λογοτεχνικά ταξίδια στον κόσμο

Πέμπτη, 24 Οκτωβρίου 2013

177. Στρατής Μυριβήλης: Ζάππειο


Στη λιακάδα

Τούτα δω συμβαίνουνε στο Ζάππειο, ένα χλιο, χειμωνιάτικο απομεσήμερο. Ο ήλιος είναι γλυκός πάνω στις ήσυχες φυλλωσιές. Στα μεγάλα δέντρα οι πράσινες φούντες αστράφτουν πεντακάθαρες ύστερ' από τόσες βροχάδες. Μάλιστα οι πιπεριές απλώνουνε προς τα κάτω τ' αμέτρητα ντελικάτα τους κλωνιά με τα λεπτά φύλλα,, σα ρωμαντικά κορίτσια με ξέμπλεκα προπολεμικά μαλλιά. Ένα λεπτότατο αναρρίγημα φαίνεται να γαργαλάει τ' ακρόρριζά τους κάτω από την άσφαλτο. Το μυστικό μαντάτο της άνοιξης που έρχεται, περνά λοιπόν κάτω από την άσφαλτο και φυσάει πάνω στα πεινασμένα φύτρα το μακρινό ερωτικό σύγκρυο; Έτσι θα 'ναι, γιατί οι πιπεριές φοράνε τον ήλιο μ' έναν τρόπο, σα γαμήλιο πέπλο. Εξάλλου, σαν πάρει κανείς τα φύλλα τους και τα τρίψει μέσα στη φούχτα του, μυρίζουν δυνατά σερνική μυρωδιά. Το ξαίρουν αυτό οι περιπατήτρες στη λεωφόρο Ηρώδη του Αττικού και την ανασαίνουν βαθιά.

O ουρανός ήρθε κι ακούμπησε ανάλαφρα τον γαλάζιο κουπέ του πάνω στiς κολώνες του Oλυμπιείου, ποy είναι από σιντέφι μαλαμοκαπνισμένο. Έτσι γίνεται ένα απίστευτο συνταίριασμα του βυζαντινού τρούλλου με τον αττικό ναό.

Καί τώρα, κάτω απ' αυτό το αρχιτεκτονικό θάμα, η αθηναία κυρία. Μια γυναίκα νέα, λυγερή σαν το ριζοκλάδι της αγριλιάς. Είναι μελαχροινή, τίμια και αληθινά μελαχροινή, με πρασινωπά μάτια. Είναι κάτι τέτοια γυναικεία, μάτια,, που θαρείς και περνάν αδιάκοπα από το βυθό τους φουντωμένα δάση. Το δέρμα της είναι κεχριμπαρί θαμπό και τα δόντια της πυκνά, μικρά, σφιχτά φυτρωμένα, για να χωρέσουν όλα μέσα στο μικρό στόμα. Σαν χαμογελά, φεγγοβολάνε, αράδα, ανάμεσα στο πρόσωπό της, που είναι όλες τις ώρες μουχρωμένο. Γι' αυτό χαμογελά συχνά και τότε βγαίνουνε στο φως και δείχνουν την άσπρη κοφτεράδα τους. Είναι τα δοντάκια που ονειρεύουνται όλα τα χρυσοκόκκινα ροδάκινα της γης, σαν έρθει η ώριμη στιγμή που θα σπαργώσουν από το μέλι των χυμών τους. (Όλοι οι γλυκύτατοι καρποί της αμαρτίας κρατάνε βαθιά μέσα στην ψίχα τους τη μακρότατη θύμιση από τα δοντάκια τής Εύας, σα μπήχτηκαν έτσι κοφτερά μέσα στη σάρκα τους).

Δεν υπάρχει καμιά, αμφιβολία, ε; πως κάθε γυναίκα είναι ωραία μέσα στο αττικό τοπίο. Ο Θεός ξαίρει πια τι μπορεί να είναι μια αληθινά ωραία γυναίκα μέσα στο αττικό τοπίο.

από Το πράσινο βιβλίο
Εκδόσεις: Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 1980
*
Φωτ: athenshappytrain.com

Ετικέτες , , ,

Σάββατο, 12 Οκτωβρίου 2013

176: Γεώργιος Σουρής: Πλάκα


Πλάκα

Ω! χαίρετε Πλακιώται,
πανάρχαιοι ιππόται
και Έλληνες σωστοί'
ω! χαίρετε σεις μόνοι
Κυδαθηναίων γόνοι
και ευγενών βλαστοί.

Η Πλάκα πάλαι ήτον
εστία των χαρίτων
και των ευπατριδών
στην Πλάκα μόνον είναι
αι αληθείς Αθήναι
των Πεισιστρατιδών.

Εδώ η άνθηρότης,
εδώ η κλασσικότης
των χρόνων των κλεινών
εδώ ο νους υψούται,
κ' επάνω της ορθούται
ο γίγας Παρθενών.

Σε κάποιο μονοπάτι
θαρρώ πως του Σωκράτη
υπήρχεν η Σχολή...
Εδώ, βεβαίως, πάλαι
Σχολαί θα ήσαν κι άλλαι,
και λόγιοι πολλοί.

Μα τώρα ποιος το ξέρει,
αν των σοφών τα μέρη
δεν είναι καπηλειά
κ' οι βλάμηδες με γέλια
αδειάζουνε βαρέλια
και παίζουνε βιολιά;

Πνοαί χρυσών αιώνων
φυσούν και Παρθενώνων
εις όλες τις μεριές•
αλλά μαζί μ' εκείνες
μυρίζουν και ρετσίνες
κρασιά, μουσταλευριές.

Κι αν Πήγασο ζητήσει
κανείς για να πηδήσει
στης Μούσης το βουνό,
σε σας και μόνο ξεύρει
πως Πήγασο θα εύρει
θρεμμένο και φτηνό.

Αν φράκα δεν φορείτε,
αν τίτλους δεν κρατείτε
λαμπράς καταγωγής,
κι αν για τιμή σάς φθάνει
πιστοί του Μακρυγιάννη
να μένετ' εκλογείς.

Σεις είσθε Φαναριωται...
κι άλλος κανείς, Πλακιώται,
δεν έχει τέτοια χάρη,
αφού δικό σας μένει
κι αυτό του Διογένη
το ξακουστό Φανάρι.

από την Βασική Βιβλιοθήκη, τόμος 23ος
Εκδόσεις: Αετός, 1954
*
Φωτ:adorabilia.wordpress.com

Ετικέτες , , ,