λογοτεχνικά ταξίδια στον κόσμο

Δευτέρα 23 Δεκεμβρίου 2013

182. Τόλης Νικηφόρου: Θεσσαλονίκη


γενέθλια πόλη, 1

αγιόκλημα και ψάθινες καρέκλες
για να τσιμπολογάνε τα παιδιά
απ' τα χουνάκια με τα τυπωμένα φύλλα
κι από το καλοτάξιδο πανί της Αίγλης
σπόρια ονείρου

εκεί στο τέρμα της ανηφοριάς
ο ήλιος ν' αμολάει απλόχερα τους ήχους
από τα κατρακύλια και τα ξύλινα πατίνια
στο καλντερίμι της Αγνώστου Στρατιώτου

αριστερά και δεξιά πιο κάτω
ν' απλώνεται η πλατεία ουρανός
με τα αρχαία Λουτρά του Παραδείσου
και τ' άσπρα σύννεφα της ν' ανεμίζουν
σημαία στο καμπαναριό του Αη Δημήτρη

μέσα απ' τη γη να ξεπροβάλλει
η ανθισμένη Παναγία Χαλκέων
όλα στη θέση τους αμετακίνητα
όπως το χέρι του πατέρα
τους εφιάλτες στο σκοτάδι όταν έδιωχνε

η φλόγα απ' το δαδί να λαμπαδιάζει
στο πρωινό δωμάτιο του χειμώνα
κάθε κατώφλι μια ζεστή ποδιά
και ο βαρδάρης άγριος, παγερός και οικείος
ένας μεγάλος αδερφός, μια βεβαιότητα

διαρκώς ν' αλλάζουν και να μένουν
όλα στη θέση τους αμετακίνητα
αμετακίνητη η Πλατεία Δικαστηρίων
απ' όπου ξεκινούσε κι όπου τέλειωνε
η Εγνατία Οδός αυτού του κόσμου

(συλλογή: Το διπλό άλφα της αγάπης, 1994)

από το βιβλίο του Τόλη Νικηφόρου ν' ακούγεται από μακριά μια φυσαρμόνικα...
32 ποιήματα για τη Θεσσαλονίκη (1966-2013)

Εκδόσεις: Μανδραγόρας, 2013
*
Η φωτογραφία είναι από το βιβλίο των Γ. Αναστασιάδη - Ε. Χεκίμογλου η "χαμένη" Εγνατία της Θεσσαλονίκης
εκδ: University Studio Press, 2001

Ετικέτες , , ,

Τετάρτη 11 Δεκεμβρίου 2013

181. Ηλίας Ιωάννου: Θερμαϊκός


Θερμαϊκός κόλπος

Κέρινο σώμα
να πεθαίνεις
Θέρος προς Φθινόπωρο

τότε που τα φεγγάρια
χαμηλώνουν
φορούν το δέρμα της
φορούν τα μαύρα
γιατί τα ξέρουν όλα
τα φεγγάρια

και πώς βουλιάζει η νύχτα
θα το μάθεις
θα μάθεις πώς γεννιούνται
τα ποιήματα
αυτά τα παράφορα χέρια.

από Το Δέντρο, τχ. 2
Νοέμβριος 1983
(αρχείο ΕΚΕΒΙ)

*
Φωτ: του Γιάννη Χατζηαναστασίου από το thinkfree.gr

Ετικέτες , , ,

Σάββατο 24 Ιουλίου 2010

72. Νίκος Καββαδίας: Θεσσαλονίκη


Θεσσαλονίκη ΙΙ
στη Μυρτώ Κουμβακάλη

Τράνταζε σαν από σεισμό συθέμελα ο Χορτιάτης
κι' ακόντιζε μηνύματα με κόκκινη βαφή.
Γραφή από τρεις και μου 'γινες μοτάρι και καρφί.
Μα έριχνε η Τούμπα, σε διπλό κρεβάτι, τα χαρτιά της.

Τη μάκινα για τον καπνό και το τσιγαροχάρτι
την έχασες, την ξέχασες, τη χάρισες αλλού.
Ήτανε τότε που έσπασε το μεσιανό κατάρτι.
Τα ψέματα του βουτηχτή, του ναύτη, του λωλού.

Και τι δεν έχω υποσχεθεί και τι δεν έχω τάξει,
μα τα σαράντα κύματα μου φταίνε και ξεχνώ
- της Άγρας τα μακριά σαριά, του Σάντουν το μετάξι -
και τα θυμάμαι μόλις δω αναθρώσκοντα καπνό.

Το δαχτυλίδι που 'φερνα μου το 'κλεψε η Οράγια.
Τον παπαγάλο - μάδησε κι έπαψε να μιλεί.
Ας εκατέβαινε έστω μια στο βίρα, στα μουράγια,
κι ας κοίταζε την άγκυρα μονάχα, που καλεί.

Τίποτα στα χεράκια μου, μάνα μου, δε φτουράει, -
έρωτας, μαλαματικά, ξόμπλια και φυλαχτά.
Σιχαίνομαι το ναυτικό που εμάζεψε λεφτά.
Εμούτζωσε τη θάλασσα και τήνε κατουράει.

Της Σαλονίκης μοναχά τής πρέπει το καράβι.
Να μην τολμήσεις να τη δεις ποτέ από τη στεριά.
Κι' αν κάποια στην Καλαμαριά πουκάμισο μου ράβει,
μπορεί να 'ρθω απ' τα πέλαγα με τη φυρονεριά.
4-1-74

Από την Συλλογή Τραβέρσο
Εκδόσεις: Κέδρος 1981
*
Φωτ: Discover Greece

Ετικέτες , , ,