λογοτεχνικά ταξίδια στον κόσμο

Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2011

112. Κάρολιν Φορσέ: Βελιγράδι


Αντοχή

Στο Βελιγράδι τα παράθυρα του τουριστικού
ξενοδοχείου ανοίγουν πάνω από επτά ορόφους πασχαλιές,
βροχή ξεπαστρεύει υφαντά τραπεζομάντηλα και ποτά
από τα τραπεζάκια, οι μεταξωτές σημαίες των αδέσμευτων εθνών
πλουμιστά εσώρρουχα στον άνεμο. Ο Τίτο ζούσε.
Ψώνισα στ' αγγλικά, με περάσαν για Τσέχα,
περπάτησα ως τα συντριβάνια και την αγορά
με τα σκόρδα και τα τσαντήρια, επανειλημμένως
συνάντησα τη νεκρή μου Άννα,
σκληρά κίτρινα φασόλια στην ποδιά της,
με το άσπρο της βαμβακερό καλοκαιριάτικο τσεμπέρι,
τα μάτια της σκληρά κουκούτσια της περασμένης της ζωής.
Κουτσομπολιό με φιλενάδες, με κομπολόι
στα χέρια, κάτι να μου πουλήσει έκανε.
Η Άννα ξεφλούδιζε τα χέρια της
με το κοφτερό μαχαιράκι, έλεγε: Στη χώρα σας
δεν έχετε τίποτα. Η κάθε λέξη
φλούδα πεταμένη στο δρόμο
ή βουνό πολιορκημένο από τραίνα
φορτωμένα κοπριά και θλίψη.
Στο Βελιγράδι έψαξα για κάποιο άγιο
πρόσωπο ζωγραφισμένο χωρίς χέρια
όπως όταν ο εικονογράφος πέφτει για ύπνο
και ξυπνά με μια εικόνα σταλμένη από τους νεκρούς.
Σε κάθε γωνιά η Άννα παράταγε τη δουλειά
στο πόδι, σήκωνε το κεφάλι της και με κοίταζε.
Είμαι ποιήτρια και άτεκνη, είπα.
Ποτέ δε ζωγράφισα αυγό, ούτε έφτιαξα προσευχές
κι έχω να γιορτάσω σωστά το Πάσχα χρόνια.
Από το Βελιγράδι στη Φραγκφούρτη πέρσι
καλοκαιριάτικα, από Φραγκφούρτη Νέα Υόρκη,
από Νέα Υόρκη στην κοιλάδα του Ρόανωκ
εκεί που τα βουνά σφίγγουν ανάμεσά τους
την ανάσα των νεκρών και ξεκολλούν
απ' το κάθε πρωινό μια φρέσκια γάζα πάχνης.
Νέα Υόρκη, Ρόανωκ, από την κοιλάδα
σε τούτο δω το ακρωτήρι και τους λόφους
όπου ο άνεμος αποκτάει κορμί δικό του
και το έλατο σκύβει στο παράθυρο
το βράδυ και χτυπάει το τζάμι
σα γυναίκα που έζησε τα πάντα.
Πισκάτα, σιγά τη γλώσσα σου, μου λέει.
Κάτι προσπαθώ να σου μηνύσω.

Carolyn Forché

Μετάφραση: Στάθης Γουργουρής

από τη λέξη
τχ. 58, Οκτώβριος '86
*
Φωτ: munplanet.com

* * *
- η Κάρολιν Φορσέ στo γράμμα σε χαρτί

Ετικέτες , ,

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2011

111. Λουάν Τζούλις: Τίρανα


Χειμωνιάτικη βραδιά στα Τίρανα

...Νωπά,
δάκρυα γυναικών.
Χήρες πολλές.
Ομοιόμορφα πένθη.
Μεταμορφωμένα μάτια,
με σκιές θανάτου...
Μαύρες γωνίες,
σαν φόβος πυγολαμπίδων...
Ντύνομαι άγνωστος:
μαύρο κοστούμι,
γραβάτα
και ψυχή δανεική...
Χωρίς φως,
τρομαγμένο ποντίκι
στον σεισμό,
νιώθω,
βρίζω τον εαυτό μου για το μασκάρεμα.
Δεν με γνωρίζει
η βραδιά,
ούτε εγώ την ξέρω.
Μόνο η γκρίζα ομίχλη
όπως τότε.
Γκρίζα και γριά.
Δεν με θυμάται.
Μεγάλωσα...

Luan Xhuli

από τo Εντευκτήριο
τχ. 82, Ιούλιος 2008
*
Φωτ: tuttisfondi.com

Ετικέτες , ,

Σάββατο, 9 Ιουλίου 2011

110. Βασίλης Παπάς: Πρέσπες

Image and video hosting by TinyPic
Πρέσπες

Κάτι σε πιάνει εδώ, η ερημιά, μικρές στιγμές που φεύγουν ψάρια στο νερό και κολυμπούν σε τρία κράτη, ένα τοπίο που μαζεύεται σαν κόμπος, με το ζωνάρι των βουνών να σφίγγει γύρω-γύρω, και μόνο αφύλακτες διαβάσεις αισθημάτων ξέρουνε πώς να το υπερβούν. Βουνά και λίμνες που πλέει πάνω τους το φως κρυμμένων ήλιων.
Κοιτάζεις μα έχει ξεθυμάνει η ματιά, ακούς και μια σκιά σε εμποδίζει, κυλάς απλώς και φτάνεις, σαν βαγονέτο που αλλάζει σκηνικό, το πρόσωπό σου. Γεμάτο υπολείμματα και υπόλοιπα το μέρος, και μια μεταφυσική σιωπή, πάχνη που πέφτει στοργικά στα πεταμένα κόκαλα της μνήμης.
Ποιος να συνθέσει τώρα εδώ την ιστορία και πώς να συνεννοηθούνε οι νεκροί, αυτοί που βούλιαξαν στο έλεος μιας αγάπης, που πυρπολήθηκαν κι έγιναν στάχτη οι στοχασμοί, ή όσοι χάθηκαν απλώς σαν βάρκες που γλιστράνε στα νερά αυτής της έσχατης γαλήνης. Χυμένοι στην απόσταση του χρόνου, κομμάτια απ' το πανόραμα που φτάνει ως εδώ, κομμάτια και τα μυστικά τους.

από Το Δέντρο, τχ. 75/76
- αναδημοσίευση: Φωνές '93 (εκδ. Πρόσπερος, 1994)
*

Φωτ: .transalp.gr

Ετικέτες , , ,