198. Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου: Κόρινθος

Θάλασσα και συγχρονισμός

Τώνης:
Ήταν ηλιόφωτο και θάλασσα γαλάζιου
ουρανού μες στις κολόνες
κι αμπέλια κατηφόριζαν μέχρι τ' ακρόγιαλα
κι ακόμα πιο πέρα
και το χλωρό καλαμπόκι έδενε στο φως με την
ξανθή ελιά
πέρα στη θάλασσα της Κορινθίας μες στο
καυτό απομεσήμερο
κι ήταν κουφόβραση στο πέλαγο και το
Λουτράκι αντίκρυ
μού έταζε σερμπέτι και γλυκά και νόστιμες
γυναίκες στα ξενοδοχεία.
Μα η στέρφα γη ήταν άνυδρη κι ο ίσκιος
λειψός
κι είδα την αρχαία πολιτεία νεκρή και το
θέατρο άδειο
και το Ωδείο συντρόφευε τη μουσική του
τζίτζικα
κι οι πηγές στερεμένες κι οι ναοί δεν είχανε
καινούριες προσευχές ν' αναμέλψουν.
Ενθάδε κείται η Κόρινθος, πολιτεία της
μεγάλης ζωής και του πλούτου
της αμαρτίας, της πολυτέλειας και της άνεσης.
Μα τώρα
δεν είχε σκέπη στα ερείπια κι έκλαιγα δίπλα
στις πεσμένες κολόνες.
Κόρινθος, αγαπημένη μου πόλη, κι η φωνή μου
μαραίνονταν σαν τους πολιτισμούς που μ' έχουν
γεράσει
γέρος, μονάχος, που τα είκοσι χρόνια μου
δε μου 'χουν μάθει τη ματαιότητα του
αξεδίψαστου έρωτά μου.
Έμεινα εκεί ώσπου δρόσισε κι ύστερα πήρα
το δρόμο της επιστροφής. Ήτανε σούρουπο
και το μελτέμι φύσαγε κι η εσπέρα
ήρθε γλυκιά και βιάστηκα να μην αργήσω στο
παρτάκι.

από το βιβλίο του Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου Θάλασσα και συγχρονισμός
Εκδόσεις: ύψιλον, 1991
*
Φωτ: diogenis-press.blogspot.gr

55. Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου: Κόρινθος

Κόρινθος

Φτάσαμε με κόπο στο ύψωμα. Ο δρόμος κουλουριάζεται μέχρι τη θάλασσα
εκεί που ο ήλιος κατηφορίζει θρυμματίζοντας το άσπρο xαλίκι σε φως
και το λουλάκι του ουρανού ψήνει την άσφαλτο σκαρφαλώνοντας ως τους στρατώνες

Σ' αυτό τον ερημότοπο με το λειψό νερό, τον αφιλόξενο ήλιο
ήταν τα μάρμαρα ζεστά και κλάψαμε δίπλα στις πεσμένες κολόνες
και κάποιος xάραξε στο περιστύλιο τ' όνομά του'

Ούτε ένα σxήμα καραβιού στο αxνιστό απομεσήμερο. Η αντικρινή στεριά
και ο ήλιος να χορεύει στις βεράντες του Saint George Hotel. Όλα είναι έτοιμα
τα φρούτα στον πάγο, τα σερβίτσια ανέγγιχτα
και οι λέξεις κομψά ταιριασμένες σε μιαν ανύπαρκτη σχέση. Αργότερα μένει
το μαλακό φως πίσω απ' τα μάτια σου στον άλλο ουρανό. Μα τώρα
που η αγωνία πυκνώνει και η μοναξιά του αρμυρού νερού δεν ξεδιψά
μας γέννησε η ένοχη σχέση, μας πεθαίνει
η ευθύνη της σκηνοθετημένης εκλογής. Τι γυρεύαμε
σ' αυτές τις ξαπλωμένες κολόνες που δεν ονειρεύονται
τι να ζητούσαμε

Από το βιβλίο Ο δύσκολος θάνατος
Εκδόσεις: Νεφέλη, 2007
*
Φωτ: Panos Voliotis, από greecescene.com