

Θάμπωσαν αχόρταγα τα μάτια,
φύγαμ' αλαφιασμένοι. Καημένο σώμα,
που ποζάρεις έτσι φρικτά από το χρόνο σπαραγμένο.

από τo Εντευκτήριο, τχ. 31
Καλοκαίρι 1995
*
Φωτ: flickr.com, από Yaxbalam

142. Μαρία Λαγγουρέλη : Επίδαυρος

Θάνατος στην Επίδαυρο

Σκοτεινιάζει.
Τα σκαλιά της σιγής
ανεβαίνουν στο τιτάνιο μούγκρισμα,
οι γέροντες
ανέγγιχτοι απ' τον ασβέστη των καιρών
με των κλειδιών την αρμαθιά
να ξεκλειδώσουν την κίνηση.
Σκοτεινιάζει.
Ο γρύλος τρίβει το χνούδι του στους ήχους του Άδη
ψέλνοντας απόδειπνο
κι η νύχτα με το κίτρινο δρεπάνι της
ξεσκεπάζει το ματωμένο πελέκι
του φόνου πο έπραξα
ή θα 'θελα.
Πριν από λίγο
βλάσταινα παιδί χαμένο
στα σπλάχνα της βακχείας, κριθάρι χρυσό,
μασώντας δάφνη αρχαία,
έπαιζα κρυφτό με τους μικρούς φαύνους γύρω μου
να γυμνάζουν το παράδοξο με τα μάτια της καρδιάς,
πριν από λίγο στο σχολικό λεωφορείο
κανείς δε μέτρησε απ' τα παιδιά ποιο έλειπε
μετά τις Μυκήνες,
πριν από αιώνες, πριν από λίγο, μα
δεν ξέρω πολλά πράγματα για τη διάρκεια
και σκοτεινιάζει.
Μυρίζει κιόλας καμένο καράβι,
ντύνεται η θάλασσα την πορφύρα,
η αιωνιότητα γλείφει τα λαίμαργα χείλια,
καθώς η μάσκα στο πρόσωπο κολλάει
με φωνάζουν οι Ατρείδες,
οι γονείς μου με ψάχνουν,
οι χωροφύλακες βρίσκουν πόρπες της Ίοκάστης στ' αποκαΐδια,
οι γέροντες ανεβαίνουν στην τελευταία κερκίδα,
με φτάνουν στι αρπάγες της έντασης...
«Θάνατος στην Επίδαυρο»
κρώζει η γνωστή νυχτερίδα.
Σκοτεινιάζει.

από τoν Πόρφυρα, τχ. 36
Αύγουστος 1986
(αναδημοσιεύθηκε στις 53 Φωνές, Ποιητική Ανθολογία 1986 - Εκδ. Πρόσπερος, 1987)
*
Φωτ: flickr.com, από villedargent

141. Μίλτος Σαχτούρης: Πόρος

H εισβολή της μαύρης πεταλούδας του Πόρου

Κάθε χρόνο
κατά το μήνα Αύγουστο
εισβάλλει στο προαύλιο
του Μοναστηριού του Πόρου
η μαύρη πεταλούδα του Μοναστηριού
πετάει από πέτρα σε πέτρα
τα παιδιά προσπαθούν
να την πιάσουν
αλλά δεν το κατορθώνουν
είναι η Άγια-Πεταλούδα
του Μοναστηριού του Πόρου
πετάει από πέτρα σε πέτρα
μόνο για λίγες μέρες
κι ύστερα χάνεται
για να ξαναεμφανιστεί
πάλι τον άλλο Αύγουστο
η Άγια μαύρη-Πεταλούδα
του Μοναστηριού του Πόρου

από την συλλογή Μίλτος Σαχτούρης, Ανάποδα γυρίσαν τα ρολόγια
Εκδόσεις: Κέδρος, 1998
*
Φωτ: Το μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής στον Πόρο, από Yanna D.

140. Νίκος Λάζαρης: Κηφισιά

Κηφισιά
ή
το τέλος του έπους ήταν βροχερό

Οι εικόνες του υγρού προαστίου που αγαπήσαμε
θα σβήσουν η μια την άλλη αναιρώντας,
τα χρώματα θα πέσουν με ορμή στο νερό,
οι δρόμοι που βαδίζουμε
στο ίδιο πάλι αρχικό σημείο θα ενωθούν.

Και δεν θα 'ναι μάτι ανθρώπου,
θα 'ναι ζώο αυτό που θα μας κοιτάζει
στο σκοτάδι.

Τα σώματα που μας άγγιξαν θα μείνουν
για λίγο μετέωρα πριν το κενό τα καταπιεί,
οι χειρονομίες μάταια θ' ανακληθούν,
η βροχή θα πέφτει χωρίς να χτυπά
τα πλήκτρα της ψυχής μας.

Και δεν θα 'ναι κερί, θα 'ναι η σελήνη
των ποιητών που θα λιώσει
στα δάχτυλα μας.

Ο λόφος που φαίνεται από το παράθυρο
αθώος θα γείρει, τρομαγμένος
του ποταμού το στόμα θα ξεραθεί,
κάπου μακριά ένα γέλιο παιδικό
σα νόμισμα θα κυλήσει στον υπόνομο.

Και δεν θα 'ναι χάδι αυγής φευγάτης
θα 'ναι χέρι ξυλιασμένο
ο άνεμος που θα μας χτίζει στα κράσπεδα.

από την συλλογή Νίκος Λάζαρης: Τα δέντρα τρέχουν βιαστικά
Εκδόσεις: Ηριδανός, 1985
(αναδημοσιεύθηκε στις 53 Φωνές - Εκδ. Πρόσπερος, 1987)

*
Φωτ: Το ρέμα της Χελιδονούς - flickr.com, από seg_fault

139. Σωτήρης Σκίπης: Αθήνα

Ω Αθήνα γλυκειά!..

Ω Αθήνα γλυκειά! Το χειμώνα σου
ονειρεύουμαι πάλι, όταν πιάνη
η βροχή ξαφνικά, κι απ' τους δρόμους σου
οι διαβάτες σκορπίζουν με βία.

Σε μαρκίζα αποκάτω κατάκλειστου
μαγαζιού θεναβρώ καταφύγιο,
κι ώρες μόνος θα μείνω,
το βρόχινο το θλιμμένο ν' ακούσω τραγούδι.

Α βροχή ! Ποιών φωνών πολυαγάπητων
την ηχώ τη σβησμένη μού φέρνεις;
Ποια ευτυχία μακρυνή, που δε βάσταξε;
Ποιόν καημό, που ποτέ δεν πεθαίνει;

...Μια φορά απ' το παράθυρο σ' άκουγα
του σπιτιού μου, ω βροχή της Αθήνας,
που του σφάλησε ο Χάρος τη θύρα του
και το εσκέβρωσε η Μοίρα για πάντα...

από την Ανθολογία της Νεοελληνικής Γραμματείας - τρίτος τόμος
του Ρένου Ηρακλή Αποστολίδη
Εκδόσεις: Τα Νέα Ελληνικά, 1970-1972
*
Φωτ: photo.net, από Irina Pruidze

138. Ελισάβετ Κομνηνού: Χαλκίδα

Χαλκίδα

Πόλεις του νότου
Στον ύπνο μου σε είδα
Άστραφτε το λιμάνι στη Χαλκίδα

Φορούσες άσπρα
Μου άγγιξες το χέρι
Στη Ταγγέρη

Πόσο παλιό το κάστρο
Πόσο τ' όνειρο ζεστό και άσπρο

Ένας ντελάλης
Ναρκωτικό η ζέστη
Βρίσκομαι στα Χανιά ή στην Τεργέστη;

Αχ η μνήμη
Την έχασα στη Σμύρνη

Από το βιβλίο Μωσαϊκό τοπίων και λόγων
Εκδόσεις: Δωδώνη, 1992
*
Φωτ: flickr.com, από Tilemahos_E

137. Στέφανος Μπεκατώρος: Κύμη

Στα περίχωρα της Κύμης

Στον ίδιο δρόμο
στο ίδιο τοπίο
από σκοτεινή αιτία επιστρέφεις
ανηφορίζοντας αργά το χρόνο.
Τρίζουν τα χαλίκια της μνήμης.
Ο άνεμος γέρνει στοργικά επάνω σου
τα φύλλα
την ώρα ετούτη που νυχτώνει.
Στα σπλάχνα σου κυλάει δροσερό δάκρυ
και ζεστή χλόη ξεφυτρώνει τώρα
με το χτύπο της καρδιάς.
Πρασινίζεις.
Παρηγοριά περνάει στο αίμα σου.

από την ποιητική ανθολογία 1991 49 φωνές
Εκδόσεις: Πρόσπερος, 1992

*
Φωτ: flickr.com, από sdappe_kimis

136. Στέλιος Χριστόπουλος: Πάρος

Μακεδονικό ΙΙ

Κι εκεί λίγο παραέξω από το
λιμάνι της Παροικιάς, σ' ένα
καφενείο με μια πορτοκαλάδα στο
τραπεζάκι εμπρός του και με τον
γυλιό τής εκστρατείας κατάχαμα
δίπλα του, είδα αραχτό τον
Αλέξανδρο που διάβαζε ήσυχος
και αμέριμνος το ρόλο του
περιμένοντας το βαπόρι.

Πιο πέρα, στο στενάκι της
εκατονταπυλιανής, ένα αγοράκι
υποσχόταν να κόψει το πιπέρι με
το μαχαίρι.

Λίγο πιο πέρα και ενώ περνούσα
έξω από το αρχαιολογικό μουσείο
(να εκεί δίπλα στο σχολείο που
είχε ξανανοίξει πλέον για τη
σχολική περίοδο '92-93),
σε αναπόλησα —τι λέω, σφήνα
μπήκες στο μυαλό μου—
και, καθώς με έπνιγε το άρωμα
του ευκαλύπτου, ένιωθα πως
έχανα κάπως την ισορροπία μου
και κοντοστάθηκα λίγο
έτσι ίσαμε να πιαστώ στην
πεζούλα και για να σου υποσχεθώ
πως εγώ δεν μπορώ
να υποκρίνομαι και πως για τούτη
τη νέα κρίση στα Βαλκάνια
αν φταίει πάλι μια γυναίκα
—πράγμα σίγουρο δηλαδή—
τότε, δεν μπορεί παρά να 'σουνα
εσύ.
Πάρος, Σεπτέμβρης 1992


από το βιβλίο Στέλιος Χριστόπουλος, Η Χαλασμένη Κλειδαριά
Εκδόσεις: Σοκόλη, 1993

*
Φωτ: flickr.com, από Mr Snail

135. Αριστοτέλης Νικολαΐδης: Ερεσός

Ερεσός

Στον θόλο με φεγγάρι πιο
τρελλά και τρυφηλό, πιο
ντροπαλό, θολό, θολό, πιο
ξένο και κρυμμένο, πιο
στρογγυλό σα νήπιο.

από το βιβλίο Αριστοτέλης Νικολαΐδης, Συγκεντρωμένα ποιήματα 1952-1990
Εκδόσεις: Πλέθρον, 1991

*
Φωτ: hellenica.de

134. Γιάννης Γρυπάρης: Ροδόπη

Ροδόπη

Της πούλιας γέρν' από ψηλά το εφτάδιπλο τ' αστέρι'
ξύπνα, Ροδόπη — τ' αυγινό δροσόπαγο τινάζει
του ύπνου τ' αποκάρωμα' ξύπνα, κι ασπρογαλιάζει
θαμπός ακόμη περουζές το γλυκοχαραμέρι.

Ρόδα και ρόδα ο ξανθός ο Ήλιος θα σου φέρει,
σαν την αγάπη του παλιά, πιο νέα απ' το χαλάζι'
εμπρόβαλε και με φιλί στο μέτωπό σου βάζει
στεφάνια δροσοστάλαγα το ερωτικό του χέρι.

Νύχτα στα ποροφάραγγα ακόμα βασιλεύει,
τα σγουρά δάση, οι λαγκαδιές δε βλέπουν ήλιου αχτίδα'
και ο Στρυμών χαμοσυρτός στα πόδια της ζιλεύει.

Μα η Ροδόπη ξέφωτη στηλώνει την κορφή της
μεσουρανίς' κι απάνω της, ωσάν δροσοσταλίδα
σε φύλλα ρόδου, ο στερνός γυαλίζει Αποσπερίτης.

από την Βασική Βιβλιοθήκη, τόμος 29ος
Εκδόσεις: Αετός, 1954
*
φωτογραφία: ornithologiki.gr

110. Βασίλης Παπάς: Πρέσπες

Πρέσπες

Κάτι σε πιάνει εδώ, η ερημιά, μικρές στιγμές που φεύγουν ψάρια στο νερό και κολυμπούν σε τρία κράτη, ένα τοπίο που μαζεύεται σαν κόμπος, με το ζωνάρι των βουνών να σφίγγει γύρω-γύρω, και μόνο αφύλακτες διαβάσεις αισθημάτων ξέρουνε πώς να το υπερβούν. Βουνά και λίμνες που πλέει πάνω τους το φως κρυμμένων ήλιων.
Κοιτάζεις μα έχει ξεθυμάνει η ματιά, ακούς και μια σκιά σε εμποδίζει, κυλάς απλώς και φτάνεις, σαν βαγονέτο που αλλάζει σκηνικό, το πρόσωπό σου. Γεμάτο υπολείμματα και υπόλοιπα το μέρος, και μια μεταφυσική σιωπή, πάχνη που πέφτει στοργικά στα πεταμένα κόκαλα της μνήμης.
Ποιος να συνθέσει τώρα εδώ την ιστορία και πώς να συνεννοηθούνε οι νεκροί, αυτοί που βούλιαξαν στο έλεος μιας αγάπης, που πυρπολήθηκαν κι έγιναν στάχτη οι στοχασμοί, ή όσοι χάθηκαν απλώς σαν βάρκες που γλιστράνε στα νερά αυτής της έσχατης γαλήνης. Χυμένοι στην απόσταση του χρόνου, κομμάτια απ' το πανόραμα που φτάνει ως εδώ, κομμάτια και τα μυστικά τους.

από Το Δέντρο, τχ. 75/76
- αναδημοσίευση: Φωνές '93 (εκδ. Πρόσπερος, 1994)
*

Φωτ: .transalp.gr

109. Λώρενς Ντάρελ: Κέρκυρα

Η σπηλιά του Πρόσπερου

10.4.37
Είναι σόφισμα να φαντάζεσαι ότι υπάρχει κάποια αυστηρή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον κόσμο του ξύπνιου και στον κόσμο των ονείρων. Η Ν. κι εγώ, λόγου χάρη, αισθανόμαστε μπερδεμένοι, διότι είναι λες και μέσα μας ζούμε πολλές ζωές ταυτόχρονα' έχουμε την εντύπωση ότι είμαστε απλώς σημεία αναφοράς στο χώρο και στο χρόνο. Διαλέξαμε την Κέρκυρα ίσως επειδή αποτελεί τον προθάλαμο της Ελλάδας του Αιγαίου, όπου κάτω από το ταβάνι τ' ουρανού επιπλένουν ηφαιστειακά γκρίζα καύκαλα χελώνας που λέγονται νησιά. Η Κέρκυρα είναι ένα μπλε βενετσιάνικο και χρυσαφί - φριχτά κακομαθημένη από τον ήλιο. Σε μπουχτίζει η απλοχεριά του, σε αποχαυνώνει. Οι κοιλάδες στο νότο του νησιού είναι ζωγραφισμένες με παχιές πινελιές κίτρινου και κόκκινου, ενώ οι άγριες κουτσουπιές σημαδεύουνε τους δρόμους με τις μαβιές εκρήξεις των ανθών τους. Όπου και να πας, μπορείς να ξαπλώσεις πάνω στο γρασίδι. Ακόμα και οι γυμνές βόρειες άκριες του νησιού σφύζουν από λιόδεντρα και κρυστάλλινες πηγές.

25.4.37
Η αρχιτεκτονική της πόλης είναι βενετσιάνικη. Τα σπίτια πάνω από το παλιό λιμάνι είναι χτισμένα κομψά σε κλίμακες, σαν σε λεπτές κερκίδες, με στενά καντούνια και κιονοστοιχίες ολούθε. Κόκκινο και κίτρινο, ρόζ και ώχρα - ένα μείγμα παστέλ αποχρώσεων που το φως του φεγγαριού μεταμορφώνει σε μια εκθαμβωτική λευκή πολιτεία, σαν στολίδι για γαμήλια τούρτα. Η πόλη κρύβει κι άλλα περίεργα - τα απομεινάρια μιας βενετσιάνικης αριστοκρατίας που ζει σε παλιά αρχοντικά στην εξοχή, πνιγμένα στο πράσινο, περικυκλωμένα από τα κυπαρίσσια που στέκουνε φρουροί' έναν παμπάλαιο πολιούχο άγιο με χρυσοκεντημένα πασουμάκια, που κάθεται σε μια μεγαλοπρεπή ασημένια λάρνακα, πάντα σ' ετοιμότητα για θαύματα.

Lawrence Durrell

Μετάφραση: Λύο Καλοβυρνάς

από το βιβλίο Η σπηλιά του Πρόσπερου
Εκδόσεις: Μεταίχμιο, 2006

*
Φωτ: easypedia.gr

* * *
- o Λώρενς Ντάρελ στo ταξιδεύοντας και
- στα Αυτοβιογραφικά

108. Κώστας Καρυωτάκης: Πρέβεζα

Πρέβεζα

Θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνται
στους μαύρους τοίχους και στα κεραμίδια'
θάνατος οι γυναίκες που αγαπιούνται
καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια.

Θάνατος οι λεροί ασήμαντοι δρόμοι,
με τα λαμπρά μεγάλα ονόματά τους'
ο ελαιώνας, γύρω η θάλασσα, κι ακόμη
ο ήλιος - θάνατος μέσα στους θανάτους.

Θάνατος ο αστυνόμος που διπλώνει
για να ζυγίση μια "ελλιπή" μερίδα'
θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι,
κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα.

(Βάσις, Φρουρά, Εξηκονταρχία Πρεβέζης -
την Κυριακή θ' ακούσουμε τη μπάντα.
Επήρα ένα βιβλιάριο Τραπέζης -
πρώτη κατάθεσις: δραχμαί τριάντα.)

Περπατώντας αργά στην προκυμαία,
"Υπάρχω;" λες - κ' ύστερα: "Δεν υπάρχεις!.."
Φτάνει το πλοίο - υψωμένη η σημαία,
ίσως έρχεται ο κύριος Νομάρχης!..

(Αν τουλάχιστον μέσα στους ανθρώπους
αυτούς ένας επέθαινε από αηδία...
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.)

από την Ανθολογία της Νεοελληνικής Γραμματείας - Τόμος β'
Εκδόσεις: Τα Νέα Ελληνικά, 1971
*
Φωτ: discovergreece.com

* * *
Ακόμα:
- ο Κώστας Καρυωτάκης στο χωρίς άλλη αναβολή
- ποιήματα για τον Κώστα Καρυωτάκη στο μετά τιμής
- ποιήματα του Κώστα Καρυωτάκη, στο μετά τιμής

107. Μιχάλης Γκανάς: Ιωάννινα

Γυάλινα Γιάννενα, Ι

Χάραζε ο τόπος με βουνά πολλά
κι ανάτελλε τα ζωντανά του,
καλούς ανθρώπους και κακούς, νυφίτσες,
αλεπούδες, μια λίμνη ως κόρην
οφθαλμού και κάστρα πατημένα.

Θα 'ναι τα Γιάννενα, ψιθύρισα,
στο χιόνι και στον άγριο καιρό
γυάλινα και μαλαματένια.
Κι όσο πήγαινε η μέρα,
σαν το βαπόρι σε καλά νερά,
είδα και μιναρέδες κι άκουσα
τα μπακίρια να βελάζουν.

από την συλλογή Γυάλινα Γιάννενα
Εκδόσεις: Καστανιώτης, 1989
*

Φωτ: akazoo.gr - από την peny
Ιωάννινα, η λίμνη Παμβώτις

106. Κωστής Παλαμάς: Μεσολόγγι

Μισολόγγι

Κόβω για σε τα βάγια
του τραγουδιού ιερά'
στο μέτωπο τα πλέκω,
στεφάνια γιορτερά.

Βωμός το μέτωπό σου.
Θυμάσαι; Μια φορά
στο γγίξαν και στ' αγιάσαν
της Δόξας τα φτερά.

Λάμπουν ιερά, στα βάγια
του τραγουδιού, η φωτιά,
το αίμα των ηρώων,
του χαλασμού η νυχτιά.

Και τρέμουνε στα βάγια
ιερά του τραγουδιού
τα δάκρυα μιας αγάπης,
τα χρόνια ενός παιδιού.
1910

από: Κωστή Παλαμά Άπαντα, Τόμος 5
Εκδόσεις: Μπίρης, 1972
(με την επιμέλεια του "Ιδρύματος Κωστή Παλαμά")
*
Φωτ: mesologi.gr

105. Γιάννης Βαρβέρης: Δελφοί

Απόπειρα στους Δελφούς

Έχοντας πια κλείσει το μαντείο
δε θα 'πρεπε, Θεοδόσιε
ν' ανησυχείς και να φοβάσαι
λίγα γενναία ερείπια
έναν ηνίοχο μόλις βουρκωμένο
δίχως το άρμα του
μια Κασταλία που ρέει μονάχα
τ' όνομά της
και κάτι ξερά βράχια
σαν σκαλισμένα με μορφές
ιερέων αρχαίων του Φοίβου.
Έχεις ακόμα τις εγγυήσεις
των χριστιανών περιηγητών
των κοσμικών ξενοδοχείων
των τόσων αιώνων που σκεπάσανε
τις δάφνες της Πυθίας.
Όμως ανησυχείς, Θεοδόσιε
κι ίσως κάνεις καλά
ουδείς ουδέν προλέγει πια
απόλυτη η σιγή
- τέλειος χρησμός -
όχι, ουκ απέσβετο και λάλον ύδωρ.

από το βιβλίο Γιάννης Βαρβέρης*, Ο άνθρωπος μόνος
Εκδόσεις: Κέδρος, 2009

[*Σήμερα (1955-2011)]

*
Φωτ: 24grammata.com

* * *

- ένα μελοποιημένο ποίημα του Γιάννη Βαρβέρη στo Juke Box
- o Γιάννης Βαρβέρης για τον Κωνσταντίνο Π. Καβάφη, στο μετά τιμής
- ο Τάσος Κόρφης στον Γιάννη Βαρβέρη, στο μετά τιμής
- Γιάννη Βαρβέρη: Το γράμμα, στο γράμμα σε χαρτί

104. Γιώγια Σιώκου: Τήνος

Τήνος

Υδρούσσα ηλιογέννητη,
στοχάζεσαι
σε αγέρινη γαλήνη.

Απέριττος ο ναός
λάμπει
στεφανωμένος περιστέρια.

Κτιστό Φως'
θόλος αναστάσιμος'
γαλανό θυμίαμα προσευχών'
άστρα σμαραγδένια.

Σ' έναστρους λειμώνες
μαρμαρένιες μαργαρίτες ανθίζουν λυπημένα.
Και ο Χαλεπάς ανάμεσά τους σκυφτός
σμιλεύει "το παραμύθι της Πεντάμορφης",
σπαράγματα ερημιάς,
την "Κοιμωμένη".

Τήνος
Καλοκαίρι 2006

*Tinos

Radiant Ydroussa,
you meditate
in a windy peace.

Inortate the church
gleams
garlanded with doves.

Created Light;
Easter dome;
blue incense of prayers;
emerald stars.

In star-studded meadows
marble daisies flower sorrowfully.
And stooping among thεm Halepas
carves the "Fair Maid's Fairytale",
desolation's lamentations,
the "Sleeping Girl".

Tinos
Summer 2006
Μετάφραση: David Connoly

από το δίγλωσσο βιβλίο Γιώγια Σιώκου, Αρχαία μέλισσα
Εκδόσεις: τυπωθήτω - λάλον ύδωρ, 2010
*
Φωτ: wayfaring.info
Τήνος, Πάνορμος

103. Κώστας Γαρίδης: Αντίπαρος

Στο σπήλαιο της Αντίπαρου

Εκεί στο σπήλαιο της Αντίπαρου ησυχάζει
ένας αρχαίος Θεός κι' ο Αη-γιάννης ο Θεολόγος.
Σκίνα και κάπαρη και γαλανό ουρανό θερίζουν
κι' ούτε που θυμώνουν, ούτε που χαίρονται'
υποφέρουν αυτή την ευτυχία τους σιωπηλοί
βλέποντας, διαρκώς βλέποντας προς τη θάλασσα.

Μονάχα, καμμιά φορά, τη σιωπηλήν ανάσα τους αφήνουν
ήρεμο, αλαφρό, δροσάτο αγέρι
εκεί προς της Σικίνου τ' ανοιχτό πέλαγο.
Ούτε θέλουν, ούτε ζητούν και σιωπηλοί
οι δυο Θεοί την ευτυχία τους υποφέρουν.

από την Ανθολογία Νεοελληνικής Ποιήσεως 1708-1971
του Σπύρου Κοκκίνη
Εκδόσεις: Εστία, 1971
*
Φωτ: hetpodium.org

102. Τάκης Γραμμένος: Αμοργός

Η Παναγία η Χοζοβιώτισσα

Στου μοναστηριού τα βράχια
άγγελοι στραφτάλιζαν
έπεφταν αργά σαν άστρα
σαν αφροί ψιχάλιζαν.

Μαζωχτήκαν φοβισμένοι
στη βυζαντινή αυλή
πιάστηκαν από το χέρι
μην τους πάρουν οι άνεμοι.

Κοιτάν πάνω βλέπουν βράχια
και γαλάζιο ουρανό
κοιτάν κάτω πέλαο άσπρο
και στοιχείων μακελειό.

Τέτοιος φόβος τους κατείχε
που την Παναγία καλούν.
Βγαίνει εκείνη στην αυλίτσα
κ' οι ανέμοι σταματούν.

από την ποιητική - τχ. πέμπτο
Άνοιξη 2010
*
Φωτ: greektravel.com

101. Πάνος Ν. Παναγιωτούνης: Κρήτη

Kρήτη

Ένα σπαθί κύμα
κόντρα στον άνεμο,
καθώς τα κουπιά
μαϊστράλια και φλόκοι
ιχνηλατούν
την άγρια θάλασσα.

Είπα
τα κόκκαλα των
ψαριών
οι πέτρες των λαξεμένων
βράχων

τραγούδι των αρχαίων
παραμυθιών.

Από την Νέα Εστία - τχ. 1375
Οκτώβριος 1984
*
Φωτ: diktynna.gr
O Άγιος Νικόλαος