200. Τάσος Γαλάτης: Πειραιάς

Κατεβαίνοντας στον Πειραιά

                                  Στον Νίκο Κωστάκη

Έτσι απλά γεννιούνται οι ουτοπίες
σαν ένα σεργιάνι από το άστυ ως το επίνειο
όταν σε συντροφεύει μάλιστα ο Γλαύκων του Αρίστωνα ο γιος
για ένα προσκύνημα σε κάποια υπερβόρεια θεότητα της Θράκης.
Δες φτάσαμε κιόλας στις Φαληρικές ακτές
η Μουνιχία, η Ζέα δεν απέχουν'
θυμάσαι τα συνθήματα, τα θυμιατήρια
τι δάδες, τι λαμπάδες γέμισαν οι πλαγιές
στεφάνια είχαν κρεμάσει στις πρώρες οι ναύτες'
να ο Αλκιβιάδης, ο θεός της νιότης μας
σε λίγο η Σικελία θα 'ναι δικιά μας
θα φτάσουμε στην Καρχηδόνα
θα λάμψει σε όλη την οικουμένη
το κλέος της δημοκρατίας μας.

Έτσι γεννιούνται οι ουτοπίες
έτσι ξεκινάει ο ξολοθρεμός και η σφαγή των ποιητών
μ' ένα πράο απόγευμα στο αρχοντικό του Κέφαλου'
ποιος θ' αρνιόταν ν' αντικρίσει τους λεβεντογιούς του
τους ίουλους ν' αγγίξει του άμοιρου Πολέμαρχου
να χαϊδέψει τα όμορφα μαλλιά του Λυσία
τον κάλλιστο να ασπαστεί Ευθύδημο.

Μα όλα τούτα, το κάλλος και η αρετή
οι θαλεροί μυώνες και οι στέρεες κνήμες
μπροστά στη δίκαιη Πολιτεία τι αξίζουν'
«Κατέβην χθες εις Πειραιά μετά Γλαύκωνος του Αρίστωνος»
έτσι σαν ένας αθώος περίπατος
ξεκινάει ο ξολοθρεμός και η σφαγή των ποιητών
ω νιότη παντοτινά θαμμένη στα λατομεία στης Σικελίας
στα σίδερα παραδομένη των τριάκοντα
έτσι απλά σαν τον Ασίναρο
γεμίζουν τα ποτάμια αίμα.

από τo Οροπέδιο, τχ. 4
Χειμώνας 2007-2008
(Οριστική μορφή του ποιήματος που δημοσιεύθηκε
στην εφημερίδα Αυγή, στις 11 Νοεμβρίου 2007)
*
Φωτ: Κ.(14.9.2013)

77. Βασίλης Καραβίτης: Πασαλιμάνι

Πασαλιμάνι 1970

Τσιμέντο άφθονο σκέπασε
Τις παιδικές μας πατημασιές
Τα ίχνη των πνιγμένων
Κι αυτών που ναυαγήσαν στην στεριά.
Τέτοιαν ώρα ανεβάζει η θάλασσα τον καημό τους.
Ξυπνάει τους ενοίκους της πλατείας
Βγαίνουν τρομαγμένοι στην πόρτα τους
Κι εκθέτουν κλεψίγαμα όνειρα.
Τ' αφήνουν εκεί χωρίς σημείωμα
Και ξαναπάνε για ύπνο.

Μου ταιριάζουν αυτά τα σπίτια.
Αυτό το λιμάνι.
Αυτή η σταματημένη θάλασσα
που ξέχασε την πηγή της.

Από το βιβλίο Φόρμουλες για μιαν άγνωστη ζωή
Εκδ. Διαγώνιος, 1982

*
Φωτ: greecephotos.gr

51. Johannes Edfelt: Πειραιάς

Ωδή στον Πειραιά

Εσείς να πιείτε, δέντρα του Λυκαβηττού, την τελευταία γουλιά
που σας κερνάει ο ταβερνιάρης Ήλιος. Μα το τραγούδι αυτό
το διονυσιακό που ακούγεται τώρα καθώς η νύχτα πέφτει
από ένα ραδιόφωνο, που βήχει σαν φυματικό,
εδώ σε κάποιο καταγώγι στο λιμάνι, σ' έναν Πειραιά γκρίζο και μουχλιασμένο:
κατακάθια κρασιού, καπνός, αργή και ανόρεχτη χαρτοπαιξία,
γάτες λειψές, σαν σκελετοί κάτω από τα τραπέζια τριγυρνούν...
Έτσι πεθαίνει μια μέρα στην Ελλάδα. Σκαμμένα πρόσωπα
που γρήγορα θα σβήσουν. Άρρωστο φως σαν περασμένο από βρώμικο
γυαλί ή διάφανο χαρτί απλώνεται στους δρόμους,
όπου φουσκώνει ανθρωποθάλασσα, ποτάμι αναβλύζει το αίμα,
με πυρετό και δύναμη υψώνεται η βουή
και κορυφώνεται - ώσπου να βυθιστεί. Κι εκεί ψηλά
η Ακρόπολη σκεπάζεται απ' τον γαλάζιο θόλο της σιωπής της,
-Ψυχές στοιβάζονται στη συνοικία του λιμανιού' ο αγώνας
για ζωή δεν έχει τέλος' με αιώνιο πόνο υφαίνεται
το υφάδι αυτό της μοίρας του ανθρώπου. Τα μεγαλεία τώρα -
τα σπουδάζουν αρχαιολόγοι! Αλλά η μπόχα, η στέρηση -
η αλήθεια ενός κενού που ανοίγεται ανάμεσα στα κύματα! - Ω ψυχές, μνήμες κρυμμένες
ημερολόγια καταστρωμάτων, εκεί που οι αποστάσεις ανασαίνουν' βουίζουν οι ακτές
πορφυρές σαν ιβίσκοι και κίτρινες σαν το μέλι, σε μια λάμψη της θάλασσας
τα δελφίναι χορεύουν τριγύρω απ' την πλώρη' εκεί που νησιά κοραλένια ξανθά
ευωδιάζουνε γράμματα που έγραψαν χέρια θαλασσινών.
Ετοιμόρροπες αποθήκες, γραφεία με λογιστικά βιβλία
και λογαριασμούς, όπου όλα έχουν καταχωρηθεί σχολαστικά
γκρίζες κολόνες που στηρίζουν τη ζωή μας' εκεί που έχουνε γραφτεί
δόξες κατολισθήσεις' ναυάγια του μεγάλου ταξιδιού!
-Ξάφνου σηκώνεται άνεμος' η θάλασσα αγριεύει.
Σκοτείνιασε της Αίγινας ο κόλπος.
Σαλπάρει μαύρο σύννεφο, φαρδύ σαν τη σχεδία του Οδυσσέα.
Εσείς να πιείτε, δέντρα του Λυκαβηττού, την τελευταία γουλιά. -

Γιοχάνες Έντφελτ

Μετάφραση: Μαργαρίτα Μέλμπεργκ
Επιμέλεια: Κώστας Γ. Παπαγεωργίου

από την Σύγχρονη Σουηδική Ποίηση
Εκδόσεις: Γνώση, 1994
*
Φωτ: του michelleadams629 από το photobucket.com