123. Οράσιο Φερέρ: Μπουένος Άιρες

Μπαλάντα για τη θανή μου

Θα πεθάνω μιαν αυγή στο Μπουένος Άιρες
Θα κοιτάξω γαλήνια όσα φέρν' η ζωή
Τα φτωχά μου τραγούδια για φευγάτες αγάπες
Γι' αλυσίδες που σέρνω...
Τον καπνό, το ταγκό μου, για μια φούχτα
Από θλίψη στα στήθια κρυφή.

Θε να ρίξω στους ώμους, σαν παλτό την αυγούλα
Το στερνό μου το ουίσκυ κανείς δε θα πιει
Αργοβάδιστη θα 'ρθει ερωτιάρα η θανή μου
Και θα σβήσω
Στις έξι ακριβώς το πρωί.

Σήμερα
Που μ' αφήνει ο θεός
Με του ονείρου τα φτερά να πετάξω
Θε να πάω σαν τότες, στην οδό Σάντα Φε.
Στη γωνιά μας, το ξέρω, θα 'σαι πάλι σαν πάντα
Κι όλη θλίψη θα στάζει η γλυκειά σου μορφή!
Κράτησέ με σφιχτά στην ζεστήν αγκαλιά σου
Τι γροικώ ν' αναδεύουν θανάτους μέσ' τα στήθη βαθιά
Τους παλιούς εκείνους θανάτους
Που όσα αγάπησα αγγίξαν και μου πήραν μακριά
Ω ψυχή μου... πηγαίνοντας πάμε...
Έρχετ' η μέρα, μην κλαις!

Θα πεθάνω μιαν αυγή στο Μπουένος Άιρες
Την ώρα που διαλέγουν όσοι ξέρουν
Να πεθάνουν σωστά.
Στων χειλιών μου τη σιωπή θα πλανιέται
Μυροφόρα μια φλόγα εκείνου του στίχου
Που δε μπόρεσα ποτέ να σου ειπώ.

Θα βαδίσω στους δρόμους της πόλης
Θα βαδίσω για ώρα πολλή
Και κει κάτω, στην Πλάσα ντε Φράνσια
Σα σκιές κουρασμένων στη σκηνή χορευτών
Ψιθυρίζοντας πάλι και πάλι
Τ' όνομά σου
Θε να φύγουν οι μνήμες
Πατώντας στις μύτες, σ' ένα δρόμο λευκό.

Θα πεθάνω μιαν αυγή στο Μπουένος Άιρες
Θα κοιτάξω γαλήνια όσα φέρν' η ζωή
Τα φτωχά μου τραγούδια για φευγάτες αγάπες
Γι' αλυσίδες που σέρνω...
Τον καπνό, το ταγκό μου για μια φούχτα
Από θλίψη στα στήθια κρυφή.

Θε να ρίξω στους ώμους, σαν παλτό την αυγούλα
Το στερνό μου το ουίσκυ κανείς δε θα πιει
Αργοβάδιστη θα 'ρθει ερωτιάρα η θανή μου
Και θα σβήσω
Στις έξι ακριβώς το πρωί.

Στις έξι ακριβώς το πρωί.
Στις έξι ακριβώς το πρωί!...
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Horacio Ferrer

μετάφραση: Βασίλης Βιτσαξής

από την Νέα Εστία
τχ. 1404, 1 Ιαν. 1986
*

Φωτ: elebaires.com
Ο περίφημος πεζόδρομος Καμινίτο στην συνοικία Λα Μπόκα
του Μπουένος Άιρες

41. Jorge Luis Borges: Μπουένος Άιρες

Μπουένος Άιρες

Τι είναι το Μπουένος Άιρες;
Είναι η πλατεία Μαΐου όπου επιστρέφουν κουρασμένοι κι ευτυχισμένοι άντρες που τριγυρνούσαν πολεμώντας σε μια ολόκληρη ήπειρο.
Είναι ο τεράστιος λαβύρινθος, τα φώτα, που απλώνονται έτσι όπως χαμηλώνει το αεροπλάνο και από κάτω του οι ταράτσες, οι αυλές, τα πεζοδρόμια, τα απλά πράγματα.
Είναι ο τοίχος του νεκροταφείου Ρεκολέτα, όπου έστησαν κι εκτέλεσαν κάποιον μου πρόγονο.
Είναι ένα μεγάλο δέντρο στην οδό Χουνίν που, δίχως να το ξέρει, μας δίνει ίσκιο και δροσιά.
Είναι ένας δρόμος μακρύς με χαμηλά σπιτάκια, που σβήνει κι ομορφαίνει μες στο δειλινό.
Είναι η Νότια Προβλήτα, εκεί που σαλπάρανε έναν καιρό ο Κρόνος και ο Κόσμος.
Είναι το πεζοδρόμιο στην οδό Κιντάνα, όπου ο πατέρας μου, που ήταν τυφλός, έκλαψε όταν είδε τα πανάρχαια άστρα.
Είναι μια πόρτα με αριθμό, που πίσω της πέρασα ακίνητος δέκα μερόνυχτα μες στο σκοτάδι, δέκα μερόνυχτα που τώρα πια στη μνήμη μου δεν είναι ούτε μια στιγμή.
[....]
Είναι, μέσα στην άδεια νύχτα, κάποια γωνιά του Όνσε, όπου ο Μασεδόνιο Φερνάντες, πεθαμένος τώρα πια, μου εξηγούσε πως ο θάνατος είναι μια πλάνη.
Φτάνει ως εδώ' αυτά είναι πράγματα εντελώς προσωπικά, είναι ακριβώς αυτά που είναι, για να 'ναι και το Μπουένος Άιρες μαζί.
Το Μπουένος Άιρες είναι ο παραδίπλα δρόμος, εκείνος που δεν πέρασα ποτέ, είναι τα βάθη τα κρυφά της κάθε γειτονιάς, είναι οι μεσαυλές, είναι αυτό που κρύβουν οι προσόψεις, είναι ο εχθρός μου, αν έχω εχθρό, είναι αυτός που δεν τ' αρέσουνε οι στίxοι μου (ούτε κι εμένα δεν μ' αρέσουν), εκείνο το απόμερο βιβλιοπωλείο που ίσως μπήκαμε καμιά φορά και τώρα το 'xουμε ξεxάσει, είναι αυτή η γοητεία ενός τραγουδιού παλιού, που κάποιος έξω το σιγοσφυρίζει και δεν μπορείς αμέσως να το θυμηθείς κι όμως κάπου σ' αγγίζει, είναι αυτό που χάθηκε κι εκείνο που θα 'ρθεί, είναι αυτό που βρίσκεται μακριά, αυτό που ανήκει σ' άλλους, κάτι που στρίβει τη γωνιά, η γειτονιά μας που δεν είναι ούτε δική σου ούτε δική μου, εκείνο που δεν ξέρουμε κι εκείνο που αγαπάμε.

Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Μετάφραση: Δημήτρης Καλοκύρης

από το βιβλίο Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Το εγκώμιο της σκιάς
Εκδόσεις: ύψιλον, 1999

*
Φωτ: last.fm
Η Λεωφόρος της 9ης Ιουλίου στο Μπουένος Άιρες

12. Néstor Latrónico: Μπουένος Άιρες

Άντρες στο Μπουένος Άιρες

Χόρεψα πολλά ταγκό στα σκοτεινά
με τους καλύτερους χορευτές
αστερόσκονη έπεφτε πάνω μου
ανάμεσα σε δελφίνια κολυμπούσα
όλα ήταν σκοτεινά εκτός από τους αναστεναγμούς
το ευτυχισμένο λαχάνιασμα
το καυτό ή φευγαλέο χάδι
τις λέξεις του ταγκό ψιθυρισμένες στ' αφτί
όλα ήταν σκοτεινά εκτός από τα βογγητά
το μεθυσμένο στόμα
το νεύμα που προσκαλεί
τη βιαστική γουλιά που τρέχει από τα χείλη
χόρεψα τους καλύτερους ρυθμούς
σχεδόν κατά το κέφι μου
με όποιον με θέλησε
ή με όποιον θέλησα βουτηγμένος στον ιδρώτα
μέχρι την παράδοση χωρίς να γνωρίζω
από πού είχε έρθει
-τα πάντα δέρμα ζέστη βογγητό-
χόρεψα στο σκοτάδι το καλύτερο ταγκό
-το μοναδικό-
μέχρι να αισθανθώ τη λαχτάρα της μέρας
κι επέστρεψα στο χάραμα
χορεύοντας στη βροχή
μυρίζοντας στα χέρια μου
ένα άρωμα από φρούτα.

Μετάφραση: Ρήγας Κούπα

από την Ανθολογία Ομοερωτικών Ποιημάτων
Η Έλξη των Ομωνύμων
Εκδόσεις: Οδυσσέας, 2005
*
Φωτ: imgkid.com
Μπουένος Άιρες, Αργεντινή: H ιστορική
λεωφόρος "Avenida de Mayo"