156. Θοδωρής Σαμαράς: Ολλανδία

Γ'

Μέσα στην βαθιά νυχτιά με ελάχιστο μόλις φεγγαρόφωτο πολλήν όμως υγρασία και ερημιά και τρέλλα και ανείπωτη χαρά, έπρεπε από τον ίδιο δρόμο που ήλθε νωρίτερα να γυρίσει τώρα τριάντα τόσα χιλιόμετρα προς τα ανατολικά για να φτάσει πίσω στον Maas, στον δικό του ποταμό και στη φάρμα του. Χτυπούσε τα πεντάλ χωρίς να βλέπει καθαρά μπροστά του πού πατούσαν οι ρόδες του. Ηταν αλήθεια, όπως παρατήρησε και η αιγυπτιώτισσα κυρά, πως είχε σταθεί πολλές ώρες όρθιος, τόσο που τα πόδια του δεν τα αισθανόταν άλλο πια' μάλλον τα έχανε και ασυναισθήτως πλέον, μόνα τους αυτά, χτύπαγαν τα πεντάλ. Στιγμές στιγμές προχωρούσε με κλειστά σχεδόν τα μάτια από τον ύπνο που του 'λειπε. Κι έβλεπε οπτασίες θεϊκές στον δρόμο του' εκείνης της βραδιάς την μούσα, έβλεπε' την κόρη την ξανθή όμοια μ' έλλαμψη από φως... Δροσιά την ένιωθε να τον τυλίγει η νύχτα κι αναπολούσε το είδος της το καλό, το χάρισμα του ωραίου στο πλάσιμό της του κορμού, στο σάμπως θρόισμα των ισχνών της άκρων, του λεπτού της λαιμού. Την είδε ξανά, ένα Ονειρο, πώς έγερνε το κεφάλι με τόση άλαφράδα... Θυμήθηκε το ανέμισμα των λυτών της μαλλιών, έτσι όπως πρωτύτερα φυσούσε τ' αεράκι κάτω από τα δέντρα με το σούρουπο και το τρεμάμενο φως των κεριών...

από το βιβλίο του Θοδωρή Σαμαρά σαλού σκιρτήματα ή το όντως Άλλο τ' απ' αλλού
Εκδόσεις: Αρμός, 2011
*
Φωτ: flickr.com, από sjdunphy

60. Christopher Isherwood: Άμστερνταμ

Ο κύριος Νόρις αλλάζει τραίνα

«Ξέρω το Άμστερνταμ αρκετά καλά.» Ο κύριος Νόρρις έτριψε το σαγόνι του με μια νευρική, φευγαλέα χειρονομία. Είχε μια τέχνη να το κάνει αυτό, καθώς και στο να ανοίγει το στόμα του σε μια γκριμάτσα βρυχηθμού χωρίς καθόλου θηριωδία, σαν ένα γέρικο λιοντάρι σε κλουβί. «Ναι, πολύ καλά».
«Θα ήθελα πάρα πολύ να πάω εκεί. Πρέπει να 'ναι τόσο ήσυχα και ειρηνικά».
«Αντιθέτως, μπορώ να σας βεβαιώσω ότι είναι μια από τις πιο επικίνδυνες πόλεις της Ευρώπης».
«Αλήθεια;»
«Μάλιστα. Αν και είμαι βαθιά δεμένος με το Άμστερνταμ, πάντα θα υποστηρίζω ότι έχει τρία μοιραία μειονεκτήματα. Κατ' αρχάς, οι σκάλες είναι τόσο απότομες σε πολλά από τα σπίτια ώστε μόνον ένας επαγγελματίας ορειβάτης μπορεί να τις ανεβεί χωρίς να ριψοκινδυνέψει να πάθει συγκοπή ή να σπάσει κάνα λαιμό. Δεύτερον, υπάρχουν οι ποδηλάτες. Αυτοί σίγουρα κυριαρχούν στην πόλη και φαίνεται να το 'χουν κάνει τιμή τους να οδηγούν χωρίς το παραμικρό ενδιαφέρον για την ανθρώπινη ζωή. Παρά τρίχα τη γλίτωσα μόλις σήμερα το πρωί. Και τρίτον, είναι τα κανάλια. Το καλοκαίρι, ξέρετε... τελείως ανθυγιεινά. Ω, τελείως ανθυγιεινά. Δεν μπορώ να σας πω τι έχω υποφέρει. Για βδομάδες ολόκληρες είχα συνεχώς πονόλαιμο».

Μέχρι να φθάσουμε στο Μπενθέιμ, ο κύριος Νόρις μου είχε δώσει μια διάλεξη γύρω απ' τα μειονεκτήματα των περισσοτέρων μεγάλων ευρωπαϊκών πόλεων. Με κατέπληξε το πόσο πολύ είχε ταξιδέψει. Είχε υποφέρει από ρευματισμούς στη Στοκχόλμη και από τις ξηρασίες στις Κάνες' στη Ρήγα είχε βαρεθεί, στη Βαρσοβία τού είχαν φερθεί με απόλυτη αγένεια, στο Βελιγράδι στάθηκε αδύνατο να βρει τη μάρκα της οδοντόκρεμας που προτιμούσε. Στη Ρώμη τον ενοχλούσαν τα κουνούπια, στη Μαδρίτη οι ζητιάνοι, στη Μασσαλία οι κόρνες των ταξί. Στο Βουκουρέστι είχε ζήσει μια υπερβολικά δυσάρεστη εμπειρία με τις τουαλέτες. Την Κωνσταντινούπολη την είχε βρει ακριβή και χωρίς γούστο. Οι μοναδικές δυο πόλεις που αποδεχόταν ανεπιφύλακτα ήταν το Παρίσι και η Αθήνα. Ιδιαίτερα η Αθήνα. Η Αθήνα ήταν η πνευματική του πατρίδα.

Κρίστοφερ Ίσεργουντ

Μετάφραση: Ματίνα Μάντζιου

από το βιβλίο Ο κύριος Νόρις αλλάζει τρένα
Εκδόσεις: Αστάρτη, 1984
*
Φωτ: INVIV0, από deviantart.com)