155. Ζωρζ Μπερνανός: Σαιν Βενάν

Καινούργια ιστορία της Μουσέτ

Η Μουσέτ δεν κοπιάζει καν για να κατρακυλήσει απ’ την πλαγιά. Γλιστράει κάτω απ’ το φράχτη, αφήνει ένα κομμάτι απ’ το μάλλινο σάλι της στο συρματόπλεγμα, προχωρεί ανάμεσ’ απ’ τα λιβάδια που το δυσδιάκριτο μονοπάτι τους θα την οδηγήσει ως το δάσος της Μανερβίλ.

Αυτό το δάσος δεν είναι άλλωστε παρά μια λόχμη από μερικά εκτάρια με φτωχό κι αμμουδερό έδαφος, πλημμυρισμένο από κακοθρεμμένα κουνέλια, μόλις πιο μεγάλα από ποντίκια. Το χωριό του Σαιν-Βενάν, όπου μένει η Μουσέτ, βρίσκεται στην άλλη άκρη, ένα μικροσκοπικό χωριό με λίγα σπίτια, τελευταίο απομεινάρι ενός απέραντου χτήματος, που, πριν από δέκα χρόνια, το είχε ξεπουλήσει ένας εβραίος έμπορος απ’ τις Αρδέννες. Το σπίτι της Μουσέτ είναι παράμερα, χωμένο μέσ’ στη λόχμη πάνω από ‘να βάλτο που λιμνάζει. Οι πλιθόκτιστοι τοίχοι, σκασμένοι απ’ την παγωνιά, είναι έτοιμοι να σωριαστούν και η σκεπή με τα κλεμμένα εδώ κ’ εκεί καδρόνια γκρεμίζεται. Με τα πρώτα κρύα, ο πατέρας βουλώνει τις τρύπες με δεμάτια από κλαδιά.

Όταν η Μουσέτ φτάνει στο δάσος, ο άνεμος όλο και δυναμώνει. Αρχίζει να βρέχει. Η μπόρα ξεσπάει, ενώ τα ξερόφυλλα τρίζουν απ’ το νερό.

Georges Bernanos

Μετάφραση: Γιώργος Πράτσικας

από την Νέα Εστία, τχ.626
Αύγουστος 1953
(αρχείο ΕΚΕΒΙ)
*
Φωτ: hannahgoestofrance.wordpress.com

154. Βασίλης Κουγέας: Μονμάρτρη

Η ασύγκριτη αχλαδιά

Το ρολόι
που αναζητούσαμε στη Μονμάρτρη
ήτανε βυθισμένο στο πράσινο του Saint Cloud:
όλα γλιστρούσαν
προς τη μυστική τους καρδιά.
Οι μπάντες σώπαιναν. Μια αψίδα θριάμβου
στηνόταν στο χρόνο: για μας δεν ήταν
ποτέ αργά.
Η έξοδος απ' το λαβύρινθο, ένα παιχνίδι.
Δάφνες και χλόη στρώνονταν στο πέρασμα
κι ας μην το έβλεπαν
οι άλλοι.

Ήπια το νερό της ζωής με τη Δάφνη
στις αλέες του Palais Royal
τα σπουργίτια έφαγαν απ' το τραπέζι μας
η Σιμόν Σινιορέ κάθησε μαζί μας.
T' απόγευμα ήρθε ο Πικάσο με λαδομπογιές
κι ο Raeymond Quenau όταν σουρούπωνε.
Με γέλια και φωνές αράζαμε στη Vefour
κι από τότε,
τ' άστρα κι η νύχτα δεν τελειώνουν.
Τις λεπτομέρειες για τον υπέρτατο σκοπό
και την αιώνια ζωή
θα μάθετε μόνο από μας —
αν βέβαια μας βρείτε.

από το βιβλίο του Βασίλη Κουγέα Του άλλοτε κατοικημένου
Εκδόσεις: Ύψιλον, 1997
*
Φωτ: flickr.com, από bruxelles5

119. Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου: Μασσαλία

Μασσαλία

Αυτή την πόλη τη λατρεύω, σε μεγάλωσε
καθώς γυρίζω τ' απογεύματα ολομόναχος
στην προκυμαία ή στο παλιό λιμάνι
αυτός ο τόπος ξέρω πως σ' αγάπησε
συννεφιασμένη αγέλαστη εργατούπολη
στα χέρια ενός ανάλγητου εργοδότη

Γι' αυτό αγάπησα τους δρόμους της, τη συννεφιά
κι όλο βυθίζομαι μες στην ερειπωμένη όψη

από το βιβλίο Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Ο δύσκολος θάνατος
(συλλογή: Νοσοκομείο εκστρατείας)
Εκδόσεις: Νεφέλη, 1985
*

Φωτ: aipel.se

85. Αντριάνα Ιεροδιακόνου: Παρίσι

La Ville Lumière

"Θα έχουμε πάντα το Παρίσι"

Ασημένια πόλη
η βροχή της σε χαϊδεύει - πίστεψέ με
ομίχλη τρυφερή
ενώ οι έρωτες ορμούν και σβήνουν
στες δύο όχθες του διπλού Σηκουάνα.

Κάτι σαν φως - σαν ήλιος - σαν διαμάντια
σαν γιρλάντα γιορτινή -
και όμως το άλλο
κοφτερό, μεταλλικό, στην άκρη
του μαγεμένου κύκλου, στο σκοτάδι -

Μα να ο Απρίλης - ροζ φιλί - και πάλι
όλο παιδάκια στο Γκινιόλ του Λουξεμβούργου
και μας ξανακερδίζει (με ευκολία!)
η όμορφη καρτ-ποστάλ.
Παρίσι!

Από την λέξη - τχ.189
Ιούλιος 2006
*
Φωτ: pixfan.com

59. Μαργαρίτα Καραπάνου: Βρετάνη

Η ζωή είναι αγρίως απίθανη

Είμαι ευτυχισμένη. Αγαπώ όλο και πιο πολύ αυτή τη μυστηριώδη κι υπέροχη Bretagne, αυτή τη μαύρη κι ελκυστική θάλασσα, αυτό το πράσινο και εύφορο τοπίο. Εδώ κατάλαβα πόσο αγαπώ τη ζωή, πόσο τη θέλω. Όταν κατεβαίνω στην παραλία κι ο αέρας μου χτυπάει το πρόσωπο, όταν σκέφτομαι τον Δημήτρη, που είναι τόσο μακριά μου αλλά την ίδια στιγμή τον αισθάνομαι τόσο κοντά, νιώθω ευτυχισμένη που έχω πόδια και περπατάω, μάτια και βλέπω, χέρια και αγγίζω. Υπάρχουν στιγμές που πιστεύω πολύ στον Θεό.

Ο Νicolas είναι ευγενικός. Και κυρίως είναι πολύ έξυπνος. Είναι η τελευταία μου μέρα στην Βretagne και αισθάνομαι πολύ λυπημένη. Μερικές φορές αισθάνομαι πολύ έξυπνη.

Σήμερα έχει καλό καιρό. Ένας κρύος ήλιος κρύβεται κάθε πέντε λεπτά πίσω απ' τα μαύρα σύννεφα της Βretagne κι έπειτα ξαφνικά ξαναβγαίνει, ακόμη ομορφότερος, ακόμη πιο λαμπρός. Είμαι ξαπλωμένη σ' ένα ντιβάνι πλάι στο παράθυρο κι ο ήλιος κάθε τόσο με λούζει. Ο Νicolas, η Dominique και ο Robby παίζουν μπριτζ κι εγώ βαριέμαι του θανατά. Σήμερα το πρωί έκανα περίπατο στην Grande Plage με τον Pon-Pon. Τον λατρεύω: Περισσότερο κι απ' όλα τ' αγόρια του κόσμου!

Σκέφτομαι την Ύδρα και μου φαίνεται τόσο μακρινή, σαν όνειρο. Τα πόδια μου κρυώνουν. Κρυώνει και η καρδιά μου λίγο.

Από το βιβλίο Η ζωή είναι αγρίως απίθανη
Εκδόσεις: Ωκεανίδα, 2008
*
Φωτ: arnaudfrichphoto.com

37. Αριστοτέλης Νικολαΐδης: Παρίσι

Παρίσι, Απρίλης 1974

Α, πώς περνούν οι επταετίες!

Από καφέ σε καφέ
διαβάζοντας εφημερίδες
διυλίζοντας τις στήλες
διυλίζοντας τον κώνωπα'

καφέ πολύ κι ολίγη
χαφιέδες ουκ ολίγοι

από το βιβλίο Αριστοτέλης Νικολαΐδης, Συγκεντρωμένα Ποιήματα 1952-1990
Εκδόσεις: Πλέθρον, 1991

*
Φωτ: Cafe Flore, Παρίσι - του Toshio Tamaki από το photo.net

7. Paul Eluard: Παρίσι

Τόσο εύθυμο το Παρίσι

Πόλεμος! Τίποτα πιο σκληρό απ' τον πόλεμο μες στο χειμώνα.
Είμαι πολύ βρώμικος (σε μας κανείς δεν περπατά στο πεζοδρόμιο
ούτε στο δρόμο), μα τι χαρά να 'ρθεις εδώ ν' αναπαυθείς!
Η πολιτεία να σφύζει από ζωή. Στο σινεμά, οι μάγκες σφυρίζουν
την «Κυρία με τας Καμέλιας».
Και 'μεις ρωτάμε εκείνους που διασχίζουνε την πόλη πηγαίνοντας
αλλού, αν ψάχνουν για διαμάντια μ' ένα αλέτρι!

Απόδοση: Γιώργος Καραβασίλης

από το βιβλίο Ποιήματα του Πωλ Ελυάρ
Εκδόσεις: Εκάτη

*
Φωτ: imagesbyar.com
Παρίσι, η θέα του Σηκουάνα από τον πύργο του Άιφελ