λογοτεχνικά ταξίδια στον κόσμο

Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2011

109. Λώρενς Ντάρελ: Κέρκυρα

Image and video hosting by TinyPic
Η σπηλιά του Πρόσπερου

10.4.37
Είναι σόφισμα να φαντάζεσαι ότι υπάρχει κάποια αυστηρή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον κόσμο του ξύπνιου και στον κόσμο των ονείρων. Η Ν. κι εγώ, λόγου χάρη, αισθανόμαστε μπερδεμένοι, διότι είναι λες και μέσα μας ζούμε πολλές ζωές ταυτόχρονα' έχουμε την εντύπωση ότι είμαστε απλώς σημεία αναφοράς στο χώρο και στο χρόνο. Διαλέξαμε την Κέρκυρα ίσως επειδή αποτελεί τον προθάλαμο της Ελλάδας του Αιγαίου, όπου κάτω από το ταβάνι τ' ουρανού επιπλένουν ηφαιστειακά γκρίζα καύκαλα χελώνας που λέγονται νησιά. Η Κέρκυρα είναι ένα μπλε βενετσιάνικο και χρυσαφί - φριχτά κακομαθημένη από τον ήλιο. Σε μπουχτίζει η απλοχεριά του, σε αποχαυνώνει. Οι κοιλάδες στο νότο του νησιού είναι ζωγραφισμένες με παχιές πινελιές κίτρινου και κόκκινου, ενώ οι άγριες κουτσουπιές σημαδεύουνε τους δρόμους με τις μαβιές εκρήξεις των ανθών τους. Όπου και να πας, μπορείς να ξαπλώσεις πάνω στο γρασίδι. Ακόμα και οι γυμνές βόρειες άκριες του νησιού σφύζουν από λιόδεντρα και κρυστάλλινες πηγές.

25.4.37
Η αρχιτεκτονική της πόλης είναι βενετσιάνικη. Τα σπίτια πάνω από το παλιό λιμάνι είναι χτισμένα κομψά σε κλίμακες, σαν σε λεπτές κερκίδες, με στενά καντούνια και κιονοστοιχίες ολούθε. Κόκκινο και κίτρινο, ρόζ και ώχρα - ένα μείγμα παστέλ αποχρώσεων που το φως του φεγγαριού μεταμορφώνει σε μια εκθαμβωτική λευκή πολιτεία, σαν στολίδι για γαμήλια τούρτα. Η πόλη κρύβει κι άλλα περίεργα - τα απομεινάρια μιας βενετσιάνικης αριστοκρατίας που ζει σε παλιά αρχοντικά στην εξοχή, πνιγμένα στο πράσινο, περικυκλωμένα από τα κυπαρίσσια που στέκουνε φρουροί' έναν παμπάλαιο πολιούχο άγιο με χρυσοκεντημένα πασουμάκια, που κάθεται σε μια μεγαλοπρεπή ασημένια λάρνακα, πάντα σ' ετοιμότητα για θαύματα.

Lawrence Durrell

Μετάφραση: Λύο Καλοβυρνάς

από το βιβλίο Η σπηλιά του Πρόσπερου
Εκδόσεις: Μεταίχμιο, 2006

*
Φωτ: easypedia.gr


* * *
- o Λώρενς Ντάρελ στo ταξιδεύοντας και
- στα
Αυτοβιογραφικά

Ετικέτες , ,

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2011

108. Κώστας Καρυωτάκης: Πρέβεζα


Πρέβεζα

Θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνται
στους μαύρους τοίχους και στα κεραμίδια'
θάνατος οι γυναίκες που αγαπιούνται
καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια.

Θάνατος οι λεροί ασήμαντοι δρόμοι,
με τα λαμπρά μεγάλα ονόματά τους'
ο ελαιώνας, γύρω η θάλασσα, κι ακόμη
ο ήλιος - θάνατος μέσα στους θανάτους.

Θάνατος ο αστυνόμος που διπλώνει
για να ζυγίση μια "ελλιπή" μερίδα'
θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι,
κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα.

(Βάσις, Φρουρά, Εξηκονταρχία Πρεβέζης -
την Κυριακή θ' ακούσουμε τη μπάντα.
Επήρα ένα βιβλιάριο Τραπέζης -
πρώτη κατάθεσις: δραχμαί τριάντα.)

Περπατώντας αργά στην προκυμαία,
"Υπάρχω;" λες - κ' ύστερα: "Δεν υπάρχεις!.."
Φτάνει το πλοίο - υψωμένη η σημαία,
ίσως έρχεται ο κύριος Νομάρχης!..

(Αν τουλάχιστον μέσα στους ανθρώπους
αυτούς ένας επέθαινε από αηδία...
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.)

από την Ανθολογία της Νεοελληνικής Γραμματείας - Τόμος β'
Εκδόσεις: Τα Νέα Ελληνικά, 1971
*
Φωτ: discovergreece.com

* * *
Ακόμα:
- ο Κώστας Καρυωτάκης στο χωρίς άλλη αναβολή
- ποιήματα για τον Κώστα Καρυωτάκη στο μετά τιμής
- ποιήματα του Κώστα Καρυωτάκη, στο μετά τιμής

Ετικέτες , ,

Κυριακή, 12 Ιουνίου 2011

107. Μιχάλης Γκανάς: Ιωάννινα

Image and video hosting by TinyPic
Γυάλινα Γιάννενα, Ι

Χάραζε ο τόπος με βουνά πολλά
κι ανάτελλε τα ζωντανά του,
καλούς ανθρώπους και κακούς, νυφίτσες,
αλεπούδες, μια λίμνη ως κόρην
οφθαλμού και κάστρα πατημένα.

Θα 'ναι τα Γιάννενα, ψιθύρισα,
στο χιόνι και στον άγριο καιρό
γυάλινα και μαλαματένια.
Κι όσο πήγαινε η μέρα,
σαν το βαπόρι σε καλά νερά,
είδα και μιναρέδες κι άκουσα
τα μπακίρια να βελάζουν.

από την συλλογή Γυάλινα Γιάννενα
Εκδόσεις: Καστανιώτης, 1989
*

Φωτ: akazoo.gr - από την peny
Ιωάννινα, η λίμνη Παμβώτις

Ετικέτες , , ,

Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

106. Κωστής Παλαμάς: Μεσολόγγι


Μισολόγγι

Κόβω για σε τα βάγια
του τραγουδιού ιερά'
στο μέτωπο τα πλέκω,
στεφάνια γιορτερά.

Βωμός το μέτωπό σου.
Θυμάσαι; Μια φορά
στο γγίξαν και στ' αγιάσαν
της Δόξας τα φτερά.

Λάμπουν ιερά, στα βάγια
του τραγουδιού, η φωτιά,
το αίμα των ηρώων,
του χαλασμού η νυχτιά.

Και τρέμουνε στα βάγια
ιερά του τραγουδιού
τα δάκρυα μιας αγάπης,
τα χρόνια ενός παιδιού.
1910

από: Κωστή Παλαμά Άπαντα, Τόμος 5
Εκδόσεις: Μπίρης, 1972
(με την επιμέλεια του "Ιδρύματος Κωστή Παλαμά")
*
Φωτ: mesologi.gr

Ετικέτες , , , ,