λογοτεχνικά ταξίδια στον κόσμο

Πέμπτη, 29 Μαΐου 2014

195. Στέφανος Μαρτζώκης: Ζάκυνθος


Στη Ζάκυνθο

Μύριες ευχές στον άπλαστον πατέρα
κι απ' άνθη μύριες στέρνουμε ευωδιές,
μα θωρούμε με τρόμο τον αιθέρα
ν' απαντά με βροντές και μ' αστραπές.

Θωρούμε νεκρωμένοι την ημέρα
και περνούμε τρισκόταδες νυχτιές,
η θάλασσα μουγκρίζει με φοβέρα
κι έχει φριχτές αγκάλες ανοιχτές.

Τούτο το χώμα μ' άνθη στολισμένο,
ωσάν θεριό μουγκρίζει τρομερά
και σαν λιοντάρι σειέται μανιωμένο.

Κι ενώ τρόμο και θάνατο σκορπά,
κοιτάζουμε με πρόσωπο σβημμένο
αυτή τη φύση πάντα να γελά.

από το βιβλίο Στέφανος Μαρτζώκης, Στίχοι βάρβαροι και άλλα ποιήματα
Εκδόσεις: Ωκεανίδα, 2000
*
Φωτ: Ζάκυνθος, Πόρτο Βρώμη - από tripadvisor.com.gr

Ετικέτες , , ,

Παρασκευή, 16 Μαΐου 2014

194. Ανδρέας Μοθωνιός: Κεφαλονιά


Κεφαλονιά

Με την καρδιά από πέτρα και όνειρο
ταξιδεύει χιλιάδες χρόνια στο ίδιο πλάτος στο ίδιο μήκος
χιλιάδες χρόνια στην ίδια θάλασσα
πικρή από το αίμα και τον ιδρώτα
κι' αυτές οι πέτρες λυωμένες
από το μόχθο και τον αγώνα.

Ποιος θα σου φέρη λίγο νερό
να δροσίσης το φλογισμένο σου μέτωπο,
ποιος θα σου φέρη μια χούφτα χώμα
να φυτέψης την ιστορία σου
όταν το μάτι του Θεού θα ερωτεύεται τ' άστρα
όταν το πιο μικρό σου ναυτόπουλο
θα γράφη κύκλους απέλπιδους στους ουρανούς του Βανκούβερ
και θα μαντεύη το Ιόνιο τον ερχομό του Οδυσσέα
επεί Τροίοις ιερόν πτολίεθρον έπερσεν.

Αχ οι μανάδες που περιμένουνε
να φέξη η θάλασσα μια καλημέρα
κι' αυτές οι πέτρες που ζυμωθήκανε με υπομονή και με δάκρυα
και τα κρεββάτια που σκεπαστήκανε
με κουρνιαχτό και μ' αράχνες.

Μη δεν το ξέρεις πως φύγανε και τα στερνά χελιδόνια;
Μη δεν το ξέρεις πως γδύθηκε την πανοπλία του ο Αίνος;
Όμως τις νύχτες ξυπόλυτη τι τριγυρίζεις στις ρούγες
και ρίχνεις πέτρες και φωτιά στο πρόσωπο του ανέμου;

θα 'ρθούνε μέρες Λαμπρής
που θα στολίσης τις εκκλησίες με αρμπαρόριζα και μυρσίνες
που θα γιομίσης τους λόγγους με μπαϊράκια και σήμαντρα
φτάνει να 'ρθή το ναυτόπουλο με μια γραβάτα πολύχρωμη
μ' ένα ρολόι ολόχρυσο μ' ένα ακριβόν αρραβώνα
και να λακίσουν οι πέρδικες απ' τις πλαγιές του Αίνου
να φέρουνε στεφάνια αγράμπελης
ν' αστράψη από τις ντουφεκιές της Λειβαθως ο κάμπος
την ώρα που θα σβήνει την πικράδα του ο γαμπρός
στον κρουσταλλένιο κόρφο της Ελένης.

«Στίλβη», 1948

Από την Ανθολογία Συγχρόνου Ελληνικής Ποιήσεως 1930-1960
(Άρη Δικταίου και Φαίδρου Μπαρλά)
Εκδόσεις: Φέξη, 1961

*
Φωτ: Κεφαλονιά, το βουνό Αίνος από www.stellatos.biz

Ετικέτες , ,

Δευτέρα, 5 Μαΐου 2014

193. Νίκος Βασιλάκης: Ιθάκη


Η Ιθάκη

Δέκα χρόνια είναι που πλανιέμαι
στους δρόμους της Αθήνας και του Πειραιά
χωρίς συντρόφους, μακριά απ' την Ιθάκη.

Αν κινήσω να γυρίσω πίσω
κανείς στο πρακτορείο δεν θα με περιμένει
κι ενώ μέρα με την ημέρα
όλο μακραίνει η Ιθάκη και μικραίνει η ζωή
απορώ γιατί επιμένει η καρδιά
να μπαλώνει τα πανιά για το ταξίδι.

από τo Πλανόδιο, τχ. 14
Ιούνιος 1991

(αναδημοσιεύθηκε στις 53 Φωνές, Ποιητική Ανθολογία 1991 - Εκδ. Πρόσπερος, 1992)
*
Φωτ: Ιθάκη, Κιόνι από www.epta.tv

Ετικέτες , ,