tag:blogger.com,1999:blog-27577883625436142682012-02-16T11:31:47.932+02:00Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comBlogger1301100tag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-4903389548207147172012-02-10T07:55:00.000+02:002012-02-10T07:55:00.841+02:00<a href="http://tinypic.com/?ref=21abvc7" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i41.tinypic.com/21abvc7.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Τα φώτα της Καντώνας<br /></span><br />Ας ξεχάσουμε, λοιπόν, σήμερα τους αυριανούς τρόμους<br />να ζήσουμε για μια μόνο στιγμή μέσα στον ήχο του φιλιού<br />δέν υπάρχουν άλλωστε μυστήρια παρά μόνο μάτια<br />κι ύστερα εκείνη η εξαιρετική θέληση για εξαφάνιση<br />καθώς το τυχαίο μεταμορφώνεται ραγδαία σε αίγλη.<br /><br />Ναι το ξέρω,<br />η υπέρτατη πράξη είναι η σταθερή μη επέμβαση<br />θα μπορούσε να ήταν ακόμη η νύχτα ή ένα σκοτεινό ποτάμι<br />αλλά πρόκειται απλώς για όλα αυτά τα υπέροχα «ίσως»<br />«αν είναι δυνατόν», «μάλλον έχεις δίκιο», «έτσι Θα πρέπει να είναι»<br />που υπογράμμιζες με κόκκινο στα τελευταία σου γράμματα -<br />κυλάνε τώρα αργά μέσα στο μαύρο στόμα.<br /><br /><span style="color:#880000;">από το βιβλίο <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Χρυσαλλίδα στον πάγο</span></span><br />Εκδόσεις: Ύψιλον, 1999<br /><br />*<br />Φωτ: travelgurus.net<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-490338954820714717?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-23621055319283210632012-02-01T07:45:00.000+02:002012-02-11T16:31:17.807+02:00<a href="http://tinypic.com?ref=jzv3iw" target="_blank"><img src="http://i39.tinypic.com/jzv3iw.jpg" border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic"></a><br />Πλάι πλάι<br />φτάνουν οι ψαρόβαρκες<br />στον κάβο του Ιράκο,<br />χτυπώντας πάνω στου βοριά<br />τα κύματα.<br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Saigyô</span></span></em><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς<br /><br />από την <span style="font-family:georgia;"><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Ανθολογία Ιαπωνικής Ποίησης</span></span></span><br />Εκδόσεις: Ροές, 2002<br />*<br /><br />Φωτ: του <a href="http://www.panoramio.com/photo/28584848"><u>Thomas Prinz</u></a>, από το panoramio.com<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-2362105531928321063?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-51826669891990208032012-01-25T08:07:00.002+02:002012-01-25T08:17:00.275+02:00<a href="http://tinypic.com/?ref=2qdo108" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i41.tinypic.com/2qdo108.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Στη γαλάζια όχθη της Οντάριο<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">1</span><br />Πλάι στη γαλάζια όχθη της Οντάριο<br />Καθώς σκεφτόμουνα τις μέρες του πολέμου, τη σημερινή ειρήνη αλλά και τους νεκρούς που πια δε θα γυρίσουν,<br />Φάντασμα γιγαντιαίο και μεγαλόπρεπο με πρόσωπο αυστηρό στάθηκε δίπλα μου<br />Και Ψάλλε μου, είπε, το ποίημα της Αμερικής που βγαίνει απ΄την καρδιά της, ψάλλε της νίκης το τραγούδι,<br />Της Λευτεριάς ξεκίνα τους παιάνες, πιο βροντερούς παρά ποτέ,<br />Ψάλλε πριν φύγεις το τραγούδι για της Δημοκρατίας τις αγωνίες και τα δεινά.<br /><br /><em>(Δημοκρατία, χρισμένη εσύ νικήτρια, κι όμως σε κάθε βήμα απατημένη<br />Από χαμόγελα υποκριτικά, θάνατο κι απιστία.)<br /></em><br /><span style="font-size:85%;">[....]<br />19<br /></span>Έτσι, πλάι στη γαλάζια όχθη της Οντάριο<br />Κι ενώ με ρίπιζαν οι άνεμοι και το 'να μετά τ' άλλο με φτάνανε τα κύματα<br />Με τους παλμούς της δύναμης ερρίγησε η καρδιά μου κι ήμουν πια δέσμιος της γοητείας του θέματός μου<br />Ώσπου τα πέπλα που με τύλιγαν σκιστήκανε<br />Και τις ελεύθερες των ποιητών αντίκρισα ψυχές'<br />Οι πιο μεγάλοι βάρδοι των περασμένων εποχών περάσανε μπροστά μου,<br />Άνδρες παράξενοι, πανύψηλοι, αξύπνητοι από χρόνια κι αφανέρωτοι αποκαλύφθηκαν στα μάτια μου μπροστά.<br />... ... ...<br /><em><span style="font-size:78%;">(1856)</span></em><br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Walt Whitman<br /></span></span></em><br /><span style="color:#880000;">Απόδοση: Γιάννης Βαρβέρης<br /><br />από το <span style="font-family:georgia;"><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Πλανόδιον</span></span></span>, τχ.9<br />Μάρτης 1989<br />*<br /><br />Φωτ: boomersrvingstyle.wordpress.com<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-5182666989199020803?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-84348775442466721842012-01-14T15:02:00.000+02:002012-01-24T11:34:17.571+02:00<div><a href="http://tinypic.com/?ref=2hofedh" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i44.tinypic.com/2hofedh.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Ellis island</span><br /><br />O ήλιος ανέτειλε μέσα στο τζάμι,<br />φάνηκε ένα κομμάτι ξηλωμένο στρώμα,<br />η πράσινη πόρτα ράγισε τον καθρέφτη,<br />φτερά και πούπουλα περιστεριών, χαλίκια.<br /><br />Στη γωνία του καθρέφτη άστραψαν ασημένιες κλωστές,<br />άνοιξε η πόρτα, φάνηκε η θάλασσα<br />με φόντο ένα σκοτωμένο κόκκινο<br />σαν φωτογραφία που γέρασε μέσα στο φως,<br />και πίσω το καράβι σταματημένο,<br />γκρίζοι καπνοί, κατέβαιναν οι επιβάτες<br />με τις βαλίτσες, τα τσαλακωμένα ρούχα τους,<br />τραγιάσκες, χιονισμένα μάτια.<br /><br />Ο χρόνος γυρίζει τη μανιβέλα<br />και μέσα από τους τριγμούς, τα φαγωμένα δόντια,<br />ακούς φωνές, σφυρίχτρες, γλώσσες άγνωστες...<br />κάποιος κοιτάει το ρολόι του<br />με τη φτηνή αλουμινένια αλυσίδα.<br />Έκλειναν τον ορίζοντα υψικάμινοι,<br />προπολεμικοί καπνοί, και στα στενά<br />έξοδοι κινδύνου, ακατοίκητα μπαλκόνια,<br />τοπία του σκουπιδιού και των απόβλητων.<br /><br />Μέσα στην τσίκνα και τη μαυρίλα<br />ατέλειωτες σειρές εγγαστρίμυθοι<br />με τ' άχαρα παλτά τους, τα κλειστά πουκάμισα,<br />μαύρες λίμνες και σκαμμένα πεζοδρόμια<br />και να λεν καθώς περνούν οι μπότες από τα νερά<br />ένα τραγούδι που ραγίζει.<br /><br />Μέσα στο τζάμι χύνεται η ζωή<br />σαν τ' απόβλητα του πλυντηρίου.<br />Ένα παράθυρο σημαδεύει το κενό,<br />η ανάσα κιτρινίζει το ξύλο,<br />θαμπώνει το γυαλί, κρύβει τον άνεμο,<br />το στραβωμένο καρφί που ξεπροβάλλει —<br />εκεί πάνω κρέμασες το πανωφόρι σου,<br />εκεί πάνω άφηνες χρόνια το καπέλο σου,<br />όπως έμπαινες κι έμπαζε η νύχτα,<br />όπως έβγαινες και σε ρουφούσε η μέρα<br />γεμάτη καφετιές κηλίδες, λερωμένα κίτρινα,<br />όπως στράγγισες, Γιώργο από τα Καλάβρυτα<br />μέσα στο ρύπο της κουζίνας και στο καφτό νερό.<br /><br />Στην άκρη του παράθυρου μια γωνιά του κρεβατιού,<br />το φως τρύπησε τον τοίχο και βρόντησε στον καθρέφτη,<br />άδειασε το γυαλί κι άστραψε σαν μάτι,<br />μπήκε το περιστέρι από την πόρτα,<br />φάνηκε πίσω η θάλασσα, χρυσή,<br />κι έλαμπε κάτω από την επιφάνεια<br />η πράσινη πόρτα σαν υποβρύχιο δάσος.<br /><br /><span style="color:#880000;">από την συλλογή <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Οι κήποι της σελήνης</span></span><br />Εκδόσεις: Ρόπτρον, 1990<br /><br />*<br />Φωτ: pinksplash.com<br /><a href="http://www.sansimera.gr/articles/82"><u>Το νησί Έλις</u></a>, στο λιμάνι της Νέας Υόρκης<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-8434877544246672184?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-13616114346526958202012-01-05T15:29:00.000+02:002012-01-14T01:33:28.690+02:00<div><a href="http://tinypic.com/?ref=256tuah" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i41.tinypic.com/256tuah.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Σικάγο</span><br /><br />Χασάπη γουρουνιών του κόσμου<br />Κατασκευαστή εργαλείων, Αποθηκάρη Σιταριού,<br />Παίχτη Σιδηροδρόμων, Χειριστή των Ναύλων του Έθνους.<br />Μανιασμένο, βραχνό καυγατζίδικο.<br />Πόλη των τετράγωνων ώμων.<br />Μου λέν' πως είσαι αισχρό, και τους πιστεύω. Γιατί είδα<br />τις βαμμένες σου γυναίκες κάτω απ' το γκάζι<br />να ξεγελούν τα χωριατόπαιδα.<br />Και μου λέν' κακοποιό πως είσαι, κι' απαντώ:<br />Ναι, είδα τους δολοφόνους να σκοτώνουν και μετά<br />να τους αφίνουν λεύτερους για να ξανασκοτώσουν.<br />Και μου λέν' χτηνώδικο πως είσαι κι' απαντώ :<br />Στα πρόσωπα παιδιών και γυναικών είδα, ναι, τα σημάδια<br />της δίψας ν' ασελγήσουν.<br />Κι' έχοντας απαντήσει σ' όλα αυτά στρέφω ακόμα μια φορά<br />σ' εκείνους που σαρκάζουν έτσι για την πόλη μου,<br />και τους γυρνώ το σαρκασμό τους, και τους λέγω:<br />Ελάτε σεις και δείξτε μου μιαν άλλη πόλη που να τραγουδά<br />με το κεφάλι της ψηλά, που τόσο περήφανη γιατ' είναι άξεστη,<br />και ζωντανή και δυνατή και κατεργάρα.<br />Μαγνητικές βλαστήμιες ρίχνοντας, κι' ενώ κοπιάζει για να βάλει<br />τη μια δουλειά πάνω στην άλλη, εδώ ένας ψηλέας είναι,<br />γεμάτος δύναμη στο χτύπημα, που ολοζώντανο τον βάλαν<br />μπρος στις μικρές απαλές πόλεις,<br /><br />Άγριο σαν σκυλί λαχανιασμένο, έτοιμο ν' αρπάξει, πονηρό,<br />σαν άγριος άνθρωπος που η ερημιά τον πολεμάει,<br />Ξεσκούφωτος,<br />Φτυαρίζοντας,<br />Γκρεμίζοντας,<br />Σχεδιάζοντας,<br />Χτίζοντας, χαλώντας, ξαναχτίζοντας,<br />Κάτω από τον καπνό, με σκόνη ολόγυρα στο στόμα, γελώντας<br />μ' άσπρα δόντια<br />Γελώντας κάτω από το τρομερό βάρος της μοίρας,<br />σαν παληκάρι πού γελάει,<br />Γελώντας μάλιστα καθώς ένας ανήξερος πολεμιστής<br />όπου δεν έχασε ποτέ μια μάχη,<br />Γελώντας με καυχησιές, πως στου χεριού του τον καρπό<br />είναι ο σφυγμός, και μέσα στα πλευρά του, του λαού η καρδιά,<br />Γελώντας!<br />Γελώντας το μανιασμένο, το βραχνό, το καυγατζίδικο γέλιο των νειάτων,<br />μισόγυμνο, ιδρωμένο, περήφανο που 'ναι<br />Χασάπης γουρουνιών,<br />Κατασκευαστής εργαλείων, Αποθηκάρης Σιταριού, Παίχτης Σιδηροδρόμων<br />και Χειριστής των Ναύλων του Έθνους.<br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Carl Sandburg </span></span></em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;"></span></span><br /><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Κ. Βινέλλης<br /><br />από την <span style="font-family:georgia;"><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">παγκόσμιο ανθολογία ποιήσεως</span></span></span>, τμ.β΄<br />των Ρίτα Μπούμη και Νίκου Παππά<br />Εκδόσεις: Γεωργίου Παπαδημητρίου, 1953<br />*<br /><br />Φωτ: skyscraperpicture.com<br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-1361611434652695820?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-3408249875818994772011-12-27T07:40:00.000+02:002012-01-14T01:32:30.076+02:00<a href="http://tinypic.com/?ref=24x4c4z" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i42.tinypic.com/24x4c4z.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Τέξας</span><br /><br />Επίσης εδώ,<br />όπως στην άλλη άκρη του ημισφαιρίου,<br />ο ατέλειωτος κάμπος που η κραυγή του ανθρώπου<br />Ξεψυχάει μονάχη.<br /><br />Επίσης εδώ,<br />Ο ινδιάνος, το λάσο, τ' αδάμαστο άτι.<br />Επίσης εδώ,<br />το ουράνιο πουλί που δεν φανερώνεται,<br />Τραγουδώντας για ενός δειλινού την ανάμνηση<br />Πάνω απ' τους θορύβους της ιστορίας.<br /><br />Επίσης εδώ,<br />Μυστική αλφαβήτα των άστρων<br />Που την πένα μου φέρνει σ' ονόματα<br />Που δεν απαλείφθηκαν απ' των ημερών<br />Τον αδιάκοπο λαβύρινθο: Σαν Χαθίντο<br />Κι οι Θερμοπύλες οι άλλες, το Άλαμο.<br /><br />Επίσης εδώ,<br />η ακατανόητη πάντα<br />Ανήσυχη και σύντομη υπόθεση, που 'ναι η ζωή.<br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color: rgb(51, 51, 51);">Jorge Luis Borges</span></span></em><br /><br /><span style="color: rgb(136, 0, 0);">απόδοση: Σπύρος Μοσχονάς<br /><br />από <span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(255, 204, 204);">Το Δέντρο</span></span><br />τχ. 52, Απρ. 1990<br />*<br /><br />Φωτ: markdroberts.com<br /><a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%B1%CE%BD_%CE%91%CE%BD%CF%84%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%BF"><u>Σαν Αντόνιο</u></a>: Το φρούριο του <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Alamo_Mission_in_San_Antonio#"><u>Άλαμο</u></a>, οι "Θερμοπύλες" του Τέξας.<br /><span style="font-size:85%;">(</span><a href="http://greekddl.com/movies/2009-12-13-07-37-47/old-foreign-movies/128742-The-Alamo-(1960).html"><u><span style="font-size:85%;">η ταινία</span></u></a><span style="font-size:85%;">)<br /></span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-340824987581899477?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-28223516574888261312011-12-18T15:23:00.000+02:002011-12-30T01:16:01.149+02:00<a href="http://tinypic.com/?ref=2w3pz01" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i43.tinypic.com/2w3pz01.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Το Περού</span><br /><br />Δεν είναι αυτή η χώρα σου<br />γιατί γνωρίζεις τα όριά της,<br />ούτε για την κοινή λαλιά<br />και ούτε για τα ονόματα των πεθαμένων.<br />Αυτή η χώρα είναι δική σου,<br />γιατί αν χρειαζόταν να την φτιάξεις,<br />θα την ξανάφτιαχνες εδώ, όπως είναι<br />για να οικοδομήσεις πάλι<br />εδώ τα όνειρά σου.<br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Marco Martos</span></span></em><br /><br /><span style="color:#880000;">μετάφραση: Ρήγας Καππάτος<br /><br />από την <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Γενική Ανθολογία Σύγχρονης<br />Λατινοαμερικανικής ποίησης 1892-1975</span></span>,<br />του Ρήγα Καππάτου<br />Εκδόσεις: Εκάτη, 2011<br />*<br /><br />Φωτ: <a href="http://www.flickr.com/photos/zug55/5223758212/sizes/z/in/photostream/"><u>από zug55, flickr.com</u></a><br />Οι φτωχογειτονιές του λόφου <a href="http://www.travelstyle.gr/portal/gr/videos.php?action=view&amp;id=75"><u>Σαν Κριστομπάλ</u></a>, κοντά στη Λίμα.<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-2822351657488826131?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-18952150017611644542011-12-09T07:55:00.001+02:002011-12-21T15:28:36.467+02:00<a href="http://tinypic.com/?ref=2jdkmit" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i39.tinypic.com/2jdkmit.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Μπαλάντα για τη θανή μου<br /></span><br />Θα πεθάνω μιαν αυγή στο Μπουένος Άιρες<br />Θα κοιτάξω γαλήνια όσα φέρν' η ζωή<br />Τα φτωχά μου τραγούδια για φευγάτες αγάπες<br />Γι' αλυσίδες που σέρνω...<br />Τον καπνό, το ταγκό μου, για μια φούχτα<br />Από θλίψη στα στήθια κρυφή.<br /><br />Θε να ρίξω στους ώμους, σαν παλτό την αυγούλα<br />Το στερνό μου το ουίσκυ κανείς δε θα πιει<br />Αργοβάδιστη θα 'ρθει ερωτιάρα η θανή μου<br />Και θα σβήσω<br />Στις έξι ακριβώς το πρωί.<br /><br />Σήμερα<br />Που μ' αφήνει ο θεός<br />Με του ονείρου τα φτερά να πετάξω<br />Θε να πάω σαν τότες, στην οδό Σάντα Φε.<br />Στη γωνιά μας, το ξέρω, θα 'σαι πάλι σαν πάντα<br />Κι όλη θλίψη θα στάζει η γλυκειά σου μορφή!<br />Κράτησέ με σφιχτά στην ζεστήν αγκαλιά σου<br />Τι γροικώ ν' αναδεύουν θανάτους μέσ' τα στήθη βαθιά<br />Τους παλιούς εκείνους θανάτους<br />Που όσα αγάπησα αγγίξαν και μου πήραν μακριά<br />Ω ψυχή μου... πηγαίνοντας πάμε...<br />Έρχετ' η μέρα, μην κλαις!<br /><br />Θα πεθάνω μιαν αυγή στο Μπουένος Άιρες<br />Την ώρα που διαλέγουν όσοι ξέρουν<br />Να πεθάνουν σωστά.<br />Στων χειλιών μου τη σιωπή θα πλανιέται<br />Μυροφόρα μια φλόγα εκείνου του στίχου<br />Που δε μπόρεσα ποτέ να σου ειπώ.<br /><br />Θα βαδίσω στους δρόμους της πόλης<br />Θα βαδίσω για ώρα πολλή<br />Και κει κάτω, στην Πλάσα ντε Φράνσια<br />Σα σκιές κουρασμένων στη σκηνή χορευτών<br />Ψιθυρίζοντας πάλι και πάλι<br />Τ' όνομά σου<br />Θε να φύγουν οι μνήμες<br />Πατώντας στις μύτες, σ' ένα δρόμο λευκό.<br /><br />Θα πεθάνω μιαν αυγή στο Μπουένος Άιρες<br />Θα κοιτάξω γαλήνια όσα φέρν' η ζωή<br />Τα φτωχά μου τραγούδια για φευγάτες αγάπες<br />Γι' αλυσίδες που σέρνω...<br />Τον καπνό, το ταγκό μου για μια φούχτα<br />Από θλίψη στα στήθια κρυφή.<br /><br />Θε να ρίξω στους ώμους, σαν παλτό την αυγούλα<br />Το στερνό μου το ουίσκυ κανείς δε θα πιει<br />Αργοβάδιστη θα 'ρθει ερωτιάρα η θανή μου<br />Και θα σβήσω<br />Στις έξι ακριβώς το πρωί.<br /><br />Στις έξι ακριβώς το πρωί.<br />Στις έξι ακριβώς το πρωί!...<br />. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .<br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Horacio Ferrer</span></span></em><br /><br /><span style="color:#880000;">μετάφραση: Βασίλης Βιτσαξής<br /><br />από την <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Νέα Εστία</span></span><br />τχ. 1404, 1 Ιαν. 1986<br />*<br /><br />Φωτ: elebaires.com<br />Ο περίφημος πεζόδρομος Καμινίτο στην συνοικία Λα Μπόκα<br />του Μπουένος Άιρες<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-1895215001761164454?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-1008538921690407412011-11-30T07:53:00.000+02:002011-12-11T10:15:54.709+02:00<a href="http://tinypic.com/?ref=dwykv8" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i42.tinypic.com/dwykv8.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Οι νύχτες στο Πορτ Ελίζαμπεθ</span><br /><br />Το Γκέτο κοιμάται με μισόκλειστα μάτια<br />ανασαίνοντας βαθιά<br />ό,τι απόμεινε απ' τον φυλακισμένο αέρα της πόλης.<br />Στο κατώφλι της πόρτας<br />κάτω απ' την κρεμασμένη φόρμα της δουλειάς<br />κρατάει τσίλιες κουρασμένη η αξιοπρέπεια.<br />Το φεγγάρι κατρακυλάει απ' τα βουνά<br />φέρνοντας κι απόψε παράνομα ψιθυρίσματα<br />που μπλέκονται με τον αέρα του λιμανιού<br />και φορτίζουν τους στενούς δρόμους αδιάκοπα<br />με τον αχνό της οργής.<br />Προχτές τα μεσάνυχτα<br />τα 16χρονα κορίτσια<br />είχαν δει και τον έρωτα να προβάλει στον ουρανό<br />σκίζοντας το θολό ορίζοντα.<br />Κι είπαν πως κράταγε στο χέρι τουφέκι.<br /><br />Είναι παράξενες οι νύχτες στο Πορτ Ελίζαμπεθ<br />Εδώ θαρρείς πως νυχτώνει<br />επειδή η μέρα τυλιγμένη στην ενοχή της<br />τρέχει να κρυφτεί πίσω από τους σιδηρόφρακτους στρατώνες.<br /><br />Κοιμήσου Λουίζα!<br />Στο μέτωπό σου κατρακυλάει μια αχτίδα του φεγγαριού<br />μπλέκεται με τον ιδρώτα σου<br />και σ' ομορφαίνει παράξενα.<br />Και να 'ξερες Λουίζα!<br />Αυτό το φεγγάρι θα δώσει στα μάτια σου τη λάμψη<br />που αύριο θα μας ζεστάνει όλους<br />βλέποντάς σε στην τηλεόραση<br />να στέκεις απέναντι στις ορδές των στολών με τα ρόπαλα.<br /><br />Ε! Μίστερ Μπότα! Να ξέρεις!<br />Είσαι ο τελευταίος Λόρδος Μπόερ που δε δουλεύει στα ορυχεία.<br /><br /><span style="color:#880000;">από την ανθολογία <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Φώτα πορείας 1</span></span><br />Εκδόσεις: Σύγχρονη Εποχή, 1988<br /><br />*<br />Φωτ: blog.travelpod.com<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-100853892169040741?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-11168873814426479352011-11-21T07:53:00.000+02:002011-12-07T08:07:33.415+02:00<a href="http://tinypic.com/?ref=2823lnd" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i44.tinypic.com/2823lnd.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Abidjan<br /></span><br />Abidjan, τώρα είν' ο καιρός<br />που οι βροχές του καλοκαιριού<br />χτυπούν ολόγυρα τους χαλκάδες<br />της μνήμης' που συνδέουν<br />τα κομματιασμένα υπολείμματα<br />της Αφρικής. Ο Diop θα ξαναρχόταν<br />στη ζωή' τα τύμπανα θα χτυπούσαν<br />ρυθμούς του <a href="http://authorsandwriterstooktheirownlives.blogspot.com/2010/09/48_05.html"><u><span style="color:#3333ff;">Rabéarivelo</span></u></a>! Είναι<br />Απρίλης, Abidjan: ο καιρός<br />των καλοκαιρινών βροχών.<br /><br />Abidjan, αυτά τα χελωνοκαύκαλα,<br />που κροτούν μέσα στη φωνή μου<br />-αυτά- δεν είναι παρά του μοναχικού<br />υαλουργού' που τα κόκαλά του<br />πουλούνται σ' εκατομμύρια πανομοιότυπα!<br />Εκείνου του σκλάβου, που, τυλιγμένος<br />όλος σε σύννεφα μελλοντικών<br />ονείρων, εχάρασσεν εικόνες<br />επανένωσης της Αφρικής'<br />καθώς ο χρόνος χτυπούσε<br /><br />τους χαλκάδες της μνήμης<br />κι ανατάραζε τις σκέψεις, που κοιμούνταν.<br /><br />Τώρα είν' ο καιρός! Είναι<br />Απρίλης, Abidjan' ο καιρός<br />των καλοκαιρινών βροχών. Όι, όι, όι,<br />Abidjan: Αυτά τ' αγκαθερά λόγια,<br />που 'ναι πιο πνιχτά κι απ' τα υπόκωφα<br />γέλια των διπλωματών -αυτά-<br />είν' οι χρυσές μου σκέψεις για σένα;<br />Αυτά κι οι πράσινοι ωκεανοί των ματιών,<br /><br />η περηφάνια μου αντίκρυ στ' αφρικανικά<br />δάση (μόλις είναι να 'ρθουν αυτά<br />σ' ανθοφορία) τριγύρω στις παρυφές της γης σου;<br />Καί τα παν-αφρικάνικά μου τύμπανα,<br />που 'χουν όλα κλαπεί προκλητικά εμπρός<br />από τις πύλες σου; - Χα, χα! Θα 'χες<br />γελάσει σε βάρος μου, θα 'χες θραύσει<br />αυτά τα τύμπανα' θα τα 'χες<br />κάνει κομμάτια! Είναι<br />Απρίλης, Abidjan.<br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Ismael Hurreh</em></span></span><br /><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Αθανάσιος Β. Νταουσάνης<br /><br />από την ανθολογία <span style="font-family:georgia;"><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Η ποίηση της Μαύρης Αφρικής</span></span></span><br />Εκδόσεις: Ροές, 2003<br />*<br /><br />Φωτ: flickr.com, από <a href="http://www.flickr.com/photos/48722974@N07/4465481534/"><u>eutrophication&amp;hypoxia</u></a><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-1116887381442647935?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-44065948471682452342011-11-12T06:58:00.000+02:002011-11-27T18:48:10.184+02:00<a href="http://tinypic.com?ref=2lswl5g" target="_blank"><img src="http://i41.tinypic.com/2lswl5g.jpg" border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic"></a><br /><span style="font-size:130%;">Τολέδο, 1972<br /></span><br />Προετοιμασμένος από χρόνια<br />κι ολότελα σημαδεμένος<br />έφθασα εδώ - Τολέδο!<br />Πώς από τόσα βήματα<br />σε ξένα δρομολόγια και τόσες<br />πλάνες, έφθασα εδώ<br />στην πόρτα του Ήλιου: γέφυρα<br />της Αλκαντάρα, πώς να σε διαβώ;<br /><br />Υγρή λαβωματιά της μνήμης<br />τριγύρω μας ο Τάγος<br />σε μια εποχή που μύρμηγκες<br />ψευδορωμαίοι περπατούσαν<br />πίνοντας άπλειστα το σάλιο τους.<br /><br />Ανάμεσά τους παραπαίοντας<br />και ξαναβρηκα την ροή του χρόνου<br />στο μονόξυλό μου.<br />Φίλοι μου, θυμηθείτε!<br />Γνωρίζω εδώ μια σύναξη<br />πέρ' απ' τους τείχους,<br />στέκι που λίγοι το πατούν'<br />γνωρίζω την φωνή και το κρασί<br />στο απόσκιο τούτο, στου Δομήνικου<br />τον δρόμο: φυσικά κι αυτός<br />μαζί μας με τα δάκτυλά του<br />κρυφός με τους χιτώνες του<br />κι εγώ ένας άγνωστος, βγαλμένος<br />από την ταφή του Οργκάθ<br />με την πατρίδα στερημένη από τις πτέρνες μου<br />σε μια Ισπανία σκοτεινή<br />κλεισμένη ακόμη στο καβούκι της.<br /><br /><span style="color:#880000;">από το βιβλίο <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Αριστοτέλης Νικολαΐδης, Συγκεντρωμένα Ποιήματα 1952-1990</span></span><br />Εκδόσεις: Πλέθρον, 1991<br /><br />*<br />Φωτ: garystravels.com<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-4406594847168245234?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-43419879858650722512011-11-03T17:58:00.000+02:002011-11-07T11:11:47.778+02:00<a href="http://tinypic.com/?ref=zjsz6q" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i40.tinypic.com/zjsz6q.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Μασσαλία<br /></span><br />Αυτή την πόλη τη λατρεύω, σε μεγάλωσε<br />καθώς γυρίζω τ' απογεύματα ολομόναχος<br />στην προκυμαία ή στο παλιό λιμάνι<br />αυτός ο τόπος ξέρω πως σ' αγάπησε<br />συννεφιασμένη αγέλαστη εργατούπολη<br />στα χέρια ενός ανάλγητου εργοδότη<br /><br />Γι' αυτό αγάπησα τους δρόμους της, τη συννεφιά<br />κι όλο βυθίζομαι μες στην ερειπωμένη όψη<br /><br /><span style="color:#880000;">από το βιβλίο <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Ο δύσκολος θάνατος</span></span><br />(συλλογή: Νοσοκομείο εκστρατείας)<br />Εκδόσεις: Νεφέλη, 1985<br />*<br /><br />Φωτ: aipel.se<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-4341987985865072251?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-53063855712972741992011-10-25T10:30:00.000+03:002011-11-27T18:47:46.177+02:00<div align="justify"><a href="http://tinypic.com/?ref=vaxqh" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i44.tinypic.com/vaxqh.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Κατοικίες των Ηγεμόνων</span><br /><br />«<em>Πρέπει να πας στην Caserta</em>», μου έλεγε η φίλη μου η Νίνα στη Ρώμη. «<em>Να δεις τα ανάκτορα και τους κήπους, είναι οι Βερσαλλίες των φτωχών, των Βουρβώνων της Νεάπολης</em>». Εγώ το μόνο που γνώριζα ήταν η Συμφωνία της Καζέρτας, που έγινε το 1944 και καθόρισε όλη τη μετέπειτα ζωή της Ελλάδας. Το όνομα μπήκε τόσο πολύ στην καθημερινή μας ζωή ώστε το ελληνοποιήσαμε και από Καζέρτα το κάναμε Γκαζέρτα. Άλλωστε ούτε που ξέραμε τι σήμαινε ακριβώς αυτό το όνομα.<br /><br />Τώρα έφτασα σε τούτη τη μικρή πόλη κοντά στη Νεάπολη, και περιδιαβάζω όλη τη μέρα στους κήπους και τα ανάκτορα. Οι απέραντοι κήποι, με τις κρήνες και τα αγάλματα, είναι πραγματικά μαγικοί. Τα αχανή ανάκτορα, παραφορτωμένα και βαριά, σαν να προσπαθούσαν τότε να προκαλέσουν δέος ακόμα και σ' εκείνους που δεν θα έμπαιναν ποτέ μέσα, που μόνο θα άκουγαν γι αυτά. Για να φτιαχτούν απορροφούσαν όλους τους πόρους του βασιλείου επί χρόνια. Και επί χρόνια έμεναν κλειστά.<br /><br />Έχοντας πληρώσει το εισιτήριό μου, μπορώ να μπαίνω και να βγαίνω όσο θέλω. Ξαναγυρνάω στις αίθουσες για να δω κι άλλο την πανάκριβη κακογουστιά των ηγεμόνων. Να δω τι επιθυμούσαν και τι αποκτούσαν, τι επέβαλλαν στους άλλους να επιθυμούν χωρίς να το αποκτούν. Έτσι καταλαβαίνει κανείς τους ανθρώπους που καθορίζουν τις τύχες μας. Και όσο τα ανάκτορά τους μένουν κλειστά, τόσο οι αποφάσεις τους μένουν κλειστές και αδιαφανείς.<br /><br />Όμως εκείνη η Συμφωνία πού να υπογράφτηκε; Εδώ, σε κάποια από τις αναρίθμητες πολυτελείς αίθουσες; Το αποκλείω. Δεν μπορεί να έφεραν σε ανάκτορα τους εκπροσώπους των ελλήνων ανταρτών, που μόλις είχαν κατέβει από τα βουνά. Θα πρέπει να τους στρίμωξαν σε κανένα ανώνυμο γραφείο, στην πόλη, το οποίο εξαφανίστηκε χωρίς να αφήσει ίχνη.<br /><br />Σκέφτομαι τον καιρό που θα μπορεί κανείς να τριγυρνάει ελεύθερα, μαζί με χιλιάδες άλλους τουρίστες, στα ανάκτορα του Μπρέζνιεφ και του Μάο. Που θα μπορεί να βλέπει από κοντά και τα πιο ευτελή προσωπικά τους αντικείμενα. Αυτά που έφτιαξαν τον δικό τους αφανή μικρόκοσμο. Αυτά που σήμερα ακόμα επηρεάζουν τον δικό μας κόσμο.<br /><em><span style="font-size:85%;">Caserta, 14 Αυγούστου 1984<br /></span></em><br /><span style="color:#880000;">από τo βιβλίο του Τίτου Πατρίκιου <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Περιπέτειες σε τρεις σχεδίες</span></span><br />Εκδ. Κέδρος, 2006<br /><em><span style="font-size:85%;color:#333333;">(αποσπάσματα προδημοσιεύθηκαν στο Δέντρο, τχ.143-144)<br /></span></em>*<br /><br /><span style="font-size:85%;">Φωτ: villasimitode.it</span><br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-5306385571297274199?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-84247840089979585222011-10-16T07:49:00.000+03:002011-11-27T18:47:27.024+02:00<a href="http://tinypic.com/?ref=p28ic" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i54.tinypic.com/p28ic.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Κουνούπια στη Φλωρεντία</span><br /><br />Διαβάζοντας<br />στον στίχο του Spender εμφανίζεται<br />πάλι η πόλη.<br />Κουνούπια<br />που τότε δεν λογάριαζε κανείς<br />έρχονται τώρα και σκεπάζουν τη φωτογραφία<br />εκεί που τα χέρια δένονταν<br />και κρύβουν<br />ό,τι<br />σήμερα δεν υπάρχει<br />έτσι κι αλλιώς.<br /><br /><span style="color:#880000;">από το βιβλίο του Βασίλη Κουγέα <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Του άλλοτε κατοικημένου</span></span><br />Εκδόσεις: Ύψιλον, 1997<br />*<br /><br />Φωτ: langage.com<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-8424784008997958522?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-19710722062873090702011-10-07T07:51:00.000+03:002011-11-27T18:47:08.179+02:00<a href="http://tinypic.com/?ref=2e5mstd" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i53.tinypic.com/2e5mstd.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Ω Βενετία<br /></span><br />Ω Βενετία, πόλις από χρυσάφι κι από σμάλτο,<br />κορώνα στη λαμπρότητα της Αδριατικής,<br />Μέγα κανάλι, Γέφυρα των στεναγμών, Ριάλτο,<br />ω θύμηση ανεξάλειπτη μιας εκθαμβωτικής<br /><br />νύχτας, που περπάτησα στη μυθική πλατεία<br />του Αγίου Μάρκου, μπρος εις το παλάτι των Δουκών,<br />ακούοντας να σφυρηλατούν τις ώρες μία μία<br />τα χάλκινα ομοιώματα των δύο στρατιωτών, -<br /><br />πόσο πλάγι σου φαίνονται μικρά και χωρίς βάθος<br />τα αισθήματα που μας κρατούν ακόμη εδώ στη γη,<br />εφήμερος η λύπη μας, αταίριαστο το πάθος,<br />ω αιωνία παράδοση του κάλλους και πηγή!<br /><br /><span style="color:#880000;">από την <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Βασική Βιβλιοθήκη - τμ. 29</span></span><br />Εκδ. Αετός, 1954<br />*<br /><br />Φωτ: venezia-connect.com<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-1971072206287309070?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-78844873176424982011-09-28T07:53:00.000+03:002011-10-14T11:56:53.851+03:00<a href="http://tinypic.com/?ref=2aflaud" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i56.tinypic.com/2aflaud.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Ο Κάλβος στη Γενεύη<br /><br /></span>Ένας παλιός καναπές. Μια καρέκλα που τρίζει.<br />Κλειστές κουρτίνες. Το τραπέζι στενό.<br /><br />Στο ράφι τραγωδίες του Αλφιέρι.<br />Και τα οργισμένα γράμματα του Φώσκολου.<br /><br />Χειμώνας. Αέρας ψυχρός. Βροχή. Το ποτάμι.<br />(Στην άλλη όχθη ο κόμης Capo d' Istria<br /><br />ταχυδρομεί επιστολές στην Πετρούπολη.<br />Και περιμένει. Περιμένει).<br /><br />Τη νύχτα μ' ένα βαθύ παλτό περπατάει<br />μέσα από δρόμους υπαρκτούς κι ανύπαρκτους:<br /><br />Grand'Rue. Place St. Germain. Rue Beauregard.<br />Ελευθερίας. Rue du Soleil-Levant. Αρετής.<br /><br />Ή γράφει κάτι σπασμένα ελληνικά<br />σε χαρτί δανεισμένο από τη λέσχη της Société de Lecture.<br /><br /><span style="color:#880000;">από <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Το Δέντρο</span></span><br />τχ. 4, Σεπτέμβριος 1978 <span style="font-size:85%;">(</span><a href="http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&amp;cnode=299"><u><span style="font-size:85%;">ΕΚΕΒΙ</span></u></a><span style="font-size:85%;">)<br /></span>*<br /><br />Φωτ: citypictures.org<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-7884487317642498?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-74820598432982829752011-09-19T18:05:00.001+03:002011-10-13T08:30:52.379+03:00<a href="http://tinypic.com?ref=eulymx" target="_blank"><img src="http://i56.tinypic.com/eulymx.jpg" border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic"></a><br /><span style="font-size:130%;">Αεροδρόμιο Ντύσσελντορφ<br /></span><br /><strong>3.<br /></strong>Σ' έψαξα στους διαδρόμους, στις αίθουσες αναμονής,<br />κοίταξα στη γωνία με τους πίνακες των αφίξεων,<br />εκεί που θα 'πρεπε να διάβαζες την πτώση μου,<br />πέντε η ώρα το πρωί βγήκα έξω,<br />στεκόσουνα στο υπόστεγο, στην άκρη,<br />μισή νερό, μισή φως φθορίου,<br />"ώστε έρχεσαι από τον ουρανό"<br />μου ψιθύρισες στο στόμα,<br />τόσο κοντά που άγγιζα το μυαλό σου,<br />περάσαμε απέναντι να πάρουμε ταξί<br />"η ψυχανάλυση είναι η τρέλα" πρόσθεσες<br />κι έσβησες το τσιγάρο στην παλάμη σου -<br />θολά κτίρια κόκκινες λάμπες<br />αιφνίδια μουσική της αυγής<br />αυτόματες πόρτες τουρμπίνες<br />κυλιόμενες σκάλες πλησίαζαν γρήγορα<br />φακοί, χνώτα,<br />φάσματα μας έφτασαν και μας τύλιξαν<br />δίπλα μας τ' αεροπλάνα χάνονταν το ένα μετά το άλλο<br />βαθιά στην κίτρινη ομίχλη των πτήσεων<br />μόλις που διακρίναμε τις κοσμικές λάμψεις,<br />τη διχαλωτή λεωφόρο στον αράγιστο καθρέφτη της σελήνης.<br /><br />Ώρες μαζί ώσπου χάσαμε τα σημάδια<br />δε βρήκαμε τα σύνορα να γυρίσουμε πίσω<br />μας μάζεψε στο τέλος κι εμάς η αιθάλη,<br />το τρυφερό σκοτάδι της άλλης νύχτας.<br /><br /><span style="color:#880000;">από τις <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">49 φωνές</span></span> - ανθολ. 1991<br />Εκδόσεις: Πρόσπερος, 1991<br />*<br /><br />Φωτ: twip.org<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-7482059843298282975?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-91925667095353464542011-09-10T07:52:00.002+03:002011-10-13T08:31:20.068+03:00<div align="justify"><a href="http://tinypic.com/?ref=2ishaif" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i53.tinypic.com/2ishaif.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Μαρίνα Τσβετάγιεβα</span><br /><strong>Κεφ. Από τη μια εξορία στην άλλη: Γερμανία, Τσεχοσλοβακία</strong><br /><br />...στις 31 Ιουλίου του 1922 η Μαρίνα, η κόρη της και ο σύζυγός της φεύγουν για την Τσεχοσλοβακία.<br /><br />Παράξενος τόπος: δεν είναι Ρωσία και δεν είναι Ευρώπη. Οι αυτοεξόριστοι γίνονται δεκτοί σαν γονείς που το σπίτι τους καταστράφηκε σε πυρκαγιά. Ρώσοι λόγιοι παραδίδουν μαθήματα στα ρωσικά στο πανεπιστήμιο της Πράγας. Οι ρώσοι φοιτητές μένουν στα παλιά κτίρια που προορίζονταν για τους γερμανούς αιχμαλώτους πολέμου. Ορισμένοι ρώσοι συγγραφείς παίρνουν μια κρατική επιχορήγηση που τους επιτρέπει να συνεχίσουν το έργο τους. Μια ιδιωτική οργάνωση, η Γιεντνότα, την οποία διευθύνει η Άνα Τέσκοβα, μια τσέχα λογοτέχνιδα που κατάγεται από την Αγία Πετρούπολη, επιχειρεί να φέρει κοντά, τους διανοούμενους της Τσεχοσλοβακίας και της Ρωσίας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία, υπό την αιγίδα του επισκόπου Σεργκέι Κορόλεφ, προσπαθεί να διατηρήσει την πίστη όλων των δυστυχισμένων που αναγκάστηκαν να φύγουν από την πατρίδα τους. Όλα στην Πράγα βροντοφωνάζουν τη συγγένεια του ρωσικού και του τσεχοσλοβακικού πνεύματος, πέρα από τα σύνορα και με την έγκριση της κυβέρνησης. Όπως φαίνεται, σε τούτη την ευλογημένη γη, η φωνή της καρδιάς υπερισχύει έναντι εκείνης της λογικής.<br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Henri Troyat</em></span></span><br /><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Μαριλένα Καρρά<br /><br />από το βιβλίο του Ανρί Τρουαγιά <span style="font-family:georgia;"><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Μαρίνα Τσβετάγιεβα</span></span></span><br />Εκδόσεις: Μεταίχμιο, 2001<br />*<br /><br />Φωτ: ucira.ucsb.edu<br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-9192566709535346454?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-80199157435212236252011-07-27T07:55:00.000+03:002011-07-27T20:04:34.085+03:00<a href="http://tinypic.com?ref=a4y3nm" target="_blank"><img src="http://i53.tinypic.com/a4y3nm.jpg" border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic"></a><br /><span style="font-size:130%;">Αντοχή</span><br /><br />Στο Βελιγράδι τα παράθυρα του τουριστικού<br />ξενοδοχείου ανοίγουν πάνω από επτά ορόφους πασχαλιές,<br />βροχή ξεπαστρεύει υφαντά τραπεζομάντηλα και ποτά<br />από τα τραπεζάκια, οι μεταξωτές σημαίες των αδέσμευτων εθνών<br />πλουμιστά εσώρρουχα στον άνεμο. Ο Τίτο ζούσε.<br />Ψώνισα στ' αγγλικά, με περάσαν για Τσέχα,<br />περπάτησα ως τα συντριβάνια και την αγορά<br />με τα σκόρδα και τα τσαντήρια, επανειλημμένως<br />συνάντησα τη νεκρή μου Άννα,<br />σκληρά κίτρινα φασόλια στην ποδιά της,<br />με το άσπρο της βαμβακερό καλοκαιριάτικο τσεμπέρι,<br />τα μάτια της σκληρά κουκούτσια της περασμένης της ζωής.<br />Κουτσομπολιό με φιλενάδες, με κομπολόι<br />στα χέρια, κάτι να μου πουλήσει έκανε.<br />Η Άννα ξεφλούδιζε τα χέρια της<br />με το κοφτερό μαχαιράκι, έλεγε: Στη χώρα σας<br />δεν έχετε τίποτα. Η κάθε λέξη<br />φλούδα πεταμένη στο δρόμο<br />ή βουνό πολιορκημένο από τραίνα<br />φορτωμένα κοπριά και θλίψη.<br />Στο Βελιγράδι έψαξα για κάποιο άγιο<br />πρόσωπο ζωγραφισμένο χωρίς χέρια<br />όπως όταν ο εικονογράφος πέφτει για ύπνο<br />και ξυπνά με μια εικόνα σταλμένη από τους νεκρούς.<br />Σε κάθε γωνιά η Άννα παράταγε τη δουλειά<br />στο πόδι, σήκωνε το κεφάλι της και με κοίταζε.<br />Είμαι ποιήτρια και άτεκνη, είπα.<br />Ποτέ δε ζωγράφισα αυγό, ούτε έφτιαξα προσευχές<br />κι έχω να γιορτάσω σωστά το Πάσχα χρόνια.<br />Από το Βελιγράδι στη Φραγκφούρτη πέρσι<br />καλοκαιριάτικα, από Φραγκφούρτη Νέα Υόρκη,<br />από Νέα Υόρκη στην κοιλάδα του Ρόανωκ<br />εκεί που τα βουνά σφίγγουν ανάμεσά τους<br />την ανάσα των νεκρών και ξεκολλούν<br />απ' το κάθε πρωινό μια φρέσκια γάζα πάχνης.<br />Νέα Υόρκη, Ρόανωκ, από την κοιλάδα<br />σε τούτο δω το ακρωτήρι και τους λόφους<br />όπου ο άνεμος αποκτάει κορμί δικό του<br />και το έλατο σκύβει στο παράθυρο<br />το βράδυ και χτυπάει το τζάμι<br />σα γυναίκα που έζησε τα πάντα.<br />Πισκάτα, σιγά τη γλώσσα σου, μου λέει.<br />Κάτι προσπαθώ να σου μηνύσω.<br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Carolyn Forché </span></span></em><br /><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Στάθης Γουργουρής<br /><br />από τη <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">λέξη</span></span><br />τχ. 58, Οκτώβριος '86<br />*<br /><br />Φωτ: mssinergija.net</span><br /><br />* * *<br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">- η Κάρολιν Φορσέ στo </span><a href="http://allilografia.blogspot.com/2010/10/1968-78.html"><u><span style="font-family:arial;font-size:100%;">γράμμα σε χαρτί</span></u><br /><br /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-8019915743521223625?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-5944123779388861272011-07-18T00:58:00.000+03:002011-07-26T05:14:52.068+03:00<a href="http://tinypic.com/?ref=ht6yjr" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i55.tinypic.com/ht6yjr.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Χειμωνιάτικη βραδιά στα Τίρανα</span><br /><br />...Νωπά,<br />δάκρυα γυναικών.<br />Χήρες πολλές.<br />Ομοιόμορφα πένθη.<br />Μεταμορφωμένα μάτια,<br />με σκιές θανάτου...<br />Μαύρες γωνίες,<br />σαν φόβος πυγολαμπίδων...<br />Ντύνομαι άγνωστος:<br />μαύρο κοστούμι,<br />γραβάτα<br />και ψυχή δανεική...<br />Χωρίς φως,<br />τρομαγμένο ποντίκι<br />στον σεισμό,<br />νιώθω,<br />βρίζω τον εαυτό μου για το μασκάρεμα.<br />Δεν με γνωρίζει<br />η βραδιά,<br />ούτε εγώ την ξέρω.<br />Μόνο η γκρίζα ομίχλη<br />όπως τότε.<br />Γκρίζα και γριά.<br />Δεν με θυμάται.<br />Μεγάλωσα...<br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Luan Xhuli </span></span></em><br /><br /><span style="color:#880000;">από τo <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Εντευκτήριο</span></span><br />τχ. 82, Ιούλιος 2008<br />*<br /><br />Φωτ: tripwow.tripadvisor.com<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-594412377938886127?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-25296993645353247922011-07-09T16:29:00.000+03:002011-07-19T01:42:30.076+03:00<div align="justify"><a href="http://tinypic.com/?ref=i35k5h" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i53.tinypic.com/i35k5h.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Πρέσπες<br /><br /></span>Κάτι σε πιάνει εδώ, η ερημιά, μικρές στιγμές που φεύγουν ψάρια στο νερό και κολυμπούν σε τρία κράτη, ένα τοπίο που μαζεύεται σαν κόμπος, με το ζωνάρι των βουνών να σφίγγει γύρω-γύρω, και μόνο αφύλακτες διαβάσεις αισθημάτων ξέρουνε πώς να το υπερβούν. Βουνά και λίμνες που πλέει πάνω τους το φως κρυμμένων ήλιων.<br />Κοιτάζεις μα έχει ξεθυμάνει η ματιά, ακούς και μια σκιά σε εμποδίζει, κυλάς απλώς και φτάνεις, σαν βαγονέτο που αλλάζει σκηνικό, το πρόσωπό σου. Γεμάτο υπολείμματα και υπόλοιπα το μέρος, και μια μεταφυσική σιωπή, πάχνη που πέφτει στοργικά στα πεταμένα κόκαλα της μνήμης.<br />Ποιος να συνθέσει τώρα εδώ την ιστορία και πώς να συνεννοηθούνε οι νεκροί, αυτοί που βούλιαξαν στο έλεος μιας αγάπης, που πυρπολήθηκαν κι έγιναν στάχτη οι στοχασμοί, ή όσοι χάθηκαν απλώς σαν βάρκες που γλιστράνε στα νερά αυτής της έσχατης γαλήνης. Χυμένοι στην απόσταση του χρόνου, κομμάτια απ' το πανόραμα που φτάνει ως εδώ, κομμάτια και τα μυστικά τους.<br /><br /><span style="color:#880000;">από <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Το Δέντρο, τχ. 75/76</span></span><br /><span style="color:#880000;"><span style="font-size:85%;">- αναδημοσίευση: <span style="color:#ffcccc;">Φωνές '93 </span>(εκδ. Πρόσπερος, 1994)</span><br />*<br /><br />Φωτ: .transalp.gr<br /></div></span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-2529699364535324792?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-17909322361721228872011-06-30T18:01:00.000+03:002011-07-14T17:04:58.552+03:00<div align="justify"><a href="http://tinypic.com?ref=33os8yb" target="_blank"><img src="http://i56.tinypic.com/33os8yb.jpg" border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic"></a><br /><span style="font-size:130%;">Η σπηλιά του Πρόσπερου</span><br /><br /><em><span style="font-size:85%;">10.4.37</span></em><br />Είναι σόφισμα να φαντάζεσαι ότι υπάρχει κάποια αυστηρή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον κόσμο του ξύπνιου και στον κόσμο των ονείρων. Η Ν. κι εγώ, λόγου χάρη, αισθανόμαστε μπερδεμένοι, διότι είναι λες και μέσα μας ζούμε πολλές ζωές ταυτόχρονα' έχουμε την εντύπωση ότι είμαστε απλώς σημεία αναφοράς στο χώρο και στο χρόνο. Διαλέξαμε την Κέρκυρα ίσως επειδή αποτελεί τον προθάλαμο της Ελλάδας του Αιγαίου, όπου κάτω από το ταβάνι τ' ουρανού επιπλένουν ηφαιστειακά γκρίζα καύκαλα χελώνας που λέγονται νησιά. Η Κέρκυρα είναι ένα μπλε βενετσιάνικο και χρυσαφί - φριχτά κακομαθημένη από τον ήλιο. Σε μπουχτίζει η απλοχεριά του, σε αποχαυνώνει. Οι κοιλάδες στο νότο του νησιού είναι ζωγραφισμένες με παχιές πινελιές κίτρινου και κόκκινου, ενώ οι άγριες κουτσουπιές σημαδεύουνε τους δρόμους με τις μαβιές εκρήξεις των ανθών τους. Όπου και να πας, μπορείς να ξαπλώσεις πάνω στο γρασίδι. Ακόμα και οι γυμνές βόρειες άκριες του νησιού σφύζουν από λιόδεντρα και κρυστάλλινες πηγές.<br /><br /><em><span style="font-size:85%;">25.4.37</span></em><br />Η αρχιτεκτονική της πόλης είναι βενετσιάνικη. Τα σπίτια πάνω από το παλιό λιμάνι είναι χτισμένα κομψά σε κλίμακες, σαν σε λεπτές κερκίδες, με στενά καντούνια και κιονοστοιχίες ολούθε. Κόκκινο και κίτρινο, ρόζ και ώχρα - ένα μείγμα παστέλ αποχρώσεων που το φως του φεγγαριού μεταμορφώνει σε μια εκθαμβωτική λευκή πολιτεία, σαν στολίδι για γαμήλια τούρτα. Η πόλη κρύβει κι άλλα περίεργα - τα απομεινάρια μιας βενετσιάνικης αριστοκρατίας που ζει σε παλιά αρχοντικά στην εξοχή, πνιγμένα στο πράσινο, περικυκλωμένα από τα κυπαρίσσια που στέκουνε φρουροί' έναν παμπάλαιο πολιούχο άγιο με χρυσοκεντημένα πασουμάκια, που κάθεται σε μια μεγαλοπρεπή ασημένια λάρνακα, πάντα σ' ετοιμότητα για θαύματα.<br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Lawrence Durrell</em></span></span><br /><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Λύο Καλοβυρνάς<br /><br />από το βιβλίο <span style="font-family:georgia;"><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Η σπηλιά του Πρόσπερου</span><br /></span></span>Εκδόσεις: Μεταίχμιο, 2006<br /><br />*<br />Φωτ: easypedia.gr</span><br /><br />* * *<br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">- o Λώρενς Ντάρελ στo </span><a href="http://key-em.blogspot.com/2006/05/10_03.html"><u><span style="font-family:arial;font-size:100%;">ταξιδεύοντας</span></u></a><span style="font-family:arial;font-size:100%;"> και <br />- στα </span><a href="http://k-m-autobiographies.blogspot.com/2011/05/113.html"><u><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Αυτοβιογραφικά</span></u></a><span style="font-family:arial;font-size:85%;"><br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-1790932236172122887?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-1113676652159587502011-06-21T17:50:00.003+03:002011-07-26T04:58:47.534+03:00<a href="http://tinypic.com/?ref=oit1yq" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i54.tinypic.com/oit1yq.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Πρέβεζα</span><br /><br />Θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνται<br />στους μαύρους τοίχους και στα κεραμίδια'<br />θάνατος οι γυναίκες που αγαπιούνται<br />καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια.<br /><br />Θάνατος οι λεροί ασήμαντοι δρόμοι,<br />με τα λαμπρά μεγάλα ονόματά τους'<br />ο ελαιώνας, γύρω η θάλασσα, κι ακόμη<br />ο ήλιος - θάνατος μέσα στους θανάτους.<br /><br />Θάνατος ο αστυνόμος που διπλώνει<br />για να ζυγίση μια "ελλιπή" μερίδα'<br />θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι,<br />κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα.<br /><br />(<em>Βάσις, Φρουρά, Εξηκονταρχία Πρεβέζης</em> -<br />την Κυριακή θ' ακούσουμε τη μπάντα.<br />Επήρα ένα βιβλιάριο Τραπέζης -<br />πρώτη κατάθεσις: <em>δραχμαί τριάντα</em>.)<br /><br />Περπατώντας αργά στην προκυμαία,<br />"Υπάρχω;" λες - κ' ύστερα: "Δεν υπάρχεις!.."<br />Φτάνει το πλοίο - υψωμένη η σημαία,<br />ίσως έρχεται ο κύριος Νομάρχης!..<br /><br />(Αν τουλάχιστον μέσα στους ανθρώπους<br />αυτούς ένας επέθαινε από αηδία...<br />Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,<br />θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.)<br /><br /><span style="color:#880000;">από την <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Ανθολογία της Νεοελληνικής Γραμματείας, Τόμος β'</span></span><br />Εκδόσεις: Τα Νέα Ελληνικά, 1971<br />*<br /><br />Φωτ: commons.wikimedia.org</span><br /><br />* * *<br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">- o Kώστας Καρυωτάκης στo </span><a href="http://authorsandwriterstooktheirownlives.blogspot.com/2007/11/1.html"><u><span style="font-family:arial;font-size:100%;">χωρίς άλλη αναβολή</span></u></a><span style="font-family:arial;font-size:100%;"> και <br />- στο </span><a href="http://poem-for-you.blogspot.com/search/label/%CE%9A%CE%A9%CE%A3%CE%A4%CE%91%CE%A3%20%CE%9A%CE%91%CE%A1%CE%A5%CE%A9%CE%A4%CE%91%CE%9A%CE%97%CE%A3"><u><span style="font-family:arial;font-size:100%;">μετά τιμής</span></u></a><span style="font-family:arial;font-size:85%;"><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-111367665215958750?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-36424995572507111642011-06-12T08:01:00.001+03:002011-07-14T16:40:32.507+03:00<a href="http://tinypic.com/?ref=i3gu41" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i55.tinypic.com/i3gu41.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Γυάλινα Γιάννενα, Ι</span><br /><br />Χάραζε ο τόπος με βουνά πολλά<br />κι ανάτελλε τα ζωντανά του,<br />καλούς ανθρώπους και κακούς, νυφίτσες,<br />αλεπούδες, μια λίμνη ως κόρην<br />οφθαλμού και κάστρα πατημένα.<br /><br />Θα 'ναι τα Γιάννενα, ψιθύρισα,<br />στο χιόνι και στον άγριο καιρό<br />γυάλινα και μαλαματένια.<br />Κι όσο πήγαινε η μέρα,<br />σαν το βαπόρι σε καλά νερά,<br />είδα και μιναρέδες κι άκουσα<br />τα μπακίρια να βελάζουν.<br /><br /><span style="color:#880000;">από την συλλογή <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Γυάλινα Γιάννενα</span></span><br />Εκδόσεις: Καστανιώτης, 1989<br />*<br /><br />Φωτ: akazoo.gr - από την <a href="http://www.akazoo.gr/photos/6c5906d4-a83c-42f3-9272-115051281049/"><b>peny</b></a><br />Ιωάννινα, η λίμνη Παμβώτις<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-3642499557250711164?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-74062600901233633572011-06-03T08:40:00.001+03:002011-07-14T16:41:31.482+03:00<a href="http://tinypic.com?ref=2ed6s8k" target="_blank"><img src="http://i53.tinypic.com/2ed6s8k.jpg" border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic"></a><br /><span style="font-size:130%;">Μισολόγγι</span><br /><br />Κόβω για σε τα βάγια<br />του τραγουδιού ιερά'<br />στο μέτωπο τα πλέκω,<br />στεφάνια γιορτερά.<br /><br />Βωμός το μέτωπό σου.<br />Θυμάσαι; Μια φορά<br />στο γγίξαν και στ' αγιάσαν<br />της Δόξας τα φτερά.<br /><br />Λάμπουν ιερά, στα βάγια<br />του τραγουδιού, η φωτιά,<br />το αίμα των ηρώων,<br />του χαλασμού η νυχτιά.<br /><br />Και τρέμουνε στα βάγια<br />ιερά του τραγουδιού<br />τα δάκρυα μιας αγάπης,<br />τα χρόνια ενός παιδιού.<br />1910<br /><br /><span style="color:#880000;">από τα <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Κωστή Παλαμά Άπαντα, Τόμος Ε'</span></span><br />Εκδόσεις: Μπίρης, 1972<br /><span style="font-size:85%;">(με την επιμέλεια του "Ιδρύματος Κωστή Παλαμά")<br /></span><br />*<br />Φωτ: mesologi.gr<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-7406260090123363357?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-75102668109647189712011-05-25T23:59:00.003+03:002011-07-14T16:39:45.603+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-vq3lyBHKMbo/Td4pjKX5vwI/AAAAAAAAOHU/MZduHE8AEE8/s1600/Delphi.jpg"><img style="WIDTH: 450px; HEIGHT: 349px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5610967869806984962" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-vq3lyBHKMbo/Td4pjKX5vwI/AAAAAAAAOHU/MZduHE8AEE8/s400/Delphi.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Απόπειρα στους Δελφούς</span><br /><br />Έχοντας πια κλείσει το μαντείο<br />δε θα 'πρεπε, Θεοδόσιε<br />ν' ανησυχείς και να φοβάσαι<br />λίγα γενναία ερείπια<br />έναν ηνίοχο μόλις βουρκωμένο<br />δίχως το άρμα του<br />μια Κασταλία που ρέει μονάχα<br />τ' όνομά της<br />και κάτι ξερά βράχια<br />σαν σκαλισμένα με μορφές<br />ιερέων αρχαίων του Φοίβου.<br />Έχεις ακόμα τις εγγυήσεις<br />των χριστιανών περιηγητών<br />των κοσμικών ξενοδοχείων<br />των τόσων αιώνων που σκεπάσανε<br />τις δάφνες της Πυθίας.<br />Όμως ανησυχείς, Θεοδόσιε<br />κι ίσως κάνεις καλά<br />ουδείς ουδέν προλέγει πια<br />απόλυτη η σιγή<br />- τέλειος χρησμός -<br />όχι, <em>ουκ απέσβετο και λάλον ύδωρ.</em><br /><br /><span style="color:#880000;">από το βιβλίο <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Γιάννης Βαρβέρης<span style="font-size:85%;color:#880000;">*</span>, Ο άνθρωπος μόνος</span></span><br />Εκδόσεις: Κέδρος, 2009<br /><br />[*<span style="font-family:arial;font-size:85%;color:#333333;"><strong>Σήμερα (1955-2011)</strong></span>]<br /><br />*<br />Φωτ: 24grammata.com </span><br /><br />* * *<br /><br /><span style="font-family:arial;font-size:85%;">- ένα μελοποιημένο ποίημα του Γιάννη Βαρβέρη στo </span><a href="http://key-em-jukebox.blogspot.com/2010/07/132.html"><u><span style="font-family:arial;font-size:85%;">Juke Box</span></u></a><span style="font-family:arial;font-size:85%;"><br />- o Γιάννης Βαρβέρης για τον Κωνσταντίνο Π. Καβάφη, στο </span><a href="http://poem-for-you.blogspot.com/2011/03/164-o.html"><u><span style="font-family:arial;font-size:85%;">μετά τιμής</span></u></a><span style="font-family:arial;font-size:85%;"><br />- ο Τάσος Κόρφης στον Γιάννη Βαρβέρη, στο </span><a href="http://poem-for-you.blogspot.com/2010/08/144.html"><u><span style="font-family:arial;font-size:85%;">μετά τιμής</span></u></a><span style="font-family:arial;font-size:85%;"><br />- Γιάννη Βαρβέρη: Το γράμμα, στο </span><a href="http://allilografia.blogspot.com/2007/11/30-11.html"><u><span style="font-family:arial;font-size:85%;">γράμμα σε χαρτί</span></u></a><span style="font-size:85%;"><br /></span><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-7510266810964718971?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-13147209082141355482011-05-22T08:05:00.001+03:002011-07-14T16:42:02.658+03:00<a href="http://tinypic.com/?ref=9u4qk7" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i52.tinypic.com/9u4qk7.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Τήνος</span><br /><br />Υδρούσσα ηλιογέννητη,<br />στοχάζεσαι<br />σε αγέρινη γαλήνη.<br /><br />Απέριττος ο ναός<br />λάμπει<br />στεφανωμένος περιστέρια.<br /><br />Κτιστό Φως'<br />θόλος αναστάσιμος'<br />γαλανό θυμίαμα προσευχών'<br />άστρα σμαραγδένια.<br /><br />Σ' έναστρους λειμώνες<br />μαρμαρένιες μαργαρίτες ανθίζουν λυπημένα.<br />Και ο Χαλεπάς ανάμεσά τους σκυφτός<br />σμιλεύει "το παραμύθι της Πεντάμορφης",<br />σπαράγματα ερημιάς,<br />την "Κοιμωμένη".<br /><br /><span style="font-size:85%;"><em>Τήνος<br />Καλοκαίρι 2006<br /><br /><span style="font-size:180%;color:#880000;">*<br /></span></em></span><span style="font-size:130%;">Tinos</span><br /><br />Radiant Ydroussa,<br />you meditate<br />in a windy peace.<br /><br />Inortate the church<br />gleams<br />garlanded with doves.<br /><br />Created Light;<br />Easter dome;<br />blue incense of prayers;<br />emerald stars.<br /><br />In star-studded meadows<br />marble daisies flower sorrowfully.<br />And stooping among thεm Halepas<br />carves the "Fair Maid's Fairytale",<br />desolation's lamentations,<br />the "Sleeping Girl".<br /><br /><em><span style="font-size:85%;">Tinos<br />Summer 2006<br /><br /></span></em><span style="color:#880000;">Μετάφραση: David Connoly<br /><br />από το δίγλωσσο βιβλίο <span style="font-family:georgia;"><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Γιώγια Σιώκου, Αρχαία μέλισσα</span></span></span><br />Εκδόσεις: τυπωθήτω - λάλον ύδωρ, 2010<br /><br />*<br />Φωτ: wayfaring.info<br />Τήνος, Πάνορμος<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-1314720908214135548?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-46407489423046060572011-05-13T18:36:00.001+03:002011-07-14T16:42:25.718+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-w6Cr_xeZqdY/Tc6wbxYc2qI/AAAAAAAAN-M/4WKbauq6I9E/s1600/AntiparosCave.jpg"><img style="WIDTH: 450px; HEIGHT: 316px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5606612577281694370" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-w6Cr_xeZqdY/Tc6wbxYc2qI/AAAAAAAAN-M/4WKbauq6I9E/s400/AntiparosCave.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Στο σπήλαιο της Αντίπαρου</span><br /><br />Εκεί στο σπήλαιο της Αντίπαρου ησυχάζει<br />ένας αρχαίος Θεός κι' ο Αη-γιάννης ο Θεολόγος.<br />Σκίνα και κάπαρη και γαλανό ουρανό θερίζουν<br />κι' ούτε που θυμώνουν, ούτε που χαίρονται'<br />υποφέρουν αυτή την ευτυχία τους σιωπηλοί<br />βλέποντας, διαρκώς βλέποντας προς τη θάλασσα.<br /><br />Μονάχα, καμμιά φορά, τη σιωπηλήν ανάσα τους αφήνουν<br />ήρεμο, αλαφρό, δροσάτο αγέρι<br />εκεί προς της Σικίνου τ' ανοιχτό πέλαγο.<br />Ούτε θέλουν, ούτε ζητούν και σιωπηλοί<br />οι δυο Θεοί την ευτυχία τους υποφέρουν.<br /><br /><span style="color:#880000;">από την <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Ανθολογία Νεοελληνικής Ποιήσεως 1708-1971</span></span><br />του Σπύρου Κοκκίνη<br />Εκδόσεις: Εστία, 1971<br /><br />*<br />Φωτ: sargos1.com<br />Η είσοδος του <a href="http://www.antiparos.info/Cave.htm"><u>σπηλαίου της Αντιπάρου</u></a><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-4640748942304606057?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-31474986956766816202011-05-04T00:42:00.008+03:002011-07-14T16:42:50.236+03:00<a href="http://tinypic.com?ref=2mq9rgi" target="_blank"><img src="http://i53.tinypic.com/2mq9rgi.jpg" border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic"></a><br /><span style="font-size:130%;">Η Παναγία η Χοζοβιώτισσα</span><br /><br />Στου μοναστηριού τα βράχια<br />άγγελοι στραφτάλιζαν<br />έπεφταν αργά σαν άστρα<br />σαν αφροί ψιχάλιζαν.<br /><br />Μαζωχτήκαν φοβισμένοι<br />στη βυζαντινή αυλή<br />πιάστηκαν από το χέρι<br />μην τους πάρουν οι άνεμοι.<br /><br />Κοιτάν πάνω βλέπουν βράχια<br />και γαλάζιο ουρανό<br />κοιτάν κάτω πέλαο άσπρο<br />και στοιχείων μακελειό.<br /><br />Τέτοιος φόβος τους κατείχε<br />που την Παναγία καλούν.<br />Βγαίνει εκείνη στην αυλίτσα<br />κ' οι ανέμοι σταματούν.<br /><br /><span style="color:#880000;">από την <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">ποιητική</span></span><br />τχ. πέμπτο / Άνοιξη 2010<br /><br />*<br />Φωτ: <a href="http://www.greektravel.com/greekislands/amorgos/index.htm"><u>greektravel.com</u></a><br />greektravel.com<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-3147498695676681620?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-10572569376708186132011-04-25T07:55:00.000+03:002011-06-18T17:44:10.856+03:00<a href="http://tinypic.com?ref=2dag3r6" target="_blank"><img src="http://i55.tinypic.com/2dag3r6.jpg" border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic"></a><br /><span style="font-size:130%;">Kρήτη</span><br /><br />Ένα σπαθί κύμα<br />κόντρα στον άνεμο,<br />καθώς τα κουπιά<br />μαϊστράλια και φλόκοι<br />ιχνηλατούν<br />την άγρια θάλασσα.<br /><br />Είπα<br />τα κόκκαλα των<br />ψαριών<br />οι πέτρες των λαξεμένων<br />βράχων <br /><br />τραγούδι των αρχαίων<br />παραμυθιών.<br /><br /><span style="color:#880000;">Από την <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Νέα Εστία <span style="font-size:85%;">- τχ. 1375<br /></span></span></span>Οκτώβριος 1984<br />*<br /><br />Φωτ: diktynna.gr<br />O Άγιος Νικόλαος<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-1057256937670818613?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-32880572456418187052011-04-16T17:00:00.001+03:002011-05-13T21:56:20.969+03:00<a href="http://tinypic.com?ref=2vvq1wk" target="_blank"><img src="http://i51.tinypic.com/2vvq1wk.jpg" border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic"></a><br /><span style="font-size:130%;">Κηρύνεια</span><br /><br />Πόλεις που άλλαξαν όνομα<br />με τους σπασμούς της Ιστορίας <br />φριγμένες απ' τη σκόνη και τα αίματα<br />πόλεις, εξαίσια ονόματα, λαμπρές<br />ω, πόλεις των Ελλήνων.<br /><br />Τις συναντάς στους χάρτες και στα δρομολόγια<br />κάποιες ανθούσες, άλλες μιξοβάρβαρες<br />με τ' όνομά τους ξεφτισμένο ή σαν πληγή<br />Σάιντα, Ισμίρ, Αντίμπ και πόσες!<br />Μα τώρα σαν βραχνάς, Γκιουίρν,<br />η ξακουστή Κηρύνεια!<br /><br />Μια πόλη-λέξη ελληνική χαλάει<br />κι ο κόσμος όλος βαρβαρεύει.<br /><br /><span style="color:#880000;">από το βιβλίο <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Αριστοτέλης Νικολαΐδης, Συγκεντρωμένα Ποιήματα 1952-1990</span></span><br />Εκδόσεις: Πλέθρον, 1991<br /><br />*<br />Φωτ: trekearth.com <br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-3288057245641818705?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-45882640361523389242011-04-07T11:30:00.001+03:002011-05-13T22:03:18.264+03:00<a href="http://tinypic.com?ref=2m2e7p0" target="_blank"><img src="http://i56.tinypic.com/2m2e7p0.jpg" border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic"></a><br /><span style="font-size:130%;">Στο Καστελλόριζο</span><br /><br />Στη θύμησι της καταχνιάς σε βλέπω<br />Σαν άστρο μακρυνό θα τρεμοσβήνης!<br />Αχ! Πώς σε παίδεψε του χρόνου η απονιά!<br />Με κούρασι τα μάτια μισοκλείνεις<br />Σαν νάθελες να κοιμηθής παντοτεινά.<br /><br />Στ' αδεια σου σπίτια τραγουδά ο άνεμος<br />Το μοιρολόγι φτώχειας, γύμνιας, μοναξιάς.<br />Σ' άφησαν τα παιδιά σου γι' άλλους τόπους<br />Σαν στη ζωή τα όνειρα μιανής καρδιάς<br />Για να θαφτούν στο δάκρυ και σε κόπους.<br /><br />Στο σύθαμπο παλιών χαρών σε βλέπω<br />Νησί μου όμορφο, νησάκι των γονιών μου<br />Και στην υπόκρουσι του φλοίσβου τ' ορφανού<br />Με της ψυχής τ' αυτί και τον βαθύ καημό μου<br />Ακούω λαλιές του τραγουδιού σου του τρανού.<br /><br />Νησί μου όμορφο, νησάκι των γονιών μου<br />Κουράσθηκε κι εγέρασες μαζί μου<br />Σαν άστρου της αυγής το φως σου σβήνει<br />Και σαν του κόσμου την αγάπη στην ψυχή μου<br />Προσμένοντας τον Ήλιο που λαμπρίνει.<br /><br /><em><span style="font-size:85%;">-συλλογή "Στενάγματα στην καταχνιά", Μελβούρνη, 1965</span></em><br /><br /><span style="color:#880000;">Από τους <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Αντίποδες <span style="font-size:85%;">- τχ. 56/2010</span></span></span><span style="font-size:85%;"><br /></span>Περιοδικό του Ελληνο-Αυστραλιανού Πολιτιστικού<br />Συνδέσμου Μελβούρνης<br /><em>(Αφιέρωμα στους Ομογενείς Λογοτέχνες)</em><br /><br />*<br />Φωτ: skopelos-news.blogspot.com<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-4588264036152338924?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-29833055126670414132011-03-29T11:00:00.001+03:002012-02-10T07:40:34.429+02:00<div align="justify"><a href="http://tinypic.com?ref=50qlvr" target="_blank"><img src="http://i53.tinypic.com/50qlvr.jpg" border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic"></a><br /><span style="font-size:130%;">H Σμύρνη</span><br /><br />Ώρες ολόκληρες τριγύριζα μέσα στα μπεζεστένια και στα σοκάκια της Σμύρνης, ίσαμε που με βρήκε η νύχτα. Εργάτες με μακριά ραβδιά ανάβανε τα φανάρια του γκαζιού. Ομορφοστολισμένες κυράδες κατεβαίνανε με τις καρότσες τους για τις Λέσχες, τα προβέγγερα και τις "γιαβάν σουπέδες". Κοπέλες ξεντεκολτεδιασμένες, μελαψές και πεταχτές σεργιανούσανε, γελούσανε, κορτάρανε. Ζευγάρια εύθυμα αγοράζανε λουλούδια. Στα καφενεία παίζανε μουσικές, τραγουδούσανε πολιτάκια και γκαρσόνια πηγαινοφέρνανε δίσκους με καραφάκια και μεζέδες. Η προκυμαία μοσχοβολούσε ούζο, αγγουράκι, τηγανητό κρέας και θαλασσινά. Μασουλίζανε οι καθιστοί και οι σουλατσαδόροι, σπόρους, τσεμπλεμπούδες, παγωμένα αμύγδαλα, λιμπινάρια, και και γλασσάδες και ζαχαρωτα και γλειφιτσούρια.<br /><br />Τα σπίτια, ακόμα και στους απόμακρους μαχαλάδες, ανοιχτά, συντροφεμένα. Στις πόρτες καθισμένες φαμελιές είχαν στρωμένο εύθυμο λακιρντί. Δεν μου 'κανε καρδιά να πάω για ύπνο. Είχα μόλις γνωριστεί με τη Σμύρνη και μου φαινότανε πως γεννήθηκα κι έζησα εδώ τα δεκάξι χρόνια της ζωής μου. Όταν έπεσα να κοιμηθώ, στριφογύριζα και της μίλαγα σαν ερωτευμένος. "Είσαι όμορφη, το ξέρεις; Είσαι πολύ όμορφη!" <br /><br /><span style="color:#880000;">Από </span><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Το Δέντρο</span></span><span style="font-size:85%;"><span style="color:#ffcccc;"> - τχ. 53/54</span></span><br /><span style="color:#880000;">Ιούνιος 1990</span><br />*<br /><span style="color:#880000;">Φωτ: compete-youth.eu<br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-2983305512667041413?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-37386888956204619892011-03-20T10:00:00.002+02:002012-02-10T07:40:34.431+02:00<a href="http://tinypic.com?ref=168zxoi" target="_blank"><img src="http://i54.tinypic.com/168zxoi.jpg" border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic"></a><br /><span style="font-size:130%;">Όποιος δεν είδε </span><br /><br />Το Σιγνάχι αν δεν έχεις δει<br />-Τις γέρικες σκεπές ο ήλιος να χαϊδεύει-<br />Μην πεις πως ξέρεις του Καχέτι της γητειές<br />Την πόλη μου με μάγια που στολίζουν.<br /><br />Αν κάτω απ' τα κάστρα τα ψηλά ποτέ<br />Δεν ξάπλωσες αποσταμένος<br />Αν το δροσερό αεράκι που φυσάει απ' τ' Αλαζάνι<br />Δεν σ' έσφιξε στην αγκαλιά του<br />Αν πάνω στο Γκομπόρι δεν είδες<br />Να πλαταγίζουνε τα λάβαρα σύννεφα -<br />Δεν ξέρεις πως ο τόπος αυτός<br />Είναι ο κήπος του ονείρου.<br /><br />Αν δίπλα στο μύλο του Σιγνάχι<br />Νύχτες λευκές δεν γνώρισες<br />Αν δεν σε ξύπνησαν στο Γκομπόρι<br />Αυλοί από πορτοκαλένιο ήλιο<br />Το φασιανό αν δεν ξέρεις<br />Και του αγριόγαλου τη φωνή -<br />Μην πεις πως ξέρεις<br />Της πατρίδας μου το φως.<br /><br />Εάν δεν είδες τις επάλξεις<br />Στόχοι από χτυπήματα σημαδεμένοι<br />Εκεί όπου ζουν ακόμη<br />Των προγόνων μας οι ανίκητες ψυχές<br />Τους δρόμους πλεγμένους στα μπαλκόνια<br />Τα σταφύλια που η ευωδιά τους γεμίζει το κεφάλι<br />Μην πεις πως γνωρίζεις του Καχέτι<br />Ολάκερη τη χάρη.<br /><br />Το Σιγνάχι αν δεν έχεις δει<br />-Τις γέρικες σκεπές ο ήλιος να χαϊδεύει-<br />Μην πεις πως ξέρεις του Καχέτι τις γητειές<br />Την πόλη μου με μάγια που στολίζουν.<br /><span style="font-size:78%;">1967</span><br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Iosif Noneshvili </em>(იოსებ ნონეშვილი)</span></span><span style="font-size:85%;"><br /><br /></span><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Άνι Τσικοβάνι<br />Απόδοση στα ελληνικά: Δημήτρης Νόλλας<br /><br />από το βιβλίο <span style="font-family:georgia;"><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Ανθολογία Γεωργιανής Ποίησης</span><br /></span></span>Εκδόσεις: Καστανιώτη, 2002<br /><br />*<br />Φωτ: flickr.com by <a href="http://www.flickr.com/photos/elashvili/3859667402/"><u>Valeri Elashvili</u></a></span> <br /><span style="color:#880000;">Δρόμος της μικρής πόλης Σιγνάχι (Signagkhi) της Γεωργίας.<br />Ανατολικά στην περιοχή Καχέτι, προς τα σύνορα με το Αζερμπαϊτζάν.</span> <br /><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-3738688895620461989?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-2365695411688213392011-03-11T18:16:00.003+02:002011-05-22T04:37:59.509+03:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-yDXb6c3XwRg/TdhoMf-MdpI/AAAAAAAAOGM/CwazVpr2-cw/s1600/Yefremov-.JPG"><img style="WIDTH: 450px; HEIGHT: 316px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5609347899840034450" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-yDXb6c3XwRg/TdhoMf-MdpI/AAAAAAAAOGM/CwazVpr2-cw/s400/Yefremov-.JPG" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Ο Γέρος με την τριμμένη χλαίνη</span><br /><br />Στη Ρωσία υπάρχουν χιλιάδες χωριά, χωμένα μέσα στους κάμπους και τις λόχμες. Χιλιάδες χωριά αφανή, άγνωστα, σαν τον γκρίζο ουρανό, σαν τα χωριατόπαιδα με τ' άσπρα κεφάλια. Αυτά τα παιδιά όταν συναντάνε έναν άγνωστο, πάντα στέκουν με κατεβασμένο το κεφάλι, όταν όμως σηκώνουν τα μάτια, βλέπεις να λάμπει σ' αυτά μια τέτοια ευκολοπιστία, που σε πονάει η καρδιά.<br /><br />Πολύ σπάνια ανάμεσα στα χωριά Σοσνόβι, Νίκολσκι και Γκορέλι Ντβόρικι υπάρχουν χωριά με αξιοσημείωτη και καμιά φορά με ασυνήθιστη ονομασία, όπως το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας στην περιοχή του Ταμπόφσκ ή το Κολίμπελκι κάπου κοντά στο Οστρογκόζ. Φαίνεται πάντα ότι τα χωριά που έχουν τέτοιες εκπληκτικές ονομασίες συνδέονται απαραίτητα με ενδιαφέρουσες ιστορίες, απ' όπου προήλθαν και οι ονομασίες τους. Αυτή τη γνώμη είχα κι εγώ πριν γνωρίσω καλά τη χωριάτικη Ρωσία. Αργότερα, με τα χρόνια, που μου έλαχε να γνωρίσω καλύτερα τη χώρα, πείστηκα ότι σχεδόν δεν υπάρχει χωριό - ακόμα και το πιο απομακρυσμένο - που να μην έχει τις υπέροχες ιστορίες του και τους θαυμάσιους ανθρώπους του.<br /><br />Ας πάρουμε, για παράδειγμα, τα περίχωρα της μικρής πόλης Εφραίμοφ στη σημερινή περιοχή της Τούλας - αυτής της πόλης που, σύμφωνα με τα λόγια του Τσέχοφ, ήταν η απόκεντρη πόλη της Ρωσίας. Τι λογής χωριά έπρεπε να υπάρχουν γύρω απ' αυτή τη μικρή πόλη!<br /><br />Από πρώτη ματιά ήταν πράγματι έτσι, Μόνο από πρώτη ματιά.<br /><br />Το 1924 έμεινα όλο το καλοκαίρι κοντά στην πόλη Εφραίμοφ, στο χωριουδάκι Μπόγκοβο. Η επανάσταση έκλεινε εφτά χρόνια από τη νίκη της, όμως οι εξωτερικές αλλαγές δεν ήταν και τόσο πολλές. Τα ίδια περιφραγμένα χωράφια που οι αγρότες καλλιεργούσαν βρίζα, χωρισμένα το ένα από το άλλο, που τα χτυπούσε ο δυνατός αέρας. Τα ίδια παιδάκια με τα ξεθωριασμένα και λερωμένα σκουφάκια που τα τσιμπούσαν οι μύγες. Στις μέρες της αγοράς γύρω από τα κάρα συγκεντρώνονταν οι γυναίκες και τραγουδούσαν λυπητερά τραγούδια. Και βούιζε δυνατά το μικρό ποταμάκι Κράσιβι Μέτσα κοντά στο σαπισμένο υδατοφράκτη.<br /><br />Στο Μπόκοβο έμαθα ότι πολύ κοντά στο χωριό Εφραίμοφ διατηρείται το αγρόκτημα του πατέρα του Λέρμοντοφ, όπου στους σκασμένους τοίχους του σπιτιού είναι αναρτημένη η σκονισμένη ρεντιγκότα του ποιητή. Λέγεται ότι ο Λέρμοντοφ, πηγαίνοντας εξορία στον Καύκασο σταμάτησε για λίγο στον πατέρα του. Έμαθα ότι στις όχθες του Κράσιβι Μέτσα κυνηγούσε ο Ιβάν Σεργκέγιεβιτς Τουργκένιεφ και επισκεπτόταν συχνά το Εφραίμοφ ο Τσέχωφ και ο Μπούνιν.<br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Konstantin Georgiyevich Paustovsky<br /><span style="font-size:85%;">(Константин Георгиевич Паустовский)</span></span></span></em><span style="font-size:85%;"><br /><br /></span><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Αλέκος Κουτσούκαλης<br /><br />από το βιβλίο <span style="font-family:georgia;"><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Ανθολογία Σοβιετικού Διηγήματος</span><br /></span></span>Εκδόσεις: Γνώση, 1986<br /><br />*<br />Φωτ: photopolygon.ru</span><br /><span style="color:#880000;">Εφραίμοφ, στην περιφέρεια Τούλα της Ρωσίας</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-236569541168821339?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-72760245462577495062011-03-02T16:03:00.002+02:002012-02-10T07:40:34.433+02:00<a href="http://tinypic.com?ref=2u3zg8y" target="_blank"><img src="http://i52.tinypic.com/2u3zg8y.jpg" border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic"></a><br /><span style="font-size:130%;">Η Μαρία περιηγείται τη μητρόπολη των νερών</span><br /><br /><div align="justify">Η Μαρία πηδούσε ανάλαφρη στα βράχια που σκαρφάλωναν τη ράχη πέρα από τα καλλιεργημένα χωράφια. Πίσω τους, μακριά, οι ουρανοξύστες κι ο γυαλιστερός δρόμος με τα μικροσκοπικά αυτοκίνητα. Από τόσο μακριά δε μοιάζανε βιαστικά.<br /><br />Ο Γάλλος την άρπαξε από το χέρι.<br />- Διάβολε! είπε λαχανιασμένος. Νόμιζα πως θα σε πρόφταινα.<br />- Δεν αξίζει να προσπαθήσεις;<br />- Είσαι ανάλαφρη σαν ηλιαχτίδα! ο ήλιος παίζει στα μαλλιά σου.<br />- Θέλω να δω το Φούτζι. Πίσω από τούτη την κορφή. Θα φανεί, είμαι σίγουρη.<br />- Εγώ είμαι σίγουρος πως έχω λαχανιάσει.<br /><br />Πήρε την κοπέλα στην αγκαλιά του και τη φίλησε, και κείνη δέχτηκε το φιλί με μάτια κλειστά και μια έκφραση ευτυχισμένη στο πρόσωπο. Μα όταν τ' αγόρι έγινε απαιτητικό, του ξέφυγε γελώντας.<br />- Το κάθε τι στην ώρα του. Τώρα θέλω να σκαρφαλώσω σε τούτη την κορφή. Δε θα μου κάμεις το χατίρι;<br /><br />Ξαναπήραν τον ανήφορο, τ' αγόρι προχώρησε μπροστά και βοηθούσε τη Μαρία στις δύσκολες μεριές, κι η κοπέλα δεχόταν τη βοήθεια μ' όλη τη σβελτάδα της, κι αντιγύριζε την τρυφεράδα που της έδειχνε.<br /><br />Στην κορφή σταθήκαν αγκαλιασμένοι. Πέρα μακριά, χαμένη στην απόσταση, φαινότανε μια άσπρη σκούφια. Δεν έμοιαζε ν' ακουμπάει στη γη, σαν σύννεφο. Από μακριά το βουνό μπερδευότανε με τον ουρανό, ξεχώριζε μόνο η χιονισμένη κορυφή.<br /><br />Η Μαρία χτύπησε τα χέρια.<br />- Είναι το Φούτζι! Κοίταξε, όμορφο που είναι!<br />- Εσύ είσαι όμορφη.<br /><br />Του χαμογέλασε.</div><br /><span style="color:#880000;">Από το βιβλίο <span style="font-size:130%;color:#ffcccc;">Η Μαρία περιηγείται τη μητρόπολη των νερών<span style="font-size:85%;"><br /></span></span>Εκδόσεις: Κέδρος, 1982<br /><br />*<br />Φωτ: globetourguide.com<br />Tο βουνό Φούτζι (Φουτζιγιάμα), το μεγαλύτερο<br />της Ιαπωνίας (3,776 μ.), 100 χλμ. νοτιοδυτικά<br />του Τόκυο. Βουνό με ενεργό ηφαίστειο. <br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-7276024546257749506?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-55610253834979428172011-02-21T23:53:00.002+02:002012-02-10T07:40:34.435+02:00<div align="justify"><a href="http://tinypic.com?ref=20zebdd" target="_blank"><img src="http://i54.tinypic.com/20zebdd.jpg" border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic"></a><br /><span style="font-size:130%;">Ένα άδειο κρεβάτι στην Κίνα</span><br /><br />Αφήσαμε τη Σου Τσι Τσιν ν' αναπαυθεί, ακόμη δεν είχε νυχτώσει για καλά, πήραμε τους δρόμους, να ιδούμε κι από μόνοι μας την Καντώνα.<br /><br />Είναι πάντα μια μικρή ηδονή, μπορεί και μεγάλη, άγνωστος ανάμεσα σ' αγνώστους να γυροφέρνεις μια πολιτεία. Είναι μια σμίξη περίπου ερωτική, η πρώτη σμίξη. Οι δρόμοι ξετυλίγονται ατέλειωτοι, χλιαροί και θαμποφωτισμένοι. Τα μαλακά παπούτσια από τσόχα ή κάτι παρόμοιο, αφήνουν απάνου στα πεζοδρόμια ένα λαχανιασμένο σούρσιμο, καθώς από κυνηγημένα ερπετά. Τα καταστρώματα είναι γεμάτα ποδήλατα, ρίκσας και φαρδιές ταλίκες, που τις τραβούν αποκαμωμένα άλογα ή ένα σμάρι ιδρωμένοι άνθρωποι, τρεις από δω, τρεις από κει, φορτωμένες φτηνές πραμάτιες. Άλλοτε η πιο φτηνή πραμάτια, σε τούτη την πολιτεία είταν η γυναίκα. Δεν πρόφταινε το κορίτσι να δέσει καρπό και γινόταν το λάφυρο του καθενός.<br /><br />[....] Τα μαγαζιά είναι ανοιχτά, το πλήθος μπαινοβγαίνει ακαταπόνητο, έτσι σα να μην έχει σε τούτον τον κόσμο άλλον προορισμό, να μπαινοβγαίνει. Δεξόζερβα παρακλαδίζουν δρομάκια στενά, σκοτεινά, στριφογυριστά, συχνά αδιέξοδα, τα δρομάκια της αρχαίας Κίνας, όπου ο άνθρωπος χάνει τον άνθρωπο κι όλοι τον εαυτό τους.</div><br /><span style="color:#880000;">Από τη <span style="font-size:130%;color:#ffcccc;">Νέα Εστία<span style="font-size:85%;"> - τχ.916<br /></span></span>Σεπτέμβριος 1965<br /><br />*<br />Φωτ: skyscrapercity.com<br />Καντώνα (Guangzhou): o Ποταμός των Μαργαριταριών<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-5561025383497942817?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-12375354301784555552011-02-12T00:51:00.003+02:002012-02-10T07:40:34.438+02:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-0dv6eaH5OU8/TWgarfchtEI/AAAAAAAANCg/LmoKNfPs6nQ/s1600/MekongRiver-PhnomPenh.jpg"><img style="WIDTH: 450px; HEIGHT: 318px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5577737472976204866" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-0dv6eaH5OU8/TWgarfchtEI/AAAAAAAANCg/LmoKNfPs6nQ/s400/MekongRiver-PhnomPenh.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Ο εραστής</span><br /><br />Δεν ξέρω ποιος τράβηξε τη φωτογραφία της απόγνωσης. Εκείνη όπου στεκόμαστε στην αυλή του σπιτιού μας στο Ανόι. Ίσως ο πατέρας μου για μια τελευταία φορά. Σε λίγους μήνες θα επιστρέψει στη Γαλλία για λόγους υγείας. Λίγο πριν θ' αλλάξει πόστο, θα διοριστεί στην Πνόμ-Πενχ. Θα μείνει μερικές εβδομάδες. Θα πεθάνει σε λιγότερο από ένα χρόνο. Η μάνα μου θα αρνηθεί να τον ακολουθήσει στη Γαλλία, θα μείνει εκεί που βρίσκεται. Στην Πνομ-Πενχ. Στην έξοχη κατοικία που βλέπει τον Μεκόνγκ, το παλιό παλάτι του βασιλιά της Καμπότζης, στη μέση του τρομαχτικού πάρκου, εκεί όπου η μάνα φοβάται. Κοιμόμαστε και οι τέσσερις στο ίδιο κρεβάτι. Λέει πως φοβάται τη νύχτα. Σ' αυτό το σπίτι η μάνα μου έμαθε για το θάνατο του πατέρα μου. Θα το καταλάβει μια μέρα πριν το τηλεγράφημα, από ένα σημάδι που μόνο αυτή είδε κι άκουσε: από το πουλί που λάλησε ξετρελαμένο μέσα στη μαύρη νύχτα, χαμένο στο γραφείο του πατέρα μου στη βόρεια πτέρυγα του παλατιού. Κι ήταν στο ίδιο σπίτι, λίγες μέρες μετά το θάνατο του πατέρα μου, που η μάνα μου αντίκρισε μπροστά της το φάντασμα του πατέρα της, του δικού της πατέρα. Ανάβει το φως. Τον βλέπει. Στέκεται κοντά στο τραπέζι, ορθός μέσα στο τεράστιο οκτάγωνο σαλόνι του παλατιού. Την κοιτάει. Θυμάμαι ένα ουρλιαχτό, ένα απελπισμένο κάλεσμα. Μας ξύπνησε, μας διηγήθηκε την ιστορία, το τι φορούσε, το γκρίζο κυριακάτικο κοστούμι του, πώς στεκόταν, το βλέμμα του καρφωμένο πάνω της. Λέει: <em>τον φώναξα όπως όταν ήμουν μικρή</em>. Λέει: <em>δεν φοβήθηκα</em>. Έτρεξε προς την οπτασία που εξαφανιζόταν. Οι δυο τους πέθαναν σε μέρες και ώρες των πουλιών, των εικόνων. Από κει ξεκινάει χωρίς αμφιβολία ο θαυμασμός μας για τις γνώσεις της μάνας μας, για τα τόσα που ήξερε για όλα τα πράγματα, ακόμα και για το θάνατο.<br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Μαργκερίτ Ντυράς</span></span></em><br /><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Χρύσα Τσαλικίδου<br /><br />από το βιβλίο <span style="font-family:georgia;"><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Εραστής</span><br /></span></span>Εκδόσεις: Εξάντας, 1985<br /><br />*<br />Φωτ: pbase.com</span><br /><span style="color:#880000;">Πνομ Πενχ, ο ποταμός Μεκόνγκ </span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-1237535430178455555?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-55591937219424969592011-02-03T00:59:00.001+02:002012-02-10T07:40:34.439+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TUu5fUQQO_I/AAAAAAAAM8o/QznrKZsuX1o/s1600/Colombo.jpg"><img style="WIDTH: 450px; HEIGHT: 316px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5569749311837715442" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TUu5fUQQO_I/AAAAAAAAM8o/QznrKZsuX1o/s400/Colombo.jpg" /></a><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;">Ο κήπος δίχως εποχές</span><br /><br />Από το πρωί ίσαμε αργά τ' απόγεμα, ένας μικρός σιδερόδρομος με γρανάζια, στην Κεϋλάνη, ανεβοκατεβαίνει ανάμεσα στην πολιτεία του Κολόμπο, κάτω στη θάλασσα, και στα τελευταία σπίτια του Νουβάρα-Ελίγια, πάνω στην κορφή του βουνού. Ανεβαίνοντας, βλέπει κανένας να χάνουνται πέρα στο βάθος οι κανελλόκηποι του Κολόμπο. Τα πράσινα αμφιθέατρα που σχηματίζουν οι φουντωμένες φυτείες του τσαγιού και οι ταράτσες των χωραφιών που είναι σπαρμένα με ρύζι, βουλιάζουν σαν ανοιγμένες ομπρέλλες πλάι στις ανηφορικές ράγες. Κάμποι με ασημένιες λίμνες αστράφτουν σαν πελώριες θαλασσινές μαργαριτομάννες. Πύργοι έρημων αρχαίων ναών υψώνουνται σαν καλαμιές στους όχτους. Μυτερές βουνοκορφές, που σχηματίζουν κώνους, κυκλώνουν σα γαλάζιες πυραμίδες τον ορίζοντα, και το Adams Peak ρίχνει την ξακουστή τρίγωνη σκιά του ως το ηλιοβασίλεμα, παρόμοια μ' ένα γιγάντιο δείχτη ηλιακού ρολογιού, πάνω από τα μεσόγεια της Κεϋλάνης, που τήνε λένε λαμπερό νησί.<br /><br />Λίγο προτού πέση ο ήλιος, το τραίνο φτάνει πάνω στις βουνοσειρές, δεκατέσσερις χιλιάδες πόδια ψηλά, ανάμεσα σε σιωπηλά δάση από βρύα, κι' άλλα μεγαλύτερα από πρασινισμένα δέντρα, που τα πνίγουν κι' αυτά οι αγριάδες. Οι σωροί των δέντρων φυτρώνουν ο ένας πλάι στον άλλο, ασάλευτοι σαν γκρίζα πετρώματα, σα να στηρίζουνταν, λες, μέσα στον ψυχρό κι' ανάλαφρο αγέρα, από το φόβο μη λάχη, καθώς στέκουνται έτσι στις απότομες κείνες πλαγιές, πάνω στ' αθώρητα ύψη, και τα πιάση κανένας ίλιγγος και κατρακυλήσουν βαθειά, κάτω στην άβυσσο. </div><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Μαξ Ντότεννται<br /></span></span></em><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Λέων Κουκούλας<br /><br />Από την <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Νέα Εστία <span style="font-size:100%;">- </span><span style="font-size:85%;">τχ. 145</span></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-size:85%;"><br /></span>Ιανουάριος 1933<br /></span><em><span style="font-size:85%;">(αρχείον ΕΚΕΒΙ)<br /></span></em></span><br /><span style="color:#880000;">*<br />Φωτ: defence.pk, by Kanna<br />Σρι Λάνκα, Κολόμπο<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-5559193721942496959?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-58366305344798257092011-01-25T08:18:00.002+02:002011-03-31T10:03:41.328+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TUtlgWqRR0I/AAAAAAAAM8I/qBIEz-bjkbk/s1600/BonegillaMigrantCampSculpture.jpg"><img style="WIDTH: 450px; HEIGHT: 322px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5569656970686842690" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TUtlgWqRR0I/AAAAAAAAM8I/qBIEz-bjkbk/s400/BonegillaMigrantCampSculpture.jpg" /></a><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;">Ο Γιάγκος<br /></span><br />Ο Γιάγκος έριξε ένα βλέμμα στον καταυλισμό. Του θύμισε στρατιωτικό Κέντρο Διερχομένων. Για την ακρίβεια, Κέντρο Εκπαίδευσης Νεοσύλλεκτων. Δεν πρόλαβε να απολυθεί και ξαναβρέθηκε στρατιώτης, ντυμένος πολιτικά. Το είπε σ΄ ένα διπλανό του. Εκείνος πέταξε χωρατεύοντας: «<em>Λες να μας κουρέψουν κιόλας;</em>»<br /><br />Ο Γιάγκος αρκέστηκε να χαμογελάσει. «<em>Μπονεγκίλα</em>», σκέφτηκε. Εδώ Μπονεγκίλα. Στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών. Σταθμός απελπισίας. Αφετηρία ελπίδας. Τα πόδια ακόμα τρέμουν από το κούνημα του καραβιού. Από την πρώτη κι όλας μέρα άρχισε η εκπαίδευση.<br /><br />Μαθαίνεις να πίνεις τσάι με γάλα, το φημισμένο «κάπ οφ τι» που μοιάζει σα να κατούρησε γάιδαρος στο μαστέλο της μπουγάδας. Σε χαιρετούν ή σε βρίζουν, δεν ξέρεις. Εσύ χαμογελάς, δεν έχουν λόγους να σε βρίσουν. Τα λίγα Αγγλικά που έμαθες δεν αρκούν να καταλάβεις. Μετά το πρωινό τσάι, το μάθημα αγγλικής γλώσσας, τραγουδώντας πατριωτικά τραγούδια: «It is a long way to Teperery» και «Waltzing Matilda», σίγουρος τρόπος να μάθει κανείς μια ξένη γλώσσα, σίγουρος τρόπος να σου εμπνεύσουν το αυστραλιανό εθνικό φρόνημα.<br /><br />Εδώ Μπονεγκίλα. Σταθμός μιζέριας, αφετηρία ελπίδας. Εδώ σταματά το παρελθόν. Ξεχνιούνται όλα. Στόχος: εκπλήρωση πόθων.</div>... ...<br /><a href="http://www.lilycarahaliou-grmonastiriotis.com/el/biography"><u><em>Γρηγόρης Μοναστηριώτης</em></u></a><br /><br /><span style="color:#880000;">Από τους <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Αντίποδες <span style="font-size:85%;">- τχ. 56/2010</span></span></span><span style="font-size:85%;"><br /></span>Περιοδικό του Ελληνο-Αυστραλιανού Πολιτιστικού<br />Συνδέσμου Μελβούρνης<br /><em>(Αφιέρωμα στους Ομογενείς Λογοτέχνες)</em><br /><br />*<br />Φωτ: en.wikipedia.org<br />Αυστραλία, το Μεταναστευτικό Κέντρο Υποδοχής της <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Bonegilla_Migrant_Reception_and_Training_Centre"><u>Μπονεγκίλα</u></a><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-5836630534479825709?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-26829396015825231522011-01-16T00:21:00.007+02:002011-04-27T08:56:30.257+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TTd69fejqXI/AAAAAAAAM6M/yafymoYuNuU/s1600/amazon-perou2.jpg"><img style="WIDTH: 450px; HEIGHT: 355px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5564051061479811442" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TTd69fejqXI/AAAAAAAAM6M/yafymoYuNuU/s400/amazon-perou2.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Η έξαλλη χειροτεχνία</span><br /><br />Το κόκκινο τροχόσπιτο στην άκρη του καρφιού<br />Και πτώμα στο καλάθι<br />Κι άλογα για όργωμα στο πέταλο του αλόγου<br />Ονειρεύομαι με το κεφάλι στην αιχμή του μαχαιριού μου το Περού<br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Ρενέ Σαρ<br /></span></span></em><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Σωκράτης Κ. Ζερβός<br /><br />Από την <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">λέξη <span style="font-size:85%;">- τχ. 92</span></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-size:85%;"><br /></span>Φεβρουάριος '90<br /><br />*<br />Φωτ: flickr.com by </span><a href="http://www.flickr.com/photos/david_min/4882970005/">GlobeTrotter 2000</a><br />Ικίτος, Αμαζόνιος<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-2682939601582523152?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-12383572211266060722011-01-07T23:29:00.006+02:002011-04-27T08:56:30.259+03:00<div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TTYJE9UvZaI/AAAAAAAAM5I/oO_bH59H13M/s1600/acapulco_4.jpg"><img style="WIDTH: 450px; HEIGHT: 326px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5563644370448508322" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TTYJE9UvZaI/AAAAAAAAM5I/oO_bH59H13M/s400/acapulco_4.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Το Ακαπούλκο</span><br /><br />Τι έχω ανάγκην;<br />Την σιωπήν των.<br />Τι χρειάζεται δια να καταστήσω όλους τούτους άφωνους;<br />Ένα μέγα ψέμα.<br />Ποίο είναι τούτο;<br />Το Ακαπούλκο!<br />Διατί το Ακαπούλκο;<br />Μακράν είναι και όσον μακράν τοσούτον απρόσιτον.<br /><br />[....]<br />Το καλοκαίρι τελείωνε και οι τελευταίοι αδειούχοι επέστρεφαν με βαριά καρδιά πίσω στο μουντό γραφείο. Μέχρι να δρομολογηθεί η ρουτίνα έπρεπε ο καθένας να καταθέσει την περιπέτεια του καλοκαιριού του, κατάθεση υποχρεωτική και ευχάριστη σχεδόν για όλους, γιατί όλοι, ποιος λίγο ποιος πολύ, είχαν δραπετεύσει από την πνιγηρή Αθήνα και το θέμα καλοκαιρινές διακοπές ήταν το κυρίαρχο θέμα των ημερών. Μιλήσανε όλοι και ξαναμιλήσανε και μόνο η κοπέλα στο γραφείο τέσσερα δεν άνοιζε το στόμα της να πει πώς πέρασε έναν ολόκληρο μήνα που έλειψε με άδεια.<br /><br />- Εσύ δεν θα μας πεις, Κλαίρη, πού μαύρισες φέτος;<br />- Δεν σας λέω, γιατί θα ζηλέψετε.<br />- Έλα πες μας καλέ, τι να ζηλέψουμε, αμάν πια με τα μυστήρια σου!<br /><br />Κοντοστάθηκε λίγο για να απολαύσει τη σιωπή που τους επέβαλε και:<br />- Εγώ είχα πάει στο Ακαπούλκο! Δεν θέλω να σας κάνω να ζηλέψετε, αλλά ήταν υπέροχα!<br /><br />Πώς ήταν δυνατόν να μη ζηλέψουνε. Μια κουβέντα είναι αυτή. Για μια στιγμή το Κιάτο, η Άρτα, το Ναύπλιο, ακόμα και η Ρόδος, που μόλις λίγο πριν έπαιζαν μονότερμα, χλώμιασαν από το φθόνο τους. Εκεί που όλοι είχαν στα χέρια τους κέντες και ζεύγη και φουλ και καρρέ του Άσσου, ξαφνικά εμφανίστηκε από το πουθενά ένα λαμπρό φλός ρουαγιάλ και τους τα πήρε όλα! Το δωμάτιο φωτίστηκε με έναν λαμπρό μεξικάνικο ήλιο.<br /><br /><span style="color:#880000;">Από την <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">λέξη <span style="font-size:85%;">- τχ. 181</span></span></span><span style="font-size:85%;"><br /></span>Σεπτέμβριος 2004<br /><br />*<br />Φωτ: fwallpapers.net<br /><br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-1238357221126606072?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-51909050173958811452010-12-29T00:38:00.001+02:002011-04-27T08:56:30.261+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TSD5ZB_j5uI/AAAAAAAAM3o/PASO2cmUOs0/s1600/Baltimore7.jpg"><img style="WIDTH: 450px; HEIGHT: 349px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5557716148602267362" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TSD5ZB_j5uI/AAAAAAAAM3o/PASO2cmUOs0/s400/Baltimore7.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Επεισόδιο</span><br /><br />Μια μέρα ενώ σεργιάνιζα στην παλιά Βαλτιμόρη<br />με καρδιά φουσκωμένη από χαρά, γεμάτος κέφι,<br />είδα ένα βαλτιμοριανό να με κυττά σκληρά<br />με βλέμμα, που λες τρύπαγε το πρόσωπο μου.<br />Θα 'μουν οχτώ χρονών και μικροκαμωμένος'<br />αυτός ολόιδιος ήταν με μένα σε όλα<br />γι αυτό του χαμογέλασα, μα εκείνος<br />τη γλώσσα πέταξε έξω και μ' είπε "βρωμονέγρο".<br /><br />Από το Μάη ως το Δεκέμβρη μήνα<br />εγύρισα κι εγνώρισα όλη τη Βαλτιμόρη'<br />μα απ' όσα είδα κι άκουσα, μονάχα<br />τη φοβερή αυτή θυμάμαι προσβολή.<br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Κάουντυ Κάλλεν</span></span></em><br /><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Ρίτα Μπούμη-Παπά<br /><br />Από την</span> <span style="font-size:130%;color:#ffcccc;">παγκόσμια ανθολογία νέγρικης ποίησης</span><br /><span style="color:#880000;">Εκδ. Τύμφη, 1973<br /><br />*<br />Φωτ: dougdoebler.com<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-5190905017395881145?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-91241559882169135722010-12-20T23:26:00.003+02:002011-07-06T19:22:58.721+03:00<div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TRO6P6Gi0sI/AAAAAAAAM2U/YmCxDh84bKs/s1600/Great-Ganilly-Scilly.jpg"><img style="WIDTH: 450px; HEIGHT: 316px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5553987547935462082" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TRO6P6Gi0sI/AAAAAAAAM2U/YmCxDh84bKs/s400/Great-Ganilly-Scilly.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Χριστούγεννα στη θάλασσα</span><br /><br />Ένα χριστουγεννιάτικο πρωί, πολλά χρόνια πριν (τότε που ήμουν νέος κι έτρεμα μήπως κάνω καμιά απρέπεια), οι τυπικές μου ευχές ανταμείφθηκαν μ' ένα βλοσυρό και εχθρικό «έτσι λες, ε;» από τον καπετάνιο μου. Τίποτ' άλλο. Ο βαρύς καιρός των τριών τελευταίων ημερών είχε γυρίσει για τα καλά σε μια πυκνότατη ομίχλη, και τον είχα καλέσει στη γέφυρα σύμφωνα με τις εντολές του. Βρισκόμασταν στο στόμιο της Μάγχης, και τριάντα μίλια μπροστά μας διαγράφονταν αμυδρά τα νησιά του Σίλλυ. Πνοή ανέμου δε φυσούσε από πουθενά. Το πλοίο έμενε στάσιμο, τυλιγμένο σε μια υγρή κουβέρτα, ασάλευτο σαν πάσαλος μπηγμένος ακριβώς στο δρόμο των άθλιων ατμόπλοιων που μπαινόβγαιναν στο πέρασμα ψηλαφώντας στα τυφλά. Κατάλαβα πως είχα φερθεί άστοχα — αλλά και πάλι, θα 'ταν μεγάλη αγένεια να μην ευχηθώ τα χρόνια πολλά στον καπετάνιο μου.<br /><br />Όταν είσαι νέος, είναι πολύ δύσκολο να ξέρεις ποιο είναι το σωστό. Η αδεξιότητά μου μ' έκανε να υποφέρω φριχτά' φανταστείτε όμως τον αποτροπιασμό μου όταν, σε λιγότερο από μισή ώρα, γλιτώσαμε κυριολεκτικά παρά τρίχα τη σύγκρουση μ' ένα ατμόπλοιο που, χωρίς τον παραμικρό προειδοποιητικό ήχο, ξεπρόβαλε σαν ακαθόριστη σκοτεινή κηλίδα μέσα στην ομίχλη, ακριβώς μπροστά στην πλώρη μας. Πήρε μορφή πλοίου μόνο την ώρα που περνούσε στα είκοσι μέτρα απ' το μπομπρέσο, τρομοκρατώντας μας με το μανιασμένο στρίγγλισμα της σειρήνας του. Το περίγραμμα του διαλύθηκε πριν σταματήσει αυτός ο απαίσιος θόρυβος, αλλά ελπίζω πως το πλήρωμα του άκουσε τις ταυτόχρονες κραυγές βδελυγμίας από τριανταέξι στόματα, που τις στείλαμε να το κατευοδώσουν αντί για χριστουγεννιάτικη ευχή. Δε μπορώ να διανοηθώ τίποτε πιο αντιφατικό προς το πνεύμα της Ειρήνης και της Ευδοκίας' και πρέπει να προσθέσω ότι ποτέ μου δεν είδα πλήρωμα να επηρεάζεται τόσο από μια «ως εκ θαύματος» διάσωση εν πλω. Γυρνούσαμε όλο το πρωί με τα νεύρα σπασμένα, και το μεσημέρι φάγαμε τη χριστουγεννιάτικη πουτίγκα με βλέμμα ανήσυχο και τεντωμένο αυτί... ...</div>... ...<br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Τζόζεφ Κόνραντ</span></span></em><br /><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Χαρά Παπαθεοδώρου<br /><br />Από την <span style="font-size:130%;color:#ffcccc;">λέξη <span style="font-size:85%;">- τχ.50</span></span><span style="font-size:85%;"><br /></span>Δεκέμβριος 1985<br /><br />*<br />Φωτ: geograph.org.uk<br />Great Ganilly, ένα από τα Νησιά Σίλλυ (Isles of Scilly)<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-9124155988216913572?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-55901066258481850012010-12-11T15:09:00.003+02:002011-04-27T09:04:36.918+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TQdqz1WG4JI/AAAAAAAAM1k/Th584Vp-zOw/s1600/EdinburghPrincessstreet.jpg"><img style="WIDTH: 450px; HEIGHT: 322px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5550522504483102866" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TQdqz1WG4JI/AAAAAAAAM1k/Th584Vp-zOw/s400/EdinburghPrincessstreet.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Εδιμβούργο 1984</span><br /><br />Walter Scott, ίνδαλμα μυθικό, που είχες ευρύνει<br />της προεφηβείας μου τα διογκωμένα ήδη όνειρα,<br />κάποτε, στης αντρικής μου ηλικίας την ωριμότητα,<br />την οφειλόμενη ήρθα να σου κάμω επίσκεψη<br />σ' εκείνο το Abbotsford του μύθου,<br />όπου ακόμα ζούσε ο κόσμος των δικών σου ονείρων.<br /><br />Ένας σεμνός υπηρέτης, που φαινόταν<br />να 'χε ξεφύγει απ' την πινακοθήκη<br />των πλασμάτων της δικής σου φαντασίας,<br />μου 'πε πως δε βρισκόσουν πια στο αρχοντικό σου.<br /><br />Γιατί η σκωτσέζικη έπαρση, που αναζητούσε<br />κάποιον εύσχημο τρόπο για να ταπεινώσει<br />την άμετρην εγγλέζικην υπεροψία,<br />σε είχε στήσει τώρα σε ψηλό μαρμάρινο βάθρο,<br />πάνω στον άξονα της ξακουσμένης Princes street,<br />σαν κραυγαλέο σύμβολο εθνικής υπεροχής.<br /><br />Εκεί τότε, πριν από ένα τρίτον αιώνος,<br />σου είχα κάμει την πρώτη επίσκεψή μου.<br />Κι έτσι, καθώς καθόμουνα στα κράσπεδα<br />της μαρμαρένιας σκωτσέζικής σου δόξας,<br />με κάποια θλίψη ατένιζα το πρόσωπό σου,<br />ενώ οι κάμερες των υπαίθριων φωτογράφων,<br />τα κουτιά τούτα της ανθρώπινης ματαιοδοξίας,<br />φυλάκιζαν, μαζί με τη δική σου δόξα,<br />και την ασημαντότητα ενός άγνωστου οδοιπόρου.<br /><br />Αυτά τότε στην Princes street: στην αρτηρία<br />ενός ανθρώπινου μεγάλου καναλιού,<br />όπου έπαλλε η καρδιά του Εδιμβούργου,<br />όπου οι γενιές των ανθρώπων εναλλάσσονταν,<br />ακολουθώντας το ρυθμό της εποχής τους<br /><br />* * *<br /><br />Και τώρα πάλι στην καρδιά του Εδιμβούργου.<br />Πάλι μες στον παλμό της Princess street.<br />Αλλά μια νέα επιγραφή ψηλά στο Κάστρο<br />δείχνει πια την αμείλιχτη ροή του χρόνου,<br />που κυλάει προς το τέρμα του εικοστού αιώνα,<br />στην τροχιά του ογδοηκοστού τετάρτου έτους.<br />... ... ...<br /><br /><span style="color:#880000;">Από την <span style="font-size:130%;color:#ffcccc;">λέξη <span style="font-size:85%;">- τχ.41<br /></span></span>Ιανουάριος 1985<br /><br />*<br />Φωτ: scorpionforum.darkbb.com<br />Εδιμβούργο, Princess Str.,<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-5590106625848185001?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-2088317454998986212010-12-02T17:26:00.015+02:002011-04-27T09:04:36.921+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TPfEEdBkUEI/AAAAAAAAMx0/8rO4rUmY6YQ/s1600/Paris1.jpg"><img style="WIDTH: 450px; HEIGHT: 450px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5546117046919778370" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TPfEEdBkUEI/AAAAAAAAMx0/8rO4rUmY6YQ/s400/Paris1.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">La Ville Lumière</span><br /><br /><em>"Θα έχουμε πάντα το Παρίσι"</em><br /><br />Ασημένια πόλη<br />η βροχή της σε χαϊδεύει - πίστεψέ με<br />ομίχλη τρυφερή<br />ενώ οι έρωτες ορμούν και σβήνουν<br />στες δύο όχθες του διπλού Σηκουάνα.<br /><br />Κάτι σαν φως - σαν ήλιος - σαν διαμάντια<br />σαν γιρλάντα γιορτινή -<br />και όμως το άλλο<br />κοφτερό, μεταλλικό, στην άκρη<br />του μαγεμένου κύκου, στο σκοτάδι -<br /><br />Μα να ο Απρίλης - ροζ φιλί - και πάλι<br />όλο παιδάκια στο Γκινιόλ του Λουξεμβούργου<br />και μας ξανακερδίζει (με ευκολία!)<br />η όμορφη καρτ-ποστάλ.<br />Παρίσι!<br /><br /><span style="color:#880000;">Από την <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">λέξη <span style="font-size:85%;">- τχ.189</span></span></span><span style="font-size:85%;"><br /></span>Ιούλιος 2006<br /><br />*<br />Φωτ: pixfan.com<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-208831745499898621?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-64671144903403423882010-11-23T14:30:00.003+02:002011-04-27T09:04:36.924+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TO0CmKuePjI/AAAAAAAAMvI/k6Bmt-f6BTA/s1600/Vieille-Ville.jpg"><img style="WIDTH: 450px; HEIGHT: 318px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5543089571100507698" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TO0CmKuePjI/AAAAAAAAMvI/k6Bmt-f6BTA/s400/Vieille-Ville.jpg" /></a><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;">Ξετυλίγοντας την ανέμη</span><br /><br />Η Γενεύη έχει ένα χρώμα μουντό. Σου επιτρέπει να συγκεντρωθείς εσωτερικά, να ξεκουραστείς από την υπερβολική Μεσογειακή εξωστρέφεια, να μπορέσεις να μελετήσεις, να σπουδάσεις. Η γοητεία της Vieille Ville, της Παλιάς Πόλης όπως την λένε, είναι ανυψωτική! Η Γοτθική επίκληση προς τον ουρανό που εκφράζει εκεί ο Άγιος Πέτρος τους, μαζί με τα παλιά στενά σοκάκια, τα σπίτια που είναι από τότε πολύ παλιά χτισμένα έτσι που να προστατεύονται από το κρύο και τα χιόνια, με πολύ χοντρά ντουβάρια και τζάμια διπλά, κυριολεκτικά με απορροφούν. Νομίζω πως με αυτόν τον τρόπο η μάνα μας που πούλησε το μοναδικό που πουλιόταν τότε από την κληρονομιά της στην Κρήτη, το παλιό τηλεγραφείο όπως το έλεγαν σε ένα Ενετικό κτίσμα στο Ηράκλειο, μαζί με τον πατέρα μας φυσικά, που είχε την ευθύνη τέτοιων πραγμάτων, σωστά επέλεξαν για μένα αυτόν τον τόπο.<br /><br /><span style="color:#880000;">Από το βιβλίο της Βικτωρίας Παπαδάτου <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Ξετυλίγοντας την ανέμη</span><br /></span>Εκδ. Ηριδανός, 2009<br /><br /><span style="font-size:85%;">Το απόσπασμα δημοσιεύθηκε στην <strong>λέξη - τχ.201</strong>, Ιούλιος 2009<br /><br /></span>*<br />Φωτ: panoramio.com<br />Γενεύη: Η παλιά πόλη (La Vieille-Ville)<br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-6467114490340342388?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-87383022187410134572010-11-14T23:46:00.004+02:002011-04-27T09:03:28.012+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TOP41Z0LdNI/AAAAAAAAMtg/INu13iXYVw8/s1600/verona1.jpg"><img style="WIDTH: 450px; HEIGHT: 350px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5540545562942338258" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TOP41Z0LdNI/AAAAAAAAMtg/INu13iXYVw8/s400/verona1.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Μια βραδιά στη Βερόνα</span><br /><br />Βερόνα, τις πλατείες σου το βράδι ασημοβρέχει<br />με σμιλακιές και κυπαρίσσια, οι ρόδινοι ουρανοί<br />χαρακωτοί και δείχνεται σαν από μιναρέδες<br />πρασινοπένθιμο στεφάνι η χώρα να φορεί.<br /><br />Στου παλατιού ξεθωριασμένα τα χρυσάφια κοίτα<br />πώς κυματίζει λαμπερή μια χλαίνα χνουδωτή!<br />Τα ερωτικά τα περιστέρια υπάκουα<br />ανατριχιάζουν εκεί πέρα από ηδονή.<br /><br />Ανάμεσ' απ' τους τούβλινους τοίχους που καθρεφτίζει<br />στο ρέμμα του ο Αδίδης ρέει πλατύς, κοκκινωπός<br />ορμητικά, γοργά. Στην πόλη της Ιουλιέττας<br />του αιμάτου έχει το χρώμα ο ποταμός!<br /><br />Τραγική γλύκα πολιτείας αιματοσπαραγμένης!<br />Δρόμοι, που ζουν τα περασμένα κάτου απ' το φτερό<br />του κοιμισμένου ανέμου! Να! Μιας μάσκας ο ίσκιος τρέχει<br />στων εραστών πολέμιων το χορό.<br /><br />Τινάζομαι, το σπίτι σου ξανοίγω, Ιουλιέττα,<br />κατάμαυρο, για κλάυματα, κρύο κάρβουνο: είν' εκεί<br />που ο δροσερός κορυδαλός με το κελάδισμά του<br />σε τρόμαξεν. Ω εσύ,<br /><br />πώς κάηκες, πώς φαγώθηκες, του μαρτυρίου νεράιδα!<br />Τι ωραίο του πόθου πύρινου που σ' άρπαξε το κύμα,<br />την ώρα που έξαφνα έκραξες:<br />— "Παραμάνα, ετοιμάστε μου το μνήμα!<br /><br />Το μνήμα μου ετοιμάστε και το ξόδι μου,<br />βιολετί, μαύρο στρώστε μου το νυφικό κλινάρι,<br />ανίσως δεν τον αγκαλιάσω τον ομορφονιό,<br />που έλαμπε μέσ' στον κήπο σα φεγγάρι.»<br /><br />Αγνάντια στην ηρωική, στη γοερή σου μάνητα,<br />στο βάσανο που σ' έκαιγε, στα σκούσματά σου εμπρός,<br />η δίψα είναι πηγή αναβρυστική<br />και η πείνα χορτασμός.<br /><br />Σαν τον ανίκητο έρωτα που τον εξευγενίζουν<br />τα δάκρυα, άλλο τίποτα δε βρίσκεται εδώ κάτου,<br />το γνώριζες. Ο πόλεμος, η λοιμική, η φωτιά,<br />χλωμά είν' αντιφεγγίσματά σου.<br /><br />— Πού είν' αδερφή μου, ο κόρφος σου κ' η αυγερινή σου όψη;<br />Νύχτα' σου φέρνω την καρδιά μου, βογγοαναστενάζει<br />το περιστέρι απάνω στη συκομουριά<br />σα να πεθαίνει από μαράζι...<br /><br />Βαρύ παλάτι παραπέρα πορφυροβαμμένο,<br />κλειστά τα παραθύρια του τα πράσινα κρατεί<br />σε πλατιά αχνοτριανταφυλλιά. Χινόπωρο ένα βράδι<br />έγραφε την Παράδεισό του ο Ντάντες μέσα εκεί.<br /><br />Με γλύκα θεία τα μάτια του γεμίζουν γύρω οι λόφοι<br />την ώρα που αποκαρωμένοι, σκεπτικοί, για ιδές!<br />το γλυκοχάραγο ουρανό της Ιταλίας οι άγγελοι<br />σγέρνουν απάνου από τις σμιλακιές.<br /><br />Μα πιο πολύ μού είσαι ακριβό, του μεθυσιού εσύ σπίτι<br />κ' εσύ μπαλκόνι, απ' τ' αηδονιού τους γόους λαχταριστό!<br />Αυτού χαϊδολογούσες, Ιουλιέττα,<br />το Ρωμαίο στο λαιμό σου κρεμαστό!<br /><br />Μα πιο πολύ μού είσαι ακριβό, του πυρετού μπαλκόνι<br />σκοταδερό, που η μεταξένια η σκάλα σου λαλούσε<br />στριφογυρνώντας και το ταίρι, σμίγοντας τα χείλη του<br />μ' ένα «πια σ' έχω» σε λυγμούς ξεσπούσε.<br /><br />- Ευλογημένος ο έρωτας μέσα κι απάνου σε όλα<br />ιερό κι ας είναι τ' όνομά του, ακέρια πέρα ως πέρα<br />και η βασιλεία του! Τις δάφνες και τα ρόδα φέρνω<br />στων Καπουλέτων μοναχά τη θυγατέρα.<br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Άννα Ντε Νοάιγ</span></span></em><br /><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Κωστής Παλαμάς<br /><br />από την <span style="color:#ffcccc;"><span style="font-size:130%;">παγκόσμιο ανθολογία ποιήσεως</span>,<em> τόμος Α'</em></span><br />Εκδόσεις: Γεωργίου Παπαδημητρίου, 1953<br /><br />*<br />Φωτ: icostanti-verona.com<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-8738302218741013457?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-64677625766360476162010-11-05T16:09:00.015+02:002011-04-27T09:03:28.014+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TNQT4JFuUDI/AAAAAAAAMrA/8ht06r-e9OI/s1600/pioggia+roma1.jpg"><img style="WIDTH: 450px; HEIGHT: 308px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5536071697178710066" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TNQT4JFuUDI/AAAAAAAAMrA/8ht06r-e9OI/s400/pioggia+roma1.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Η πρώτη μου βραδιά στη Ρώμη</span><br /><br />Ένα πελώριο ζεστό κίτρινο υγρό λουλούδι<br />χρυσόψαρα ανάμεσα στα βρύα<br />μερμήγκια να λαμποκοπούν<br />μερμήγκια με τ' ανήσυχα μαύρα μάτια<br />και με τα πλατάνια τα πέτρινα αλόγατα μουσκίδι<br />είδα μια γυναίκα<br />τα χέρια της στους γοφούς στο κεφάλι το μπουγαδοκόφινο<br />είδα μια γυναίκα<br />καπνίζει στο αμάξι της φόρντ μοντέλο του '60<br />είδα μια γυναίκα<br />με κλειστά μάτια στη στάση λεωφορείου<br />έτοιμη να κλάψει<br />ολόγυρά μου ήταν φωτεινές βιτρίνες<br />και οι βιτρίνες με μια φωνή κραύγαζαν<br />ήταν βράδυ του Απρίλη<br />έριχνε βροχή<br />μια ξυπόλητη μαύρη βροχή<br />έβρεχε στην πρώτη μου βραδιά στη Ρώμη<br />και πάνω στην πρώτη ομπρέλα της ζωής μου<br />η ομπρέλα μου ήταν γέρικη<br />μου την έδωσε ένας νεαρός σοσιαλιστής<br />ένας ξανθός αριστερός σοσιαλιστής<br />ήταν ευτυχισμένη η ομπρέλα μου<br />ήμουνα ευτυχισμένος<br />η Ρώμη ήταν ένας βρεμένος τοίχος<br />Και σ' αυτόν τον τοίχο βρισκόταν μια μοναδική αφίσα<br />η αφίσα του συνεδρίου που πήγα.<br /><em><span style="color:#333333;"><span style="font-size:85%;">(1960)</span><br /></span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Ναζίμ Χικμέτ</span></span></em><br /><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Έρμος Αργαίος<br /><br />από την <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Ανθολογία Τουρκικής Προοδευτικής Ποίησης</span><br /></span>Εκδόσεις: αλφειός, 1981<br /><br />*<br />Φωτ: forum.rai.it<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-6467762576636047616?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-23280341260555340102010-10-27T07:29:00.003+03:002011-04-27T09:03:28.016+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TMmkKU0d1uI/AAAAAAAAMpQ/sBV7NyBmkxA/s1600/greek-theatre-Taormina.jpg"><img style="WIDTH: 450px; HEIGHT: 349px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5533134114495780578" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TMmkKU0d1uI/AAAAAAAAMpQ/sBV7NyBmkxA/s400/greek-theatre-Taormina.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Ανάμνηση από τη Σικελία</span><br /><br />Πόλεις βραχώδεις όρθιες υψιτενείς δώματα<br />φαγωμένα από την άμμο της απέναντι στεριάς<br />καμάρες υγρές αιωνόβιες σκοτεινοί θάλαμοι<br />μ' ανεστραμμένα τα είδωλά μας σαύρες<br />κηλιδωμένες λάβα φευγαλέοι πλόκαμοι φωτιάς<br />στα χωράφια ο κύριος με τα μαύρα<br />και το κορίτσι με τα λευκά.<br />Το φουστάνι της Jean στα δύο ανοιγμένη κάψα<br />το σουτιέν της Vivian αράχνη στην ξερολιθιά<br />το νάυλον σλiπ της Claire γλυφή του φιλιατρού<br />συνθετικές ύλες με μνήμη από μετάξι χνούδι<br />λαβών του σώματος ρίγη στ' αυλάκι του νυχιού<br />τρίχα εφηβαίου που ελίσσεται κάτω απ' τη γλώσσα<br />όπως η σμέρνα στη ρωγμή του βράχου.<br />Άγνωστα ψάρια στίλβοντα ενάλια φίδια<br />υποθαλάσσιες συνουσίες σπέρματα κινούμενα στο νερό<br />τα στρείδια που εγκατέλειψαν τ' όστρακό τους<br />γρύλοι τη νύχτα και σανίδια κρεβατιών να τρίζουν<br />σεντόνια με λεκέδες ανεξίτηλων συνευρέσεων<br />παχύρρευστες εκκρίσεις λιπαίνοντας κορμιά<br />που πλαταγίζουν στο κάθε κοίλωμά τους.<br />Κι ολούθε μυρωδιά από πεσμένα πλατανόφυλλα<br />που τα 'σπρωχνε αργά ο αγέρας προς τη θάλασσα.<br /><br /><span style="color:#880000;">Από την συλλογή <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Αντικρυστοί καθρέφτες</span><br /></span>Εκδ. στιγμή, 1988<br /><br />*<br />Φωτ: siciliae.com<br />Ταορμίνα: Το φημισμένο ελληνικό θέατρο και το όρος Αίτνα<br />(Ταορμίνα, το αρχαίο Ταυρομένιο)<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-2328034126055534010?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-52075631184052334032010-10-18T00:29:00.013+03:002011-04-27T09:03:28.019+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TLtvaKCWoFI/AAAAAAAAMls/PoxDWU9xVYc/s1600/Preveli.jpg"><img style="WIDTH: 450px; HEIGHT: 350px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5529135462688923730" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TLtvaKCWoFI/AAAAAAAAMls/PoxDWU9xVYc/s400/Preveli.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Κρήτη</span><br /><br />Σειρήνα πρασινόχρυση, με μάτι<br />Σαν της αγάπης, με λαχτάρας χείλια,<br />Αχτιδομάλλα, ορθοβύζα, με χίλια<br />Μύρια καμάρια και λέπια γεμάτη,<br /><br />Τραγούδι τραγουδάς μες στη ροδάτη<br />Κατάχνια του πελάου, και στην προσήλια<br />Του αγέρος πλατωσιά και στα βασίλεια<br />Της γης πνοή το σέρνει μυρωδάτη:<br /><br />"Σαν το γάλα της αίγας Αμαλθείας<br />Θρέφει θεούς και το φιλί μου εμένα.<br />Ελάτε να χαρήτε μες της θείας<br /><br />Αγκαλιάς μου το σφίξιμο ενωμένα,<br />Πρόσφυγες της ζωής, δώρα άγια τρία'<br />Θάνατο, αθανασία κ' ελευτερία."<br /><br /><span style="color:#880000;">Από την <span style="color:#ffcccc;"><span style="font-size:130%;">παγκόσμιο ανθολογία</span> -<br />Μεγάλη Ποιητική Εγκυκλοπαίδεια Ρίτας Μπούμη και Νίκου Παππά</span><br />Εκδ. Γ. Παπαδημητρίου, 1953<br /><br />*<br />Φωτ: attacktv.gr<br />Η Πρέβελη, στη Νότια Κρήτη<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-5207563118405233403?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-65770540446821173272010-10-09T18:19:00.004+03:002011-04-27T09:03:28.021+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TK8-78QoASI/AAAAAAAAMi8/J9wigRbvbe4/s1600/santorini4.jpg"><img style="WIDTH: 450px; HEIGHT: 350px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5525704467315949858" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TK8-78QoASI/AAAAAAAAMi8/J9wigRbvbe4/s400/santorini4.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Σαντορίνη</span><br /><br />Γνώριζε όλα τα σημάδια, όλους τους καιρούς,<br />πότε θα 'ρθεί βροχή, πότε αγέρας, πότε ερήμωση.<br />Και θα μπορούσε να 'τανε κορμός,<br />αν το κορμί του δεν τ' αυλάκωνε ένα ράγισμα,<br />που κάθε μέρα γινόταν πιο βαθύ.<br />«Είναι που έζησα από παιδί με τους σεισμούς,<br />προσμένοντας την τελευταία δόνηση».<br />Κι αυτά τα έλεγε πολύ απλά,<br />με τη γαλήνη φθινοπωρινού φύλλου.<br />Μόνο εχτές, κοιτάζοντας τη δύση,<br />έδειξε κάπως νευρικός, κάπως ανήσυχος.<br />«Θα πάρει σε τρεις μέρες δυνατός βοριάς.<br />Πρέπει να βρούμε κάβους,<br />να δέσουμε σκοινιά.<br />Πώς να σταθεί σε τόσο κύμα<br />ένα νησί από αλαφρόπετρα;»<br /><br /><span style="color:#880000;">Από την συλλογή <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Η προϊστορία του νερού</span><br /></span>Εκδ. Πρόσπερος, 1990<br /><br />*<br />Φωτ: pulsarmedia.eu<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-6577054044682117327?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-8491582342898827722010-09-30T23:59:00.005+03:002011-04-27T09:03:28.023+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TK48khyHvEI/AAAAAAAAMiU/9QyaSzmlj14/s1600/Andros.JPG"><img style="WIDTH: 450px; HEIGHT: 350px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5525420391071726658" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TK48khyHvEI/AAAAAAAAMiU/9QyaSzmlj14/s400/Andros.JPG" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Τι θέλει η κυρία Φρήμαν</span><br /><br /><div align="justify">Και δε βλέπω γιατί να φύγουμε από την Άνδρο και να πάμε σε κάποιο άλλο νησί. Τι ν' αλλάξουμε και γιατί. Εδώ τα έχουμε όλα. Το δωμάτιο μας με τα καθαρά σεντόνια, με τη βεράντα, την κουζίνα μας με τα δυο ψυγεία, με το γκάζι μας, με τα παγωμένα φρούτα μας.<br /><br />Μια χαρά όλα. Και από θέα το ωραιότατο λιμανάκι του Μπατσί, χωρίς τα φοβερά φεριμπότ που μοιάζουν με σκάφες. Το λιμανάκι μας γαλάζιο μέχρι πλήξης. Τότε ήταν το ίδιο, όμως μ' ελάχιστα σπίτια. Τότε θυμάμαι ένα ξενοδοχείο μονάχα. Λίγα παράθυρα, μια ταρατσούλα. Θυμάμαι, ήταν Πάσχα και μέναμε κάπου εκεί στα δεξιά, δίπλα στο φούρνο. Τότε ήταν διαφορετικά, νομίζω. Λέω τότε, αντί να πω πριν είκοσι πέντε χρόνια.<br /><br />Είναι κάτι φοβερό, γιατί τα θυμάμαι όλα ακίνητα. Ακόμα και μας ακίνητους κάτω από κάτι αμμόδεντρα. Πολλά χρόνια. Ας είναι. Ήταν Ανάσταση και φάγαμε μαγειρίτσα στο μικρό εστιατόριο με τα κεριά αναμμένα... Νόστιμη ήταν, σπιτικιά, που λέμε. Όχι, δηλαδή, πως είμαι κανένας κοιλιόδουλος, λίγο φαΐ, αλλά καθαρό και νόστιμο. Έτσι είναι το σωστό. Μια χαρά είμαστε λοιπόν εδώ στην ωραία μας ακρογιαλιά, σχεδόν μόνοι, όπου να 'ναι τα παιδάκια θα φύγουν, δε βαριέσαι, άσ' τα να φωνάζουν, θα φύγουν κάποτε. Έχουμε και τη φέτα μας, ν' αγοράζεις πάντα μαλακιά φέτα, γιατί η σκληρή τρίβεται σαν ασβέστης. Έχουμε τις ντομάτες μας, το αλάτι μας, το αγγουράκι μας, το φρέσκο ψωμί μας. Τι άλλο θέλουμε. Άλλωστε, μην ξεχνάς πως νοστιμιά είναι απλούστατα η όρεξη που έχεις.<br /><br />Γιατί λοιπόν ν' αλλάξουμε νησί. Όχι, πες μου. Έχω κι εγώ αυτή εδώ τη γωνιά, όπου ξαπλώνω στη σκιά μ' ένα στρώμα φύκια και συ πάλι απολαμβάνεις τον ήλιο και σιγοψήνεσαι όσο θέλεις. Κι έχει μια περίεργη υγρή δροσιά με μυρωδιά ιωδίου αυτή η σπηλιά. Όχι δα και σπηλιά, αλλά, ας πούμε, μια κοιλότητα βράχου και μ' αρέσει πολύ όπως μέσα από αυτή τη σπηλιά βλέπω έξω να φλέγεται ο τόπος. Είναι ωραία που πίνω έτσι το ούζο μου. Το ούζο είναι παυσίπονο. Έτσι μου είχε πει κάποτε η κυρία Φρίμαν.<br /><br /><span style="color:#880000;">Από το βιβλίο <span style="color:#ffcccc;"> <span style="font-size:130%;">Τι θέλει η κυρία Φρίμαν</span></span><span style="font-size:130%;"><br /></span>Εκδ. Κέδρος, 1987<br /><br />*<br />Φωτ: panoramio.com<br /><span style="font-size:85%;"><em>(by Vangelis Doutsio...)</em><br /></span></div><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-849158234289882772?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-43041051112683924842010-09-21T16:31:00.004+03:002011-04-27T09:03:28.025+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TJ2tBktjweI/AAAAAAAAMds/PObkRaND9Mk/s1600/pasalimani2.jpg"><img style="WIDTH: 450px; HEIGHT: 322px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5520758960772334050" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TJ2tBktjweI/AAAAAAAAMds/PObkRaND9Mk/s400/pasalimani2.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Πασαλιμάνι 1970</span><br /><br />Τσιμέντο άφθονο σκέπασε<br />Τις παιδικές μας πατημασιές<br />Τα ίχνη των πνιγμένων<br />Κι αυτών που ναυαγήσαν στην στεριά.<br />Τέτοιαν ώρα ανεβάζει η θάλασσα τον καημό τους.<br />Ξυπνάει τους ενοίκους της πλατείας<br />Βγαίνουν τρομαγμένοι στην πόρτα τους<br />Κι εκθέτουν κλεψίγαμα όνειρα.<br />Τ' αφήνουν εκεί χωρίς σημείωμα<br />Και ξαναπάνε για ύπνο.<br /><br />Μου ταιριάζουν αυτά τα σπίτια.<br />Αυτό το λιμάνι.<br />Αυτή η σταματημένη θάλασσα<br />που ξέχασε την πηγή της.<br /><br /><span style="color:#880000;">Από το βιβλίο <span style="color:#ffcccc;"> <span style="font-size:130%;">Φόρμουλες για μιαν άγνωστη ζωή</span></span><span style="font-size:130%;"><br /></span>Εκδ. Διαγώνιος, 1982<br /><br />*<br />Φωτ: greecephotos.gr<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-4304105111268392484?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-78266756166899831702010-09-12T14:21:00.004+03:002011-04-27T09:03:28.027+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TIt_8eSj4YI/AAAAAAAAMbE/xbEQI0I0tUE/s1600/lykovrysi.jpg"><img style="WIDTH: 450px; HEIGHT: 299px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5515642845545095554" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TIt_8eSj4YI/AAAAAAAAMbE/xbEQI0I0tUE/s400/lykovrysi.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Ηχώ των προαστείων</span><br /><br />Αν περάσεις από τη Λυκόβρυση<br />κοίταξε για λίγο τα βουνά που καθρεφτίζονται<br />στις ράχες των σπιτιών, το παλιό υδραγωγείο,<br />τον αχυρώνα (λίκνο των παιδικών μας χρόνων)<br />τα κυπαρίσσια που στέκονται μέρα-νύχτα σ' ετοιμότητα<br />σαν άντρες εκτελεστικού αποσπάσματος.<br /><br />Αν περάσεις από τη Λυκόβρυση<br />κοίταξε τους πιστούς που βαδίζουν με τα γόνατα<br />στο δρόμο που οδηγεί στο μοναστήρι της Χρυσοβαλάντου,<br />τα έρημα σφαγεία, το νεκροταφείο αυτοκινήτων σ' ένα οικόπεδο<br />της Δυτικής πλευράς, τα εργοστάσια μαρμάρων<br />που το γάλα τους ταΐζει την αυγή τα πουλιά.<br /><br />Αν περάσεις από τη Λυκόβρυση<br />κοίταξε τα χρωματιστά νερά της Δύσης<br />καθώς πέφτουν στις πλάκες του ηλιακού χωριού,<br />το λόφο των σκουπιδιών στο δάσος, την τσάπα<br />το φτυάρι, το ζεμπίλι, τις στέρνες που απόμειναν<br />— μουσειακά εκθέματα μιας άλλης ζωής'<br /><br />κι ύστερα σκύψε πάνω στη γη ν' ακούσεις<br />το θρόισμα των ψυχών<br />και μέτρησε όσους στο μικρό τούτο τόπο<br />βουλιάζουν μέσα στην πλήξη και την άγνοια,<br />αυτούς που ο φόβος ύπουλα<br />τους μαχαιρώνει στα σκοτεινά<br />κι εκείνους που όρθιοι πίσω<br />από κλειστά παράθυρα μαραίνονται<br />σαν τσαμπιά πάνω σε κλήματα<br />που κανένα στοργικό χέρι κηπουρού<br />δε φρόντισε να κόψει.<br /><br /><span style="color:#880000;">Από το <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Πλανόδιον</span><br /></span>τχ. 12 / Ιούν. 1990<br /><br />*<br />Φωτ: wikipedia.org<br />Γειτονιά στη <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9B%CF%85%CE%BA%CF%8C%CE%B2%CF%81%CF%85%CF%83%CE%B7"><b><u>Λυκόβρυση</u></b></a><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-7826675616689983170?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-3220456223419047552010-09-03T16:18:00.003+03:002011-04-27T09:03:28.030+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TIPFdfRdL6I/AAAAAAAAMZk/oS8SJFJwlfo/s1600/Thiva.jpg"><img style="WIDTH: 450px; HEIGHT: 350px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5513467479233212322" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TIPFdfRdL6I/AAAAAAAAMZk/oS8SJFJwlfo/s400/Thiva.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Στις γειτονιές της Θήβας</span><br /><br />Ποιος δε θυμάται, ποιος δε μνημονεύει<br />τις σημαδιακές στιγμές της δυναστείας μας<br />τη φονική συνάντηση στο τρίστρατο<br />την αναρρίχηση του Οιδίποδα στο θρόνο της Καδμείας<br />τους μαντικούς παροξυσμούς του Τειρεσία<br />τις αμετάκλητες διακηρύξεις του Κρέοντα<br />τις διαδοχικές εξάρσεις του λοιμού.<br /><br />Όμως κανείς δε συλλογιέται<br />ότι εδώ σ' αυτές τις γειτονιές της Θήβας<br />τέσσερα μικρά παιδιά<br />χωρίς να υποψιάζονται την αιμομικτική τους φύτρα<br />χωρίς να νοιάζονται πως ήταν βασιλόπουλα<br />η Αντιγόνη κι η Ισμήνη έπαιζαν τις αιώνιες μητέρες<br />βυζαίνοντας τις πήλινες πλαγγόνες τους<br />ο Ετεοκλής και ο Πολυνείκης παρίσταναν τους πολεμάρχους<br />πλέκοντας ασπίδες από λυγαριές και βούρλα<br />κι όλοι μαζί στην κάψα του καλοκαιριού<br />τσαλαβουτούσαν στα νερά της Δίρκης.<br /><br />Κι από μακριά, πολύ μακριά<br />σαν να ξεκινούσε οπό την αρχή του κόσμου<br />τις νύχτες της αγρύπνιας έφτανε στα αυτιά μας<br />ο θρήνος ενός αγοριού παρατημένου στα λογγά του Κιθαιρώνα.<br /><br />Τώρα που κατακάθισε ο κουρνιαχτός της ιστορίας<br />αυτά τα ασήμαντα συμβάντα<br />είναι που δοξάζουν τη δυναστεία μας<br />αυτά μας στέριωσαν και δε λυγίσαμε<br />στα χρόνια του λοιμού.<br /><br /><span style="color:#880000;">Από την <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Φιλολογική πρωτοχρονιά 2009</span><br /></span>Εκδόσεις: Μαυρίδη<br /><br />*<br />Φωτ: thiva.gr<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-322045622341904755?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-78892850616404444612010-08-25T16:36:00.005+03:002011-04-27T09:03:28.032+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TIPKDm7ZKKI/AAAAAAAAMZs/tGH8HGwWLI8/s1600/Fthiotida.jpg"><img style="WIDTH: 450px; HEIGHT: 315px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5513472532169697442" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TIPKDm7ZKKI/AAAAAAAAMZs/tGH8HGwWLI8/s400/Fthiotida.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Νομός Φθιώτιδας</span><br /><br />Θα σου δείξω πως μεγάλωσα<br />με φως κλεμμένο από αστροφεγγιές,<br />ένα ήμερο ποτάμι που πότιζε όνειρα<br />τα βουνά που με δίδαξαν τι θα πει<br />ενατένιση.<br /><br />Θα σε πάρω δίπλα στα βουρκόνερα<br />κοντά στις καλαμιές και τα χαλίκια.<br />Τζιτζίκια θα τρυπάνε τα σεντόνια<br />της σιωπής, ένας αναστεναγμός θα βόσκει<br />στο άπειρο.<br /><br /><span style="color:#880000;">Από την ανθολογία <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">53 Φωνές</span><br /></span>Εκδόσεις: Πρόσπερος, 1987<br /><br />*<br />Φωτ: teras.gr<br />Ορεινή Φθιώτιδα - στον σιδηροδρομικό σταθμό Μπράλου<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-7889285061640444461?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-73540450476755763322010-08-02T15:01:00.002+03:002011-04-27T09:13:10.584+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TFlMjjF7tZI/AAAAAAAAMXk/H1dcw7GeB-k/s1600/MoniEsfigmenou.jpg"><img style="WIDTH: 450px; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5501512593409029522" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TFlMjjF7tZI/AAAAAAAAMXk/H1dcw7GeB-k/s400/MoniEsfigmenou.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Ταξίδι στον Άθω</span><br /><br /><div align="justify">Δυστυχώς, η δική μου πνευματική ανεστιότητα απέκτησε από περιεχόμενο στο Βατοπέδι, όταν δεν μπόρεσα να πείσω τον αρχοντάρη να παραβλέψει το γεγονός ότι δεν είχα αναγγείλει προηγουμένως την πρόθεσή μου να διανυκτερεύσω. Το επόμενο μοναστήρι, η μονή Παντοκράτορος, απείχε αρκετά χιλιόμετρα, και όταν ξεκίνησα - χωρίς να υπάρχει καμία εγγύηση ότι θα έβρισκα κατάλυμα εκεί - με έπιασαν κράμπες στα πόδια και ο σβέρκος μου πονούσε. Ένας εργάτης προσφέρθηκε να με πάει με το αυτοκίνητο ως την κορυφή του πρώτου λόφου, αλλά από εκεί έπρεπε να σύρω τα πόδια μου μέσα στη σκόνη μέχρι ένα άλσος με βελανιδιές, μετά μέσα από φτέρες, αγκαθωτούς θάμνους και κουφοξυλιές ως τον γκρεμό πάνω από έναν πύργο-παρατηρητήριο κι ένα κελί. Είχε σχεδόν σουρουπώσει, όταν από κάποιο ακρωτήριο δίπλα στη θάλασσα αντίκρισα επιτέλους τη Μονή Παντοκράτορος. Αυτό ήταν το τελευταίο ιδιόρρυθμο μοναστήρι που επέστρεψε στο κοινοβιακό πρότυπο, και οι μοναχοί προετοιμάζονταν με ενθουσιασμό να γιορτάσουν την Κοίμηση και τη γιορτή της μονής, τη Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Όταν ο αρχοντάρης μου έδωσε ένα δωμάτιο με θέα στη θάλασσα, δόξασα τον Θεό. Σε χρόνο μηδέν έπεσα σε βαθύ ύπνο.<br /><br />Από πόρτα σε πόρτα, από κόσμο σε κόσμο - αυτή ήταν η οπτική εντύπωση που μου γεννήθηκε παρακολουθώντας τη Λειτουργία από τον τζαμωτό νάρθηκα του καθολικού.<br /><br />Έξω ο ήλιος ανέτειλε κόκκινος πάνω από τη θάλασσα φωτίζοντας την πλακόστρωτη αυλή που ακολουθούσε την κατωφέρεια του εδάφους πέρα από την εκκλησία, τις πορτοκαλιές σε άσπρες γλάστρες γεμάτες βότανα, έναν προσκυνητή που βάδιζε κάτω από μια καμάρα, μια γάτα κουλουριασμένη πάνω στις σκάλες. Μέσα οι εικόνες ήταν τόσο μαυρισμένες που μπόρεσα να διακρίνω μόνο αυτές του Χριστού Παντοκράτορος και της Παρθένου Γερόντισσας, μιας από τις τρεις εικόνες που προστατεύουν το Άγιον Όρος, που, καθώς λέγεται, διέταξε κάποτε έναν ιερέα να ολοκληρώσει γρήγορα την Ακολουθία ώστε ο ηγούμενος να λάβει τη Θεία Μετάληψη προτού ξεψυχήσει.<br /><br />«Τα πιο αφρόντιστα πράγματα είναι κατά κάποιο τρόπο όμορφα» γράφει ο ποιητής Τζον Άσμπερι «και η αφροντισιά είναι αυτή που κάνει την πειραματική τέχνη όμορφη, όπως όμορφες είναι οι θρησκείες λόγω της μεγάλης πιθανότητας να έχουν θεμελιωθεί στο τίποτα.»<br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Κρίστοφερ Μέριλ</span></span></em><br /><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Νίκος Κούτρας<br /><br />από το βιβλίο <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Ταξίδι στον Άθω</span><br /></span>Εκδόσεις: Μεταίχμιο, 2004<br /><br />*<br />Φωτ: imma.edu.gr<br />Η μονή Εσφιγμένου<br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-7354045047675576332?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-84945910736224315452010-07-24T16:49:00.004+03:002011-04-27T09:02:40.909+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TErKnwUR5LI/AAAAAAAAMRA/ldb0Tj6uQlA/s1600/Thessaloniki4.jpg"><img style="WIDTH: 450px; HEIGHT: 347px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5497429079492781234" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TErKnwUR5LI/AAAAAAAAMRA/ldb0Tj6uQlA/s400/Thessaloniki4.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Θεσσαλονίκη ΙΙ</span><br /><em><span style="font-size:85%;"><span style="color:#333333;">στη Μυρτώ Κουμβακάλη</span></span></em><br /><br />Τράνταζε σαν από σεισμό συθέμελα ο Χορτιάτης<br />κι' ακόντιζε μηνύματα με κόκκινη βαφή.<br />Γραφή από τρεις και μου 'γινες μοτάρι και καρφί.<br />Μα έριχνε η Τούμπα, σε διπλό κρεβάτι, τα χαρτιά της.<br /><br />Τη μάκινα για τον καπνό και το τσιγαροχάρτι<br />την έχασες, την ξέχασες, τη χάρισες αλλού.<br />Ήτανε τότε που έσπασε το μεσιανό κατάρτι.<br />Τα ψέματα του βουτηχτή, του ναύτη, του λωλού.<br /><br />Και τι δεν έχω υποσχεθεί και τι δεν έχω τάξει,<br />μα τα σαράντα κύματα μου φταίνε και ξεχνώ<br />- της Άγρας τα μακριά σαριά, του Σάντουν το μετάξι -<br />και τα θυμάμαι μόλις δω αναθρώσκοντα καπνό.<br /><br />Το δαχτυλίδι που 'φερνα μου το 'κλεψε η Οράγια.<br />Τον παπαγάλο - μάδησε κι έπαψε να μιλεί.<br />Ας εκατέβαινε έστω μια στο βίρα, στα μουράγια,<br />κι ας κοίταζε την άγκυρα μονάχα, που καλεί.<br /><br />Τίποτα στα χεράκια μου, μάνα μου, δε φτουράει, -<br />έρωτας, μαλαματικά, ξόμπλια και φυλαχτά.<br />Σιχαίνομαι το ναυτικό που εμάζεψε λεφτά.<br />Εμούτζωσε τη θάλασσα και τήνε κατουράει.<br /><br />Της Σαλονίκης μοναχά τής πρέπει το καράβι.<br />Να μην τολμήσεις να τη δεις ποτέ από τη στεριά.<br />Κι' αν κάποια στην Καλαμαριά πουκάμισο μου ράβει,<br />μπορεί να 'ρθω απ' τα πέλαγα με τη φυρονεριά.<br /><em><span style="font-size:85%;color:#333333;">4-1-74</span></em><br /><br /><span style="color:#880000;">Από την Συλλογή <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Τραβέρσο</span><br /></span>Εκδόσεις: Κέδρος 1981<br /><br />*<br />Φωτ: commons.wikimedia.org<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-8494591073622431545?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-85008124618907245702010-07-15T07:01:00.007+03:002012-02-10T07:40:34.441+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TD7EdpsA5-I/AAAAAAAAMNQ/TlXvIUnhve8/s1600/konstantinoupolis.jpg"><img style="WIDTH: 450px; HEIGHT: 316px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5494044609124296674" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TD7EdpsA5-I/AAAAAAAAMNQ/TlXvIUnhve8/s400/konstantinoupolis.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Πόλη </span><br /><br />Είδα την Πόλη ως ήμουνα παιδί, και τη θυμάμαι<br />σαν κάτι ονειρεμένο.<br />Θυμάμαι κάποιο μιναρέ γαλάζιο, κι' ένα βάζο<br />με σμύρνα γεμισμένο.<br /><br />Θυμάμαι, στα Γλυκά-νερά, το λαγγεμένο βράδυ<br />το δίχως τελειωμό:<br />σα φίδι μού τριγύριζε με θέρμην από τότε<br />η Ποίηση το λαιμό.<br />. . . . . . . . . .<br /><br />Και στοχαζόμουνα σαν τι, στο τρυφερό παλάτι,<br />ποια τάχα συντυχιά,<br />ποιο βεζυρόπουλο τρελό για πάντα θα μ' εκράτει<br />σε μια γλυκειά σκλαβιά!<br /><br />Ό αιθέρας μοιάζει χλιαρός στη δύση, κ' είν' η γης<br />βαριά, το καλοκαίρι.<br />Στενάζει από την ηδονή και βράζει η έμορφιά<br />στ' Ανατολίτικα τα μέρη.<br /><br />Πολύχρωμα συντέφια κι' ω! βραχιόλια από κοράλι,<br />παζάρια ευωδιασμένα,<br />σταφύλια από το Βόσπορο τριανταφυλλιά, που μοιάζουν<br />φτιασιδωμένα !<br /><br />Άγρια κι' ολόθερμη ζωή, ξέγνοιαστη κι' ερωτιάρα,<br />κοιμάσαι όλη τη μέρα.<br />Κ' είναι, τη νύχτα, οι πόθοι σου σκυλιά, τα στόματά τους<br />φλογίζουν τον αγέρα.<br /><br />Ω! τ' Αρναούτ-κιοϊ συκιές, πολύφωτε ουρανέ,<br />μονότονη γοητεία,<br />να βλέπεις πάντα μιαν ακτή, που σκλάβα της κρατάει εκεί<br />την Ευτυχία!<br /><br />«Τα φώτα της Αγιά-Σοφιάς δάσος, και το λιβάνι<br />κρυμμένο περιβόλι,<br />στο λαγγεμένο της κορμί στηλώνεται, κι' αφήνει<br />να τη θαυμάζουν όλοι...»<br />. . . . . . . . . .<br /><br />Ήμουν φτιαγμένη για να ζω πλάι στα νερά τ' αμαρτωλά<br />κι' από του ήλιου το χάδι,<br />τη χώρα αφιερώνοντας του μισοφεγγαριού<br />στην Άρτεμη, το βράδυ.<br /><br />Ήμουν φτιαγμένη για να ζω κατ' από μια δαμασκηνιά<br />τρώγοντας κουκουνάρι.<br />Εκεί που ετοίμαζ' η Ξανθώ το χτυποκάρδι του Σενιέ,<br />όλη δροσιά και χάρη.<br /><br />Ήμουν φτιαγμένη για να ζω στα βέλα τα μεταξωτά<br />και μέσ' τα κεχριμπάρια,<br />που δένουν και σκεπάζουνε τα μπράτσα τα λαχταριστά,<br />ανάλαφρα κι' ανάρια.<br />. . . . . . . . . .<br /><br />Κανένας δε θε νά 'ξερε τον ξέφρενό μου πόνο<br />δε θα 'χα τραγουδήσει:<br />θα 'χα κρατήσει απάνω μου, σα μια πελώρια λύρα<br />του ήλιου τη χρυσοβρύση.<br />. . . . . . . . . .<br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Άννα Ντε Νοάιγ</span></span></em><br /><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Μυρτιώτισσα<br /><br />Από την</span> <span style="font-size:130%;color:#ffcccc;">παγκόσμιο ανθολογία <span style="font-size:85%;">-<em> τόμος Α'</em></span></span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="color:#880000;">Eκδ. Γεωργίου Παπαδημητρίου, 1953<br /><br />*<br />Φωτ: turkiyerehberi.gen.tr<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-8500812461890724570?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-63782300419752693472010-07-06T17:57:00.003+03:002011-04-27T09:02:40.912+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TDSWbMg0LmI/AAAAAAAAMLQ/wsP3BqgbhhA/s1600/nicosia_.jpg"><img style="WIDTH: 450px; HEIGHT: 330px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5491179239630974562" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TDSWbMg0LmI/AAAAAAAAMLQ/wsP3BqgbhhA/s400/nicosia_.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Ανώνυμη μέρα μες στη Λευκωσία</span><br /><br />Μια μέρα ανώνυμη χωρίς υποκρισίες,<br />απλή μες τ' άσπρο της φουστάνι,<br />να παίρνει δρόμο μες στ' ανώνυμα στενά της Λευκωσίας,<br />κάποια στιγμή να γίνεται χαδιάρα από τ' αγέρι,<br />λίγο περίεργη στις κάτω γειτονιές,<br />και ξαφνικά να παίρνει νόημα με μια θύμηση παλιά<br />τετράφυλλη<br />να σου χαμογελά<br />κι ώσπου να πιει το γεγονός μες στο ποτήρι<br />ν' αρχίζει πάλιν<br />ανώνυμη πορεία σ' ανώνυμα στενά<br />χωρίς να περιμένει κάποιον ερχομό,<br />κάποια συνάντηση, μια χειραψία,<br />έτσι γυμνή να μπαίνει μες στο εσπέρας...<br /><br /><span style="color:#880000;">Από την ανθολογία <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Φωνές '92</span><br /></span>Εκδόσεις: Πρόσπερος, 1993<br /><br />*<br />Φωτ: usaalternativehostels.com<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-6378230041975269347?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-74149983502951881502010-06-27T16:37:00.004+03:002012-02-10T07:40:34.443+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TDCQOpE02iI/AAAAAAAAMK4/odg8dnR3PYk/s1600/tel-aviv.jpg"><img style="WIDTH: 450px; HEIGHT: 350px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5490046526983297570" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TDCQOpE02iI/AAAAAAAAMK4/odg8dnR3PYk/s400/tel-aviv.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Τελ Αβίβ</span><br /><br />η Ελεωνόρα<br />η χρυσή κόρη<br />έπαιζε άρπα<br />με τα ωραία<br />λευκά της<br />χέρια<br /><br />από την άρπα<br />όμως<br />δεν ακουγότανε<br />ήχος κανείς<br /><br />όλη η μουσική ήτανε<br />μέσα<br />στα έμορφά της μάτια<br />ανάμεσα<br />στα πράσινά της τα μαλλιά<br /><br />από την άρπα<br />όμως<br />βγήκαν<br />το ένα κατόπιν του άλλου<br />ένα πουλί<br />μια πλάκα πράσινο σαπούνι<br />κι' ένα<br />σίδερο<br />του σιδερώματος<br />— από τα κοινότατα —<br />αυτά ακριβώς<br />που οι Ζυγιώται<br />ονομάζουν<br />εν ώρα καταιγίδας<br />Ars Amantis<br /><br /><span style="color:#880000;">Από το βιβλίο <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Μη ομιλείτε εις τον οδηγόν * Τα κλειδοκύμβαλα της σιωπής</span><br /></span>Εκδόσεις: Ίκαρος, 1966<br /><br />*<br />Φωτ: ctotours.com<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-7414998350295188150?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-84884225827068654102010-06-18T16:44:00.005+03:002011-03-31T09:13:43.004+03:00<div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SnZ-K2cLUJI/AAAAAAAAKuo/7WOBTc1lAKE/s1600-h/alexandria3.JPG"><img style="WIDTH: 450px; HEIGHT: 359px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5365614730936012946" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SnZ-K2cLUJI/AAAAAAAAKuo/7WOBTc1lAKE/s400/alexandria3.JPG" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Σαν τα τρελλά πουλιά</span><br /><br />Για την Άννα η Αλεξάνδρεια του 1920 ήταν μια πολιτεία χωρισμένη στα δύο: σε παράδεισο και σε κόλαση. Η Άννα έφτασε στον παράδεισο. Την κόλαση δεν την είδε, της τη διηγήθηκαν. Η κόλαση ήταν κρυμμένη πίσω από κει που είναι οι φτωχοί συγγενείς και τα άπλυτα της οικογένειας. Δηλαδή τα Αράπικα. Στενά δρομάκια με σκουπίδια και ακαθαρσίες, μύγες, τραχώματα. Σπίτια με πόρνες ντόπιες και ξένες, αυλάκια με σαπουνόνερα και ό,τι είδους βρώμικα νερά που τρέχουνε κάτω από πόρτες. Με πορνεία με άντρες και πορνεία με γυναίκες, με κοριτσάκια κάτω από οχτώ χρονών, με μικρά αγοράκια. Πυκνή υγρή ζέστη, και παντού η μυρουδιά από μαύρα, ιδρωμένα κορμιά μπαρμπερίνων. Όταν ένα ανθρώπινο σώμα πουληθεί και φτάσει μια φορά μέσα σ' αυτά τα πορνεία, ο ήλιος δεν το ξαναβλέπει πια, γιατί ο ήλιος δεν κατορθώνει ποτέ να τρυπώσει σ' αυτά τα σοκάκια.<br /><br />Και όμως ο ήλιος στην Αλεξάνδρεια είναι πάμφωτος!<br /><br />Με φόντο τη γαλάζια απεραντοσύνη που έχει η Μεσόγειος, και ξαπλωμένη φαρδιά - πλατιά πάνω στην άμμο της παραλίας, είναι η άλλη μισή Αλεξάνδρεια. Η Αλεξάνδρεια η κοσμοπολίτικη των ξένων και του πλούτου. Τον πλούτο τον νιώθεις, τον μυρίζεις στην ατμόσφαιρα.<br /><br />[....]Κατά τα άλλα, καλή η Αλεξάνδρεια, δε σε λέω, όμως μονοτονία. Ούτε ένα βουναλάκι, ούτε ένας λόφος, ούτε ανήφορος, ούτε κατήφορος. Και ο χρόνος κυλά όπως φαντάζεται κανείς πως θα έπρεπε να κυλά στα Ηλύσια Πεδία. Περνά καλοκαίρι, περνά φθινόπωρο, χειμώνας, άνοιξη, λαχταράς καμιά φορά να δεις να πέφτουν κιτρινισμένα φύλλα απ' τα δέντρα, να δεις το βοριά να τα σαρώνει. Τίποτα.<br /><br /><span style="color:#880000;">από το βιβλίο <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Σαν τα τρελλά πουλιά</span><br /></span>Εκδόσεις: Εστία, 1980<br /><br />*<br />Φωτ: saasa.gr (Σύνδεσμος Αποφοίτων Αβερωφείου Σχολής Αλεξάνδρειας)<br />Η γέφυρα στη Μοντάζα</div><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-8488422582706865410?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-70485392469885563962010-06-09T16:05:00.004+03:002012-02-10T07:40:34.445+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TDCMhgGVDpI/AAAAAAAAMKo/aNj3Stuv9Uk/s1600/PuriBeach.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5490042452944686738" style="WIDTH: 450px; CURSOR: hand; HEIGHT: 350px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TDCMhgGVDpI/AAAAAAAAMKo/aNj3Stuv9Uk/s400/PuriBeach.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Στην παραλία της Πούρι</span><br /><br />Ώρα 6 το πρωί<br />Κατεβαίνω στην παραλία<br />Χθες βράδυ κατέβηκε ένας σκύλος<br />στην παραλία της Ανατολικής Ινδίας.<br />Ο σκύλος ήρθε<br />για να πεθάνει<br />Στέκομαι στην παραλία<br />Ο ασυγκίνητος βρίσκει τον σκύλο<br />Σε λίγα έμπειρα νερά χωριζόμαστε<br />Αυτή τη στιγμή<br />Οι κοσμοθεωρίες μας δεν εμπιστεύονται η μία<br />την άλλη<br /><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Βασίλης Παπαγεωργίου<br /><br />από την ανθολογία <span style="font-family:verdana;"><span style="color:#ffcccc;">Σύγχρονοι Σουηδοί Ποιητές</span></span><br />Εκδόσεις: Αστρολάβος/Εύθύνη, 1988<br /><br />*<br />Φωτ: indiamike.com<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-7048539246988556396?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-78800442295943818632010-05-31T15:42:00.005+03:002012-02-10T07:40:34.446+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TDB2cVFPtcI/AAAAAAAAMKY/p46KaLCtymo/s1600/hiroshima.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5490018174832195010" style="WIDTH: 450px; CURSOR: hand; HEIGHT: 375px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TDB2cVFPtcI/AAAAAAAAMKY/p46KaLCtymo/s400/hiroshima.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Το τραγούδι της Χιροσίμα</span><br /><br />Ήταν ένα όμορφο πρωινό<br />στην πόλη της Χιροσίμα,<br />ένα καλοκαιρινό πρωινό του 1945.<br />Ο ήλιος έλαμπε<br />σ' ένα γαλάζιο ανέφελο ουρανό<br />εκείνο το καλοκαιρινό πρωί του 1945.<br /><br />Τα κοριτσόπουλα παίζανε<br />ανάμεσα στα δέντρα και στους κήπους<br />κάνοντας ό,τι κάνουν κι οι μεγάλοι.<br />Στολίζαν τις κουκλίτσες τους,<br />χτένιζαν με φροντίδα τα μαλλιά τους.<br />Οι γυναίκες κόβαν το ψωμί στις κουζίνες.<br /><br />Και πολλά μικρά παιδιά<br />κοιμόνταν ακόμα στα κρεβατάκια τους<br />γιατί ήταν νωρίς το πρωί.<br />Ο ήλιος ήταν όμορφος και ζεστός,<br />η δροσιά απλωνόταν στα λιβάδια<br />και τα λουλούδια ανοίγανε τα φύλλα τους.<br /><br />Ήταν ένα όμορφο πρωινό<br />στην πόλη της Χιροσίμα<br />εκείνο το καιλοκαιρινό πρωί του 1945.<br />Κι ο ήλιος έλαμπε<br />στον γαλάζιο και ανέφελο ουρανό<br />το καλοκαιρινό πρωινό του 1945.<br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Γενς Μπιέρνεμπε</span></span></em><br /><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Γιώργος Χριστογιάννης<br /><br />από την ανθολογία <span style="font-family:verdana;"><span style="color:#ffcccc;">Νορβηγοί ποιητές 1900-1985</span></span><br />Εκδόσεις: Εστία, 1985<br /><br />*<br />Φωτ: theodora.com<br />Το Μουσείο Ειρήνης στο κέντρο της Χιροσίμα.<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-7880044229594381863?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-67424051920008820402010-05-22T23:58:00.000+03:002011-04-27T08:56:30.263+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S_rup9flZbI/AAAAAAAAMEw/1yjJ8ZuU8so/s1600/TheAtacamaDesert.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5474950701671343538" style="WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 268px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S_rup9flZbI/AAAAAAAAMEw/1yjJ8ZuU8so/s400/TheAtacamaDesert.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:130%;">Εδώ Χιλή</span><br /><br />Τηλεφωνούσε ένα χελιδόνι:<br />- Μίστερ Κίσσιγκερ...<br />Εδώ Χιλή.<br /><br />Δε βλέπω δίχως τα γυαλιά<br />του Αλλιέντε.<br /><br />Κικιρίκου ο πετεινός<br />κι ακόμα να χαράξει στον κόσμο.<br /><br /><span style="color:#880000;">Από το βιβλίο <span style="color:#ffcccc;">Εξέδρα</span><br />Αθήνα, 1973<br /><br />*<br />Φωτ: marginalrevolution.com<br /><a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%84%CE%B1%CE%BA%CE%AC%CE%BC%CE%B1"><b>H έρημος Ατακάμα</b></a>, στη βόρεια Χιλή.<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-6742405192000882040?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-71028685056027505502010-05-13T00:48:00.001+03:002011-04-27T08:56:30.265+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S-xw25PD0uI/AAAAAAAAMBQ/dWc0VOup8ak/s1600/bogota.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5470871735727543010" style="WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S-xw25PD0uI/AAAAAAAAMBQ/dWc0VOup8ak/s400/bogota.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:130%;">Bogotá, 1982</span><br /><br />Κανείς δεν κοιτάζει τον άλλο στο πρόσωπο<br />Απ' το Βορρά ως το Νότο δυσπιστία: υποψίες<br />μες στα χαμόγελα και την επιτηδευμένη ευγένεια.<br />Σκοτάδι ο αέρας και φόβος<br />σε όλες τις πόρτες και τους ανελκυστήρες, στα κρεβάτια.<br />Πέφτει μια χαλαρή βροχή<br />όπως σ' έναν κατακλυσμό: πόλη του κόσμου<br />που δεν θα γνωρίσει ποτέ την ευτυχία.<br />Απαλές μυρωδιές που μοιάζουν με τις αναμνήσεις<br />μετά από τόσο πολλά χρόνια που είναι στον αέρα.<br />Μισοφτιαγμένη πόλη, πάντα στα πρόθυρα να μοιάσει με κάτι<br />όπως ένα κορίτσι στην αρχή της εμμηνόρροιας,<br />ανασφαλής, χωρίς καμιά ομορφιά.<br />Μέσα σ' αυλές του δέκατου ένατου αιώνα με γεράνια<br />όπου γηραιές κυρίες ακόμα σερβίρουν σοκολάτα<br />προαύλια κατοικιών<br />κατοικημένα από βρωμιά και πόνο.<br />Στους απότομους και πάντα σκοτεινούς δρόμους<br />—ένα αδιάφανο φως φιλτραρισμένο σαν από αλαβάστρινα ελάσματα—<br />εμφανίζονται σκηνές τόσο γνωστές όσο ο θάνατος και ο έρωτας.<br />Αυτοί οι δρόμοι είναι οι λαβύρινθοι εκεί που πρέπει να ανιxνεύσω<br />όλα τα βήματα που στο τέλος είναι όλη η ζωή μου.<br />Γκρίζοι οι τοίχοι και τα δέντρα,<br />και ο αέρας απ' την κορφή ως τα νύxια των κατοίκων.<br />Μακριά, το πράσινο υπάρχει, ένα πράσινο μεταλλικό και γαλήνιο,<br />ένας πράσινος Patinir με λίμνη ή ποταμό,<br />και πίσω από τα βουνά μπορεί κανείς να δει τον ήλιο.<br />Η πόλη που αγαπώ μοιάζει πολύ με τη ζωή μου<br />μας ενώνει η κόπωση και η πλήξη της συμβίωσης<br />αλλά και οι αναντικατάστατες συνήθειες και ο αέρας.<br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Μαρία Μερσέντες Καράνθα</span></span></em><br /><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Γιάννης Καρατζόγλου<br /><br />από το <span style="font-family:verdana;"><span style="color:#ffcccc;">Εντευκτήριο, <em>τ.88 / Ιανουάριος 2010</em></span></span><br /><br />*<br />Φωτ: computerweekly.com<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-7102868505602750550?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-78856593772435072232010-05-04T01:01:00.001+03:002011-07-06T19:22:58.723+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S8ClfaCWQfI/AAAAAAAAL04/YavR4DJq07o/s1600/CarlsbadCavern.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458544707356738034" style="WIDTH: 344px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S8ClfaCWQfI/AAAAAAAAL04/YavR4DJq07o/s400/CarlsbadCavern.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:130%;">Σπήλαια Κάρλσμπαντ</span><br /><br />Είχαμε δει τις νυχτερίδες στα σπήλαια του Κάρλσμπαντ,<br />παχιές σαν μαλλιαρός καπνός σε καμινάδες,<br />μεγαλύτερες κι από καθεδρικούς ναούς. Είχαμε κάνει τους εαυτούς μας κουκκίδες<br />στον ορίζοντα του τέλειου κόσμου τους και των κλειστών τους υπάρξεων. Προφανώς ήταν όλες ευτυχισμένες -<br /><br />τόσο ευτυχείς που δεν είχαν επίγνωση της ευτυχίας τους,<br />τόσο απασχολημένες μ' αυτό, τόσο περήφανες,<br />γαντζωμένες ανάποδα απ' τους πέτρινους ουρανούς τους.<br /><br />Ύστερα κοιτάξαμε τα ρολόγια μας. Η εμπροσθοφυλακή των νυχτερίδων,<br />ακριβέστατη, άρχισε να τρεμοπαίζει και να στριφογυρίζει<br />στο πελώριο στόμα του σπηλαίου.<br /><br />Εκείνο ήταν το αμφιθέατρο μας, όπου οι νυχτερίδες ήταν το έργο.<br />Μερικές τρεμόπαιζαν κι έπειτα πύκνωσαν - ένα εκατομμύριο -<br />ώσπου η κρίσιμη αναβράζουσα μάζα ξεκόλλησε από το μαγνήτη<br /><br />κάτω απ' τη γη. Οι νυχτερίδες άρχισαν να πετάγονται έξω -<br />να σκορπίζουν, σαν καπνός, σαν κύμα<br />κι αυτό κράτησε μισή ώρα, ένας ανοδικός χείμαρρος<br /><br />από εκατομμύρια διαφορετικές νυχτερίδες.<br /><br />[....]Οι νυχτερίδες είχαν πρόβλημα.<br /><br />Με τις φτερούγες πάνω απ' τα κεφάλια τους σαν πτυσσόμενες ομπρέλες<br />βούτηξαν από ψηλά<br />ίσια πίσω στο σπήλαιο - ολόκληρο το σύννεφό τους.<br /><br />Με απέραντο κουρελιασμένο σώμα το τζίνι<br />ξανάμπαινε στο λυχνάρι του. Σ' όλον το Νότο<br />η καταιγίδα άστραφτε και σερνόταν σαν πόλεμος.<br />Είχαν τα μάτια τους ανοιχτά, εκείνες οι νυχτερίδες. Σ' αντίθεση μ' εμάς<br />γνώριζαν πώς, και πότε, ν' αποσπαστούν<br />από τον έρωτα που κινεί τον ήλιο και τ' αστέρια.<br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Τεντ Χιουζ<br /><span style="font-size:85%;">(Edward James Hughes)</span></span></span></em><br /><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Γιάννης Αντιόχου<br /><br />από το βιβλίο <span style="font-family:verdana;"><span style="color:#ffcccc;">Τεντ Χιουζ, Γράμματα γενεθλίων</span></span><br />Εκδόσεις: Μελάνι, 2004<br /><br />*<br />Φωτ: commons.wikimedia.org paulmcgeheeart.com<br />Από την Αίθουσα των Γιγάντων, στα σπήλαια του Κάρλσμπαντ,<br />στο Νέο Μεξικό.<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-7885659377243507223?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-3198721117213571832010-04-25T17:42:00.001+03:002011-07-06T19:22:58.726+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S8CScAkzycI/AAAAAAAAL0w/7HgQvx3jof0/s1600/NY3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458523758261422530" style="WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 250px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S8CScAkzycI/AAAAAAAAL0w/7HgQvx3jof0/s400/NY3.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:130%;">Η χρονιά της κρεμάλας</span><br /><br /><div align="justify">Όλη μου τη ζωή την έζησα στη Νέα Υόρκη. Και, παρότι ήμουν πολύ μικρός για να καταλάβω τα γεγονότα τα οποία οδήγησαν στον πόλεμο της Ανεξαρτησίας, θυμάμαι ακόμη την εποχή που όλα ήταν ξένοιαστα' τότε που το Μανχάταν ήταν γεμάτο αγροκτήματα και περιβόλια που ξεχείλιζαν γαλήνη. Τότε που, όπως έλεγαν, οι ταξιδιώτες οι οποίοι διέσχιζαν το Νάροουζ μπορούσαν να μυρίσουν το νησί, την ευωδιά από τα αγριολούλουδα και τα οπωροφόρα δέντρα του από το πλοίο ακόμη.<br /><br />Η ίδια η πόλη απλωνόταν στα νότια: κτίρια φτιαγμένα από τούβλο, με τις οξυκόρυφες βαθμιδωτές στέγες τους, τακτοποιημένα το ένα δίπλα στο άλλο σε σκιερούς, λιθόστρωτους δρόμους γεμάτους δέντρα, σκεπές από κεραμίδι και ξύλο σε διάφορα χρώματα. Στις αποβάθρες μας συνωστίζονταν τεράστια εμπορικά πλοία από κάθε γωνιά του κόσμου και οι έμποροί μας πλούτιζαν, ενώ μαζί τους άνθιζαν ένα σωρό επαγγέλματα και τέχνες. Ο πατέρας μου, επιπλοποιός με σταθερή δουλειά και πελατεία στα χρόνια της ευημερίας, πέρασε δύσκολα μόνο όταν έκλεισε το λιμάνι. Λίγο αργότερα κατατάχτηκε στο στρατό του Ουάσινγκτον και έφυγε για τα βόρεια, εκεί όπου τα στρατεύματα πολιορκούσαν τους Βρετανούς στην κατεχόμενη Βοστόνη. Το σπίτι μας βρισκόταν στη δυτική πλευρά της πόλης, στην οδό Λάμπερτ, πίσω από την παλιά εκκλησία της Αγίας Τριάδας. Εμένα, πάντως, μου φαινόταν ότι ζούσαμε κάτω από τη σκιά της και αυτό γιατί, όταν ήμουν μικρός, μου άρεσε να περιπλανιέμαι μοναχός ανάμεσα στις μισογερμένες ταφόπλακες, που σε κάποια σημεία παραβίαζαν τα όρια του κήπου πίσω από το σπίτι μας, εκεί όπου βρίσκονταν το κοτέτσι και τα ζαρζαβατικά τα οποία καλλιεργούσε η μαμά. Το αγαπούσα αυτό το σπίτι. Το είχε χτίσει ο μπαμπάς μου με τα ίδια του τα χέρια και, παρότι δεν ήταν παρά ένα ταπεινό σπιτάκι, στα παιδικά μου μάτια φάνταζε ολόκληρη έπαυλη. Στα βόρεια βρίσκονταν έλη και χωράφια, χαμηλοί γκρεμοί ορθώνονταν πάνω από την κοίτη του ποταμού και βάρκες για την αλιεία των στρειδιών έστεκαν δεμένες στις όχθες. Πάνω από την οδό Γουόρεν, τα βοσκοτόπια ήταν γεμάτα με κοπάδια από αγελάδες και το καλοκαίρι το χορτάρι έφτανε μέχρι τημέση σου. Στα νότια, το λιμάνι.. Πολλές φορές διασχίζαμε με τη μαμά το νησί, για να πάμε να δούμε τα μεγάλα πλοία να αγκυροβολούν στις αποβάθρες του Ιστ Ρίβερ.<br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Πάτρικ Μακ Γκράθ</span></span></em><br /><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Μαρία Παπαγιάννη<br /><br />από το βιβλίο <span style="font-family:verdana;"><span style="color:#ffcccc;">Νέα Υόρκη, <em>Πόλη των φαντασμάτων</em></span></span><br />Εκδόσεις: Μεταίχμιο, 2006<br /><br />*<br />Φωτ: paulmcgeheeart.com (Old New York Harbor -<br />"The Gateway to the New World" by Paul McGehee)</span> <br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-319872111721357183?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-17825486728181975532010-04-16T08:44:00.001+03:002011-04-27T08:56:30.270+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S8_szXR7iGI/AAAAAAAAL-w/EoKCz9prkD8/s1600/montreal.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5462845240190404706" style="WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S8_szXR7iGI/AAAAAAAAL-w/EoKCz9prkD8/s400/montreal.bmp" border="0" /></a><br /><span style="font-size:100%;">Άνοιξη στο Μοντρεάλ</span><br /><br />Στης πεδιάδας την ολόχλωρη σκεπή<br />ένα πουλάκι τραγουδούσε μόνο'<br />ξένο τραγούδι, κ' η φωνή του αλαργινή,<br />όμως τον ίδιο μού γεννούσε πόνο.<br /><br />Κάτου στο χόρτο, το πολύ-πολύ χλωρό,<br />ένα λουλούδι δίχως μύρο ανθούσε'<br />το αγνώριστο λουλούδι μέσα στον αγρό<br />την ίδια τη λαχτάρα μου ξυπνούσε.<br /><br />Ποιος τόλπιζε σ'αυτούς εδώ στους βορεινούς<br />τόπους χλωρά ν'ανθούνε καλοκαίρια,<br />και για έρωτες τόσο, τόσο μακρυνούς,<br />των κοριτσιών να σμίγουνε τα ταίρια;<br /><br />Ποιος τόλπιζε στου τόπου εδώ του αλαργινού<br />τα χλωρά τόσο, τόσο καλοκαίρια,<br />πως είναι ακόμα κι απ' τα χιόνια του βουνού<br />των κοριτσιών λευκότερα τα χέρια;<br /><br />Ένα πουλάκι αόρατο, στην ξενιτειά,<br />στο χώμα κάτου εν' άγριο λουλούδι,<br />που άνθιζεν ύστερα από τόση χειμωνιά -<br />και του πουλιού ήταν πρώτο το τραγούδι...<br /><br />Πιο πέρα, μες στου ποταμού την αγκαλιά,<br />ένα στενό μονόξυλο αρμενίζει,<br />ένα κορίτσι με πολύ ξανθά μαλλιά<br />μέσα στο κύμα το κουπί βυθίζει...<br /><br />Πρωτόφαντα για μένα τάχα ήταν αυτά;<br />Κ' ήταν σαν ξένα που έτσι τ' αγαπούσα;<br />Ή με γυρίζαν πίσω, πίσω στα παλιά,<br />και τη σβησμένη τη ζωή μου ζούσα;<br /><br />Τάχα της μνήμης ήταν ζωγραφιά γλυκειά;<br />Του αγνώριστου την όψη είχα αντικρύσει;<br />Ξένα ή δικά μου κι αν δεν ήταν όλα αυτά,<br />όμως τα μάτια εμένα είχαν δακρύσει,<br /><br />στου τόπου πέρα, πέρα εκεί του βορεινού<br />που ανθούν έτσι χλωρά τα καλοκαίρια,<br />που κι απ' αυτούς είναι τους πάγους του βουνού<br />των κοριτσιών λευκότερα τα χέρια.<br /><br /><span style="color:#880000;">από την <span style="font-family:verdana;color:#ffcccc;">Ανθολογία της νεοελληνικής γραμματείας</span><br /><em>του Ρένου Ηρακλή Αποστολίδη</em> <span style="font-size:85%;">(τόμος 2ος)<br /></span>Έκδοση: Τα Νέα Ελληνικά, 1972<br /><br />*<br />Φωτ: world66.com<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-1782548672818197553?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-46495489020971454692010-04-07T08:58:00.001+03:002011-07-06T19:22:58.728+03:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S5QLIkAgfgI/AAAAAAAALq0/y_s9YgyEV4w/s1600-h/amsterdam1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5445990091130437122" style="WIDTH: 282px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S5QLIkAgfgI/AAAAAAAALq0/y_s9YgyEV4w/s400/amsterdam1.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:130%;">Ο κύριος Νόρις αλλάζει τραίνα</span><br /><br />«Ξέρω το Άμστερνταμ αρκετά καλά.» Ο κύριος Νόρρις έτριψε το σαγόνι του με μια νευρική, φευγαλέα χειρονομία. Είχε μια τέχνη να το κάνει αυτό, καθώς και στο να ανοίγει το στόμα του σε μια γκριμάτσα βρυχηθμού χωρίς καθόλου θηριωδία, σαν ένα γέρικο λιοντάρι σε κλουβί. «Ναι, πολύ καλά».<br />«Θα ήθελα πάρα πολύ να πάω εκεί. Πρέπει να 'ναι τόσο ήσυχα και ειρηνικά».<br />«Αντιθέτως, μπορώ να σας βεβαιώσω ότι είναι μια από τις πιο επικίνδυνες πόλεις της Ευρώπης».<br />«Αλήθεια;»<br />«Μάλιστα. Αν και είμαι βαθιά δεμένος με το Άμστερνταμ, πάντα θα υποστηρίζω ότι έχει τρία μοιραία μειονεκτήματα. Κατ' αρχάς, οι σκάλες είναι τόσο απότομες σε πολλά από τα σπίτια ώστε μόνον ένας επαγγελματίας ορειβάτης μπορεί να τις ανεβεί χωρίς να ριψοκινδυνέψει να πάθει συγκοπή ή να σπάσει κάνα λαιμό. Δεύτερον, υπάρχουν οι ποδηλάτες. Αυτοί σίγουρα κυριαρχούν στην πόλη και φαίνεται να το 'χουν κάνει τιμή τους να οδηγούν χωρίς το παραμικρό ενδιαφέρον για την ανθρώπινη ζωή. Παρά τρίχα τη γλίτωσα μόλις σήμερα το πρωί. Και τρίτον, είναι τα κανάλια. Το καλοκαίρι, ξέρετε... τελείως ανθυγιεινά. Ω, τελείως ανθυγιεινά. Δεν μπορώ να σας πω τι έχω υποφέρει. Για βδομάδες ολόκληρες είχα συνεχώς πονόλαιμο».<br /><br />Μέχρι να φθάσουμε στο Μπενθέιμ, ο κύριος Νόρις μου είχε δώσει μια διάλεξη γύρω απ' τα μειονεκτήματα των περισσοτέρων μεγάλων ευρωπαϊκών πόλεων. Με κατέπληξε το πόσο πολύ είχε ταξιδέψει. Είχε υποφέρει από ρευματισμούς στη Στοκχόλμη και από τις ξηρασίες στις Κάνες' στη Ρήγα είχε βαρεθεί, στη Βαρσοβία τού είχαν φερθεί με απόλυτη αγένεια, στο Βελιγράδι στάθηκε αδύνατο να βρει τη μάρκα της οδοντόκρεμας που προτιμούσε. Στη Ρώμη τον ενοχλούσαν τα κουνούπια, στη Μαδρίτη οι ζητιάνοι, στη Μασσαλία οι κόρνες των ταξί. Στο Βουκουρέστι είχε ζήσει μια υπερβολικά δυσάρεστη εμπειρία με τις τουαλέτες. Την Κωνσταντινούπολη την είχε βρει ακριβή και χωρίς γούστο. Οι μοναδικές δυο πόλεις που αποδεχόταν ανεπιφύλακτα ήταν το Παρίσι και η Αθήνα. Ιδιαίτερα η Αθήνα. Η Αθήνα ήταν η πνευματική του πατρίδα.</div><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Κρίστοφερ Ίσεργουντ</span></span></em><br /><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Ματίνα Μάντζιου<br /><br />από το βιβλίο <span style="font-family:verdana;"><span style="color:#ffcccc;">Ο κύριος Νόρις αλλάζει τρένα</span></span><br />Εκδόσεις: Αστάρτη, 1984<br /><br />*<br />Φωτ: flickr.com (by <a href="http://www.flickr.com/photos/kalateur/page4/"><b>clausmatron</b></a>)<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-4649548902097145469?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-90357427546291754612010-03-28T23:03:00.001+03:002011-04-27T09:02:40.916+03:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S5QCjzRr-1I/AAAAAAAALqs/iyT5Zm7VEkI/s1600-h/bretagne1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5445980663480843090" style="WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 279px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S5QCjzRr-1I/AAAAAAAALqs/iyT5Zm7VEkI/s400/bretagne1.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:130%;">Η ζωή είναι αγρίως απίθανη</span><br /><br />Είμαι ευτυχισμένη. Αγαπώ όλο και πιο πολύ αυτή τη μυστηριώδη κι υπέροχη Bretagne, αυτή τη μαύρη κι ελκυστική θάλασσα, αυτό το πράσινο και εύφορο τοπίο. Εδώ κατάλαβα πόσο αγαπώ τη ζωή, πόσο τη θέλω. Όταν κατεβαίνω στην παραλία κι ο αέρας μου χτυπάει το πρόσωπο, όταν σκέφτομαι τον Δημήτρη, που είναι τόσο μακριά μου αλλά την ίδια στιγμή τον αισθάνομαι τόσο κοντά, νιώθω ευτυχισμένη που έχω πόδια και περπατάω, μάτια και βλέπω, χέρια και αγγίζω. Υπάρχουν στιγμές που πιστεύω πολύ στον Θεό.<br /><br />Ο Νicolas είναι ευγενικός. Και κυρίως είναι πολύ έξυπνος. Είναι η τελευταία μου μέρα στην Βretagne και αισθάνομαι πολύ λυπημένη. Μερικές φορές αισθάνομαι πολύ έξυπνη.<br /><br />Σήμερα έχει καλό καιρό. Ένας κρύος ήλιος κρύβεται κάθε πέντε λεπτά πίσω απ' τα μαύρα σύννεφα της Βretagne κι έπειτα ξαφνικά ξαναβγαίνει, ακόμη ομορφότερος, ακόμη πιο λαμπρός. Είμαι ξαπλωμένη σ' ένα ντιβάνι πλάι στο παράθυρο κι ο ήλιος κάθε τόσο με λούζει. Ο Νicolas, η Dominique και ο Robby παίζουν μπριτζ κι εγώ βαριέμαι του θανατά. Σήμερα το πρωί έκανα περίπατο στην Grande Plage με τον Pon-Pon. Τον λατρεύω: Περισσότερο κι απ' όλα τ' αγόρια του κόσμου!<br /><br />Σκέφτομαι την Ύδρα και μου φαίνεται τόσο μακρινή, σαν όνειρο. Τα πόδια μου κρυώνουν. Κρυώνει και η καρδιά μου λίγο.<br /><br /><span style="color:#880000;">Από το βιβλίο <span style="color:#ffcccc;">Η ζωή είναι αγρίως απίθανη</span><br />Εκδόσεις: Ωκεανίδα, 2008<br /><br />*<br />Φωτ: arnaudfrichphoto.com</span> <br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-9035742754629175461?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-56784519111440374602010-03-19T00:58:00.001+02:002011-04-27T09:02:40.919+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S5PqQvT2KOI/AAAAAAAALps/YSd9NXXM2hY/s1600-h/ViewOfMagdeburg.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5445953947719575778" style="WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S5PqQvT2KOI/AAAAAAAALps/YSd9NXXM2hY/s400/ViewOfMagdeburg.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:130%;">10 Μαΐου 1631</span><br /><br />O Τίλλυ μπήκε στο Μάγκντεμπουργκ μέσα —<br />(Η αιματοχυσία έχει μετρηθεί<br />περίπου πέσαν: 25.000 νεκροί)<br />Ο Πάπενχαϊμ διέταξε επί πλέον<br />η πόλη να καεί — μονάχα λίγα<br />σπίτια έμειναν ανέπαφα —<br /><br />Ο Τίλλυ — μέσα σε κρίσεις<br />μελαγχολίας — είδε στα<br />συντρίμμια το ίδιο του το τέλος<br />να έρχεται. Το 1632 του έκοψε μια<br />οβίδα σουηδική το πόδι<br /><br />Πέθανε τότε — στην<br />Ίνγκολστατ. Για ποιον; Για τι;<br /><br />Σήμερα γράφουν τα βιβλία:<br />Ο Τίλλυ — σημαίνων στρατηγός του<br />Φερδινάρδου II — ένας άντρας, που<br />ζούσε μέσα σε σκηνές, δίχως στολίδια, με<br />ελάχιστο ενδιαφέρον για ηρεμία, οικογενειακή ζωή<br />και άλλη ασφάλεια.<br /><br />- Πυρπολητής του Μάγκντεμπουργκ, που πολιορκούσε<br />δύο μήνες — και πρέπει να το<br />αγάπησε πολύ.<br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Ντίτερ Λάιζεγκανγκ</span></span></em><br /><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Αντώνης Τριφύλλης<br /><br />από την ανθολογία <span style="font-family:verdana;"><span style="color:#ffcccc;">σύγχρονη γερμανόφωνη ποίηση</span></span><br />Εκδόσεις: Γαβριηλίδης / Πλέθρον 1983<br />*<br />Φωτ: el.wikipedia.org<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-5678451911144037460?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-13226218976131576972010-03-10T16:58:00.002+02:002011-04-27T09:02:40.921+03:00<div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SzH-IJm_kqI/AAAAAAAALGE/wQXGfAnMyg0/s1600-h/Marienbad.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5418391242675294882" style="WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SzH-IJm_kqI/AAAAAAAALGE/wQXGfAnMyg0/s400/Marienbad.JPG" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:130%;">Η άλλη δίκη<br /></span><br />Εκείνο τον Απρίλιο εμφανίζεται σε μια κάρτα για πρώτη φορά η λέξη Μαρίενμπαντ και αρχίζει να επανέρχεται σε τακτά διαστήματα. Σxεδιάζει να πάρει άδεια και θέλει να μείνει για τρεις βδομάδες στο Μαρίενμπαντ, όπου πιστεύει πως θα ηρεμήσει. Τώρα οι κάρτες είναι συxνότερες. Στα μέσα Μαΐου κάνει ένα υπηρεσιακό ταξίδι στο Μαρίενμπαντ και της γράφει αμέσως μετά την άφιξή του ένα αρκετά μεγάλο γράμμα καθώς και μία κάρτα:<br /><br /><i>Το Μαρίενμπαντ είναι ασύλληπτα ωραίο. Θα έπρεπε ν' ακολουθήσω πολύ πριν το ένστικτό μου, που μου λέει πως οι πιο παχείς άνθρωποι είναι και οι πιο έξυπνοι. Γιατί υπάρχει η δυνατότητα να κάνεις κούρα αδυνατίσματος ακόμα και χωρίς τις ιαματικές πηγές, όμως μόνο εδώ μπορείς να περιπλανηθείς σε δάση σαν αυτά. Η φύση φαίνεται πιο όμορφη, επειδή όλα είναι ήσυχα και άδεια και επειδή είμαι σε θέση να αφομοιώσω καθετί έμψυχο και άψυχο' ο μουντός, χειμωνιάτικος καιρός ελάχιστα μ' έχει επηρεάσει. Σκέφτομαι πως αν ήμουνα Κινέζος και γύριζα τώρα στο σπίτι μου (στο βάθος είμαι ένας Κινέζος που επιστρέφει στο σπίτι του), θα έκανα το παν για να ξανάρθω εδώ. Αx, πόσο θα σου άρεσε!"</i>"<br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Ελίας Κανέτι</span></span></em><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Αλέξανδρος Ίσαρης<br /><br />από το βιβλίο <span style="font-family:verdana;"><span style="color:#ffcccc;">Η άλλη δίκη - Τα γράμματα του Κάφκα στη Φελίτσε</span></span><br />Εκδόσεις: Scripta, 2002<br /><br />*<br />Φωτ: en.wikimedia.org<br />Χαρακτηριστικά κτίρια στο κέντρο της λουτρόπολης Μάριενμπαντ (Mariánské Lázně) της Τσεχίας</span> <br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-1322621897613157697?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-11573672426099478182010-03-01T16:58:00.000+02:002011-04-27T09:02:40.923+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SzEmtyWyhKI/AAAAAAAALFk/okDEHMOKfC8/s1600-h/RomaTermeDiCaracalla.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5418154394756744354" style="WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 299px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SzEmtyWyhKI/AAAAAAAALFk/okDEHMOKfC8/s400/RomaTermeDiCaracalla.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:130%;">Στις θέρμες του Καρακάλα</span><br /><br />Πάει για τις Θέρμες του Καρακάλα<br />έχει στητό το στήθος του, σαν στις πατρικές<br />κατηφοριές των Απεννίνων, στα μονοπάτια<br />που 'φτιαξαν κοπάδια μέσα στους αιώνες, μ' ευλάβεια<br />τα λείψανα των Μπερμπερίνων - και τώρα λερός,<br />κάτω απ' το σκονισμένο μάγκικο σκούφο<br />έχει τα χέρια του στις τσέπες - στα έντεκα βοσκός<br />ξενιτεμένος, και τώρα δω, χαρούμενος μα χτήνος<br />μέσα στο ρωμιανόλικό του γέλιο, ζεστός ακόμη.<br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Πιέρ Πάολο Παζολίνι</span></span></em><br /><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Στέλιος Κάτσικας<br /><br />από το βιβλίο <span style="font-family:verdana;"><span style="color:#ffcccc;">ΠΑΖΟΛΙΝΙ, ΟΥΓΓΑΡΕΤΙ, ΚΟΥΑΖΙΜΟΝΤΟ</span></span><br />Εκδόσεις: Αιγόκερως, 2000<br /><br />*<br />Φωτ: commons.wikimedia.org<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-1157367242609947818?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-65777689042638696382010-02-20T16:59:00.001+02:002011-04-27T09:02:40.925+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SzDaix3ZMvI/AAAAAAAALFU/0quMbiG-_tY/s1600-h/korinthos02.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5418070642762789618" style="WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 289px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SzDaix3ZMvI/AAAAAAAALFU/0quMbiG-_tY/s400/korinthos02.jpg" border="0" /></a><br /><div><br /><span style="font-size:130%;">Κόρινθος</span><br /><br />Φτάσαμε με κόπο στο ύψωμα. Ο δρόμος κουλουριάζεται μέχρι τη θάλασσα<br />εκεί που ο ήλιος κατηφορίζει θρυμματίζοντας το άσπρο xαλίκι σε φως<br />και το λουλάκι του ουρανού ψήνει την άσφαλτο σκαρφαλώνοντας ως τους στρατώνες<br /><br />Σ' αυτό τον ερημότοπο με το λειψό νερό, τον αφιλόξενο ήλιο<br />ήταν τα μάρμαρα ζεστά και κλάψαμε δίπλα στις πεσμένες κολόνες<br />και κάποιος xάραξε στο περιστύλιο τ' όνομά του'<br /><br />Ούτε ένα σxήμα καραβιού στο αxνιστό απομεσήμερο. Η αντικρινή στεριά<br />και ο ήλιος να χορεύει στις βεράντες του Saint George Hotel. Όλα είναι έτοιμα<br />τα φρούτα στον πάγο, τα σερβίτσια ανέγγιχτα<br />και οι λέξεις κομψά ταιριασμένες σε μιαν ανύπαρκτη σχέση. Αργότερα μένει<br />το μαλακό φως πίσω απ' τα μάτια σου στον άλλο ουρανό. Μα τώρα<br />που η αγωνία πυκνώνει και η μοναξιά του αρμυρού νερού δεν ξεδιψά<br />μας γέννησε η ένοχη σχέση, μας πεθαίνει<br />η ευθύνη της σκηνοθετημένης εκλογής. Τι γυρεύαμε<br />σ' αυτές τις ξαπλωμένες κολόνες που δεν ονειρεύονται<br />τι να ζητούσαμε<br /><br /><span style="color:#880000;">Από το βιβλίο <span style="color:#ffcccc;">Ο δύσκολος θάνατος</span><br />Εκδόσεις: Νεφέλη, 2007<br /><br />*<br />Φωτ: Panos Voliotis, <em>από</em> greecescene.com </span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-6577768904263869638?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-25555162491060185432010-02-11T16:59:00.001+02:002011-04-27T09:02:40.927+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SzDN-_SA-pI/AAAAAAAALFE/NK3vQP5BSSA/s1600-h/1793837-Alkionida_Beach_Varkiza-Prefecture_of_Attica.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5418056833749285522" style="WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SzDN-_SA-pI/AAAAAAAALFE/NK3vQP5BSSA/s400/1793837-Alkionida_Beach_Varkiza-Prefecture_of_Attica.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:130%;">Αττική</span><br /><br />Το Γκάζι'<br />οι καμινάδες της "Λατώ"'<br />το Μπαρουτάδικο.<br /><br />Η γιαγιά μου η Πάρνηθα,<br />ο παππούς μου ο Υμηττός<br />με μαυρισμένα γένια.<br /><br />Στο βάθος ο Σαρωνικός<br />μ' ένα πελώριο μάτι από μαζούτ,<br />το σαπισμένο xνώτο του "Εντερπράιζ".<br />Ομολογώ: Δε βλέπω άλλη διέξοδο.<br />Θα φύγουμε από τούτον το Πολύφημο,<br />τούτη τη μολυσμένη σπηλιά<br />κάτω απ' τις κοιλιές των προβάτων.<br /><br /><span style="color:#880000;">Από το βιβλίο <span style="color:#ffcccc;">Εξέδρα</span><br />Αθήνα, 1973<br /><br />*<br />Φωτ: members.virtualtourist.com, <em>by</em> janetanne<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-2555516249106018543?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-3334633030348941222010-02-02T15:59:00.004+02:002011-04-27T09:10:15.847+03:00<div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SzC9XV6bUAI/AAAAAAAALE8/CzSwN7C1R0A/s1600-h/elefsina4.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5418038560443551746" style="WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 299px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SzC9XV6bUAI/AAAAAAAALE8/CzSwN7C1R0A/s400/elefsina4.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:130%;">Άλκης<br /></span><br />Ένα ελάχιστα φωτισμένο γκαζάδικο έπλεε αργά προς τη Νέα Πέραμο, και από τη Σαλαμίνα αντίπερα, εκτός από τα νυσταλέα, τρεμουλιαστά φώτα του χωριού Μπατσί, άλλο τίποτε' μόνο το βλέμμα του Άλκη, χαμένο σ' αυτές τις εικόνες και η πνοή του σιρόκου να νοτίζει τρυφερά το δωμάτιο. Ένα τσιγάρο μισοκαμένο στο τασάκι, δίπλα σε βιβλία και ανοιγμένα τετράδια με διορθώσεις και διαγραμμένες στροφές στίχων, ενώ, απ' την άλλη κάμαρη, η ξεθυμασμένη μυρωδιά του μεσημεριανού φαγητού κι ο σπασμωδικός ξερόβηχας της μάνας του.<br /><br />Στο νου του στροβιλίζονταν σκηνές της προxθεσινής νύxτας: Απεγνωσμένη πορεία μέσα στη σκιά του μαντρότοιχου του εργοστασίου "Κρόνος", ανακατωμένη με το απόμακρο φως των φαναριών της παραλίας, κάτω απ' την αραιή συστάδα των πανύψηλων ευκάλυπτων που τη νύχτα φωλιάζουν σπουργίτια, το εσπευσμένο βήμα στους γύρω δρόμους, η ερωτική μανία του και τέλος, κάπως αργά, εκεί κοντά στα μεσάνυχτα, πριν από την άφιξη των φορτηγών, ως λυτρωτκή ανταμοιβή για τους λαθραίους επισκέπτες, τα διερχόμενα σιγά σιγά αυτοκίνητα με τα σκοτεινά πρόσωπα των οδηγών, που η καύτρα του τσιγάρου, τους xαρίζει πίσω απ' το παρμπρίζ μια φευγαλέα ανταύγεια.<br /><br />Ο Άλκης περιφερόταν μάταια σ' αυτά τα μέρη. Πλησίαζε κιόλας έντεκα και η νύxτα ήταν δροσερή από την αύρα του καναλιού. Ο κίτρινος δίσκος του φεγγαριού έγερνε στο βουνό της Σαλαμίνας, τα σκυλιά ήταν ακόμη μακριά, τ' αυτοκίνητα που κυκλοφορούσαν στην παραλία ελάχιστα, και στην οδό Κανελλοπούλου μόνο εκείνος πρόβαλλε κατ' αραιά διαστήματα ως μοναδική παρουσία απ' το αρρωστημένο φως του δρόμου στη σκοτεινιά της "Ελαιουργικής".<br /><br /><span style="color:#880000;">Από το βιβλίο <span style="color:#ffcccc;">Άλκης</span><br />Εκδόσεις: Μεταίχμιο, 2003<br /><br />*<br />Φωτ: Fotis Marinelis από το matkustajalaivat.com</span> <br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-333463303034894122?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-29011747891025518762010-01-26T15:59:00.000+02:002011-04-27T08:59:46.037+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SzC6jYdw45I/AAAAAAAALEk/nJg1yxlyEJc/s1600-h/perama.jpg"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 266px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5418035468752184210" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SzC6jYdw45I/AAAAAAAALEk/nJg1yxlyEJc/s400/perama.jpg" /></a><br /><br /><span style="font-size:130%;">Πέραμα</span><br /><br />Κάθε φορά που η αίσθηση της παρουσίας<br />μέσα στην ανώνυμη κάμαρα προσπαθεί να συλλάβει<br />στο κλάσμα του δευτερολέπτου την ηδονή<br />ξεπροβάλλει σπαραxτικά μόνο το Πέραμα<br />όπως το είδαν τα παιδιά εκείνη την Κυριακή<br />που ο φωτογράφος έξω από τις ταβέρνες<br />με τα γραμμόφωνα και τον τραγουδιστή με τη xωρίστρα στη μέση<br />στις επτά το πρωί φωτογράφιζε τη μάνα του Νέρωνα και του Αλκιβιάδη<br />με φόντο τη Σαλαμίνα, τα καρνάγια και τις βάρκες που σαπίζαν στα νερά.<br /><br /><span style="color:#880000;">Από το βιβλίο <span style="color:#ffcccc;">Τα αρχαία βρέφη</span><br />Εκδόσεις: Άκμων, 1980<br /><br />*<br />Φωτ: www.panoramio.com, <em>by </em>fabioschon <br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-2901174789102551876?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-66226804480953370062010-01-19T15:59:00.001+02:002011-04-27T08:59:46.039+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SzCpDYDSGVI/AAAAAAAALEM/vN780o5ps2s/s1600-h/Piraeus9.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5418016227187628370" style="WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SzCpDYDSGVI/AAAAAAAALEM/vN780o5ps2s/s400/Piraeus9.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:130%;">Ωδή στον Πειραιά</span><br /><br />Εσείς να πιείτε, δέντρα του Λυκαβηττού, την τελευταία γουλιά<br />που σας κερνάει ο ταβερνιάρης Ήλιος. Μα το τραγούδι αυτό<br />το διονυσιακό που ακούγεται τώρα καθώς η νύχτα πέφτει<br />από ένα ραδιόφωνο, που βήχει σαν φυματικό,<br />εδώ σε κάποιο καταγώγι στο λιμάνι, σ' έναν Πειραιά γκρίζο και μουχλιασμένο:<br />κατακάθια κρασιού, καπνός, αργή και ανόρεχτη χαρτοπαιξία,<br />γάτες λειψές, σαν σκελετοί κάτω από τα τραπέζια τριγυρνούν...<br />Έτσι πεθαίνει μια μέρα στην Ελλάδα. Σκαμμένα πρόσωπα<br />που γρήγορα θα σβήσουν. Άρρωστο φως σαν περασμένο από βρώμικο<br />γυαλί ή διάφανο χαρτί απλώνεται στους δρόμους,<br />όπου φουσκώνει ανθρωποθάλασσα, ποτάμι αναβλύζει το αίμα,<br />με πυρετό και δύναμη υψώνεται η βουή<br />και κορυφώνεται - ώσπου να βυθιστεί. Κι εκεί ψηλά<br />η Ακρόπολη σκεπάζεται απ' τον γαλάζιο θόλο της σιωπής της,<br />-Ψυχές στοιβάζονται στη συνοικία του λιμανιού' ο αγώνας<br />για ζωή δεν έχει τέλος' με αιώνιο πόνο υφαίνεται<br />το υφάδι αυτό της μοίρας του ανθρώπου. Τα μεγαλεία τώρα -<br />τα σπουδάζουν αρχαιολόγοι! Αλλά η μπόχα, η στέρηση -<br />η αλήθεια ενός κενού που ανοίγεται ανάμεσα στα κύματα! - Ω ψυχές, μνήμες κρυμμένες<br />ημερολόγια καταστρωμάτων, εκεί που οι αποστάσεις ανασαίνουν' βουίζουν οι ακτές<br />πορφυρές σαν ιβίσκοι και κίτρινες σαν το μέλι, σε μια λάμψη της θάλασσας<br />τα δελφίναι χορεύουν τριγύρω απ' την πλώρη' εκεί που νησιά κοραλένια ξανθά<br />ευωδιάζουνε γράμματα που έγραψαν χέρια θαλασσινών.<br />Ετοιμόρροπες αποθήκες, γραφεία με λογιστικά βιβλία<br />και λογαριασμούς, όπου όλα έχουν καταχωρηθεί σχολαστικά<br />γκρίζες κολόνες που στηρίζουν τη ζωή μας' εκεί που έχουνε γραφτεί<br />δόξες κατολισθήσεις' ναυάγια του μεγάλου ταξιδιού!<br />-Ξάφνου σηκώνεται άνεμος' η θάλασσα αγριεύει.<br />Σκοτείνιασε της Αίγινας ο κόλπος.<br />Σαλπάρει μαύρο σύννεφο, φαρδύ σαν τη σχεδία του Οδυσσέα.<br />Εσείς να πιείτε, δέντρα του Λυκαβηττού, την τελευταία γουλιά. -<br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Γιοχάνες Έντφελτ</span></span></em><br /><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Μαργαρίτα Μέλμπεργκ<br /><span style="font-size:85%;">Επιμέλεια: Κώστας Γ. Παπαγεωργίου</span><br /><br />από την <span style="font-family:verdana;color:#ffcccc;">Σύγχρονη Σουηδική Ποίηση </span><br />Εκδόσεις: Γνώση, 1994<br />*<br />Φωτ: του michelleadams629 από το photobucket.com<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-6622680448095337006?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-77539139824883028442010-01-12T15:59:00.003+02:002011-07-06T19:22:58.730+03:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/Sy_XJoBJWHI/AAAAAAAALDE/9LpUd0-bIv8/s1600-h/aegina2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5417785437111015538" style="WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/Sy_XJoBJWHI/AAAAAAAALDE/9LpUd0-bIv8/s400/aegina2.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:130%;">Ελλάδα και Μάης μαζί</span><br /><br />Ω η βροχή, η βροχή! Αυτό την άλλη μέρα στην Αίγινα. Αυτό το όμορφο μαλακό νησί, με το ηλιοψημένο μονοπάτι, τη θάλασσα και την ακρογιαλιά, τα μικρά ροζ και κίτρινα σπίτια, το θυμάρι, την απότομη λοφοπλαγιά, το Ναό, σκελετώδη, κυρίαρχο, τους κόλπους ξέχειλους από θάλασσα — όλα αυτά δεν ήταν παρά ψύχρα, ομίχλη, βροχή, Αμερικάνοι μαζεμένοι γύρω από έναν κοκαλιάρη καθηγητή' και μεις ζαρωμένοι κάτω από ένα πεύκο που άφηνε τη βροχή να περνάει. Αλλά ακόμη κι έτσι, ο Ρότζερ έλεγε «Σπουδαίο, σπουδαίο», ένας ναός από ψαμμόλιθο καλύτερος απ' το Σούνιο. Καταπληκτικό το τι μπορεί να κάνει μια μεγαλοφυΐα σ' έναν τόσο μικρό χώρο — ιδού οι τέλειες αναλογίες — και η βροχή μάς ανάγκασε να κατηφορίσουμε όσο πιο γρήγορα γινόταν για το πλοίο μας.<br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Virginia Woolf </span></span></em><br /><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Μαρία Τσάτσου<br /><br />από το βιβλίο <span style="font-family:verdana;color:#ffcccc;">Ελλάδα και Μάης μαζί</span><br />Εκδόσεις: ύψιλον, 1996<br /><br />*<br />Φωτ: twip.org</span> <br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-7753913982488302844?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-39678012082465560802010-01-05T18:59:00.001+02:002011-04-27T08:59:46.043+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SyEZ6TRvRQI/AAAAAAAALBM/rnKfEOdrGgk/s1600-h/DSC01189-.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5413636716473828610" style="WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SyEZ6TRvRQI/AAAAAAAALBM/rnKfEOdrGgk/s400/DSC01189-.JPG" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:130%;">[Κάποτε καλοκαίριασε]<br /></span><br />Κάποτε καλοκαίριασε<br />κι ο Πόρος ξανάγραψε τους βυθούς του<br /><br />Σαν μπλε του ήλιου το νερό στο ποτήρι<br />Τυλιγμένος στις φλόγες του Αυγούστου<br />λες και δεν ήσουν εκείνος ο άγνωστος<br />ο γόης του δρόμου<br />Το αόρατο γύρω απ' το σώμα<br />Λες και δεν ήσουν εκείνος ο τρελός<br />με τη μοτοσικλέτα<br />Λες και δεν ήμουν εκείνο το δωμάτιο<br />Το μικρό καρυδένιο κρεβάτι<br />να τεντώνει το φιλί στο σεντόνι<br /><br />Τυλιγμένη στις φλόγες του Αυγούστου<br />λες και δεν ήμουν εκείνο το κλάμα<br />Εκείνο το κύμα να βουλιάζει<br />το φιλί στον καθρέφτη<br /><br />Έρωτα τώρα καταλαβαίνεις<br />Ήσουν η ανταμοιβή μου<br />για τα χρόνια που πέρασα στο ποτάμι<br />με δυο αδερφούς<br />και τρεις πατεράδες αδέκαστους<br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="color:#ffcccc;">* * *</span><br /></span><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SyEWMJbzTWI/AAAAAAAALAs/z1CbKMBNGMY/s1600-h/DSC01424POROS.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5413632625022815586" style="WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 285px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SyEWMJbzTWI/AAAAAAAALAs/z1CbKMBNGMY/s400/DSC01424POROS.JPG" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:130%;">[Δεν έχω δίκιο]<br /></span><br />Δεν έχω δίκιο έχω άδικο έτσι να με πονάνε τώρα τα βήματά μου<br /><br />Όπως τότε σχεδόν ξυπόλητη<br />Να λάμπουνε στη θάλασσα του Πόρου<br />τα περασμένα. Στην Ύδρα δίπλα στο νερό<br />σταματημένες ψαλμωδίες στη μέση απ' τα κανόνια<br />άφωνα μνήματα σε φράχτες<br /><br />Κατηφορίζοντας αίθουσες διαλέξεων δεν έχω δίκιο<br />έχω άδικο να φοράω γυαλιά ηλίου σα να με κάνει<br />η νύχτα στη Βουκουρεστίου να κλαίω<br /><br /><span style="color:#880000;">από το βιβλίο <span style="font-family:verdana;color:#ffcccc;">Ζέφη Δαράκη, Η θλίψη καίει τις σκιές μας</span><br />Εκδόσεις: Νεφέλη, 1995<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-3967801208246556080?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-70298050001635092622009-12-29T14:59:00.001+02:002011-04-27T08:59:46.045+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/StKS3_92XlI/AAAAAAAAK_Y/QSfm5oTW6-o/s1600-h/hydra3.jpg"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5391533194677214802" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/StKS3_92XlI/AAAAAAAAK_Y/QSfm5oTW6-o/s400/hydra3.jpg" /></a><br /><br /><span style="font-size:130%;">Ύδρα</span><br /><br />Βαρύ το μεσημέρι' τα κορμιά<br />δεμένα σαν τα καράβια, σαν τα νερά,<br />στο πέτρινο ακρογιάλι. Ολοένα δυσκολεύει η ανάσα, ολοένα<br />όπως ψηλαφούμε μέλη ουδέτερα, κρυφές γραφές,<br />πρόσωπα γυμνά, σβησμένα στο άσπρο,<br />γυρεύοντας επίμονα ένα χώρο που δεν είναι πια δικός μας.<br /><br />Αφουγκραζόμαστε τις ρίζες, που προχωρούν<br />μοναχικές,<br />σχεδόν αυτάρκεις, κάτω απ' την πέτρα,<br />να δέσουμε τον ήχο τους με τη φωνή μας<br />και την άλλη φωνή, που πήρε η θάλασσα<br />-να βρούμε τη φωνή μας.<br /><br />Πάνω μας, το παλιό κανόνι, αδιάφορο<br />σαν το άδειο μάτι ενός κύκλωπα<br />που ξόδεψε τη δύναμή του ν' ανεβάζη<br />τις μεγάλες πέτρες στο φως<br />κ' είδε μια μέρα,<br />με το τρομερό του μάτι<br />είδε να γκρεμίζει το γιγάντιο τείχος,<br />είδε τον ήλιο μονομιάς ν' αδειάζη<br />τινάζοντας μαύρες φωτιές!..<br />Τώρα αναπαύεται εν ειρήνη κάτω απ' τα ερείπια...<br /><br />Σπίτια χτισμένα κάθετα στο βράχο,<br />με τα βαριά κλειδιά στην ξώθυρα'<br />κανείς δεν άνοιξε, κανείς δεν πίστεψε<br />πως ήταν σπίτια...- ένα σκηνικό.<br />Δυο προσωπεία από γύψο στους γυμνούς τοίχους, κι ανάμεσά τους<br />το πρόσωπο<br />με την ακίνητη έκφραση..- ένας άλλος πόνος.<br /><br />Πλάι στα νερά, ένα καράβι - αρχαίο φυτό,<br />και σκυλί ασάλευτο στην πλώρη<br />κοιτάζει εκεί που δεν τολμούμε<br />οσμίζεται ίσως<br />τις σκιές κάποιων νεκρών,<br />που στοίχειωσαν στην άλλη ακρογιαλιά.<br /><br />Κραυγή απ' το χέρι εφιάλτη φιμωμένη<br />- άραγε θα μας γνώριζαν,<br />θα μας γνώριζαν απ' ό,τι μένει<br />στη φωνή του αίματος,<br />στη ρίζα της φωνής,<br />αυτοί που μέτρησαν το αίμα με το αίμα,<br />το αίμα με το ξύλο της ζωής,<br />αυτοί<br />που πήραν τα καράβια κ' έγιναν<br />φωτιές στη μέση του πελάγου,<br />αυτοί που γύρισαν με φλάμπουρα<br />σημαίες,<br />και το φαρδύ τους στήθος<br />στολισμένο δάφνες,<br />κ' ύστερα κάψανε τις δάφνες,<br />ν' ακούν σωστά<br />τον χτύπο της καρδιάς τους,<br />αυτοί<br />που πήραν τούτο το νησί<br />στους ώμους<br />και το ταξίδεψαν στην άκρη του καιρού<br />θα μας γνώριζαν απ' τη φωνή<br />αυτοί<br />που εμείς ξεχάσαμε τη φωνή τους<br />κ' έμειναν ένα όνομα να ψηλαφούμε πάντα στις πέτρες<br />μα δε μπορούμε<br />γιατί έγινε ένα<br />με τις πέτρες που μας πληγώνουν<br />ένα με τ' αξεδιάλυτα<br />σημάδια του ήλιου<br />- που ανεβαίνει μόνος.<br />λαμπρός, ανέγγιχτος<br />στο φοβερό γαλάζιο...<br /><br /><span style="color:#880000;">από την <span style="font-family:verdana;color:#ffcccc;">Ανθολογία της νεοελληνικής γραμματείας</span><br /><em>του Ρένου Ηρακλή Αποστολίδη</em> <span style="font-size:85%;">(τόμος 3ος)<br /></span>Έκδοση: Τα Νέα Ελληνικά, 1972<br /><br />*<br />Φωτ: worldisround.com <br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-7029805000163509262?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-5286178619946117202009-12-22T14:59:00.003+02:002012-02-10T07:40:34.448+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/StKOdM00oGI/AAAAAAAAK-w/YRvRZrUSKC0/s1600-h/mosxonisi_11_05_07.jpg"><img style="WIDTH: 450px; HEIGHT: 350px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5391528336226033762" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/StKOdM00oGI/AAAAAAAAK-w/YRvRZrUSKC0/s400/mosxonisi_11_05_07.jpg" /></a><br /><div><span style="font-size:130%;">Ραντεβού στο Αϊβαλί</span><br /><span style="font-size:85%;"><em>Αφιερώνεται στον Έρμο Αργαίο</em></span><br /><br />Του Μαγιού με τα κεράσια και τα τριαντάφυλλα<br />Η ζεστασιά καθώς θ' αρχίσει στο Αϊβαλί να κατεβαίνει<br />Απ' τους μπαχτσέδες και την ποίησήη του<br />Εσείς, εγώ, ο Γιορουλμάζ<br />Με ρακί καζανιαστό<br />Και κονιάκ ελληνικό<br />Έτσι μια μέρα να σμίξουμε η πεντάδα<br />Στου Σεϊτάνσοφρά σε μια γωνιά<br />Της θάλασσας καθώς θ' αρχίζει η φωταψία ένα δείλι.<br />Έτσι κάπου να κάτσουμε<br />Και τον ήλιο μας κανείς μη μας τον κρύψει<br />Του απομεσήμερου τον ορίζοντα να σκοτεινιάσει<br />Κανείς να μην τολμήσει το τραπέζι μας μακριά να πάρει<br />Απ' τις όμορφες εκείνες που ζούμε ώρες<br />Σε τέτοιον τόπο να σταλιάσουμε<br />Όπου ποτήρι κανενός τη φιλία μας θα σκιάσει.<br />Να πιούμε παρέα γεμίζοντας<br />Απ' του ολόγιομου φεγγαριού κομμένο το ποτήρι στην Ανατολή<br />Και απ' την ίδια χρυσή κούπα πίνοντας κρασί<br />Ο Ποσειδώνας με το Διόνυσο στη Δύση<br />Την ίδια στιγμή σηκώνοντας τα ποτήρια<br />Και στέλνοντας μηνύματα<br />Να πιούμε στην υγειά της ανθρωπιάς, και της φιλίας<br />Κι ας λένε πώς αυτό είναι μια ουτοπία...<br />Να πίνουμε αιώνια αδελφωμένοι<br />Τραγουδώντας και απαγγέλοντας ποιήματά μας<br />Και της κιθάρας οι μελωδίες στ' αυτιά μας να ηχούνε<br />(1977)<br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Ζεκί Ομέρ Ντεφνέ</span></span></em><br /><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Έρμος Αργαίος<br /><br />από την <span style="font-family:verdana;color:#ffcccc;">Ανθολογία Τουρκικής Προοδευτικής Ποίησης</span><br />Εκδόσεις: Αλφειός, 1981<br /><br />*<br />Φωτ: <a href="http://greece2india.apriliabikers.gr/ilias/archives/date/2007/05"><b><u>Welcome to greece2india Blog</u></b></a><br /><a href="http://www.mikrasia.lit.upatras.gr/htmlGREEK/history-gr.html"><b><u>To Αϊβαλί</u></b></a>, όπως φαίνεται από το Μοσχονήσι. </span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-528617861994611720?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-58617162055754842212009-12-15T17:30:00.003+02:002011-04-27T08:59:46.047+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/StGbyGRtnwI/AAAAAAAAK-o/bfMZs-9Mkt4/s1600-h/moscow_15.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 271px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5391261513919864578" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/StGbyGRtnwI/AAAAAAAAK-o/bfMZs-9Mkt4/s400/moscow_15.JPG" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Άνθρωποι Χρόνια Ζωή</span><br /><br /><div align="justify">Όλα αλλάξανε μα κατά κάποιο τρόπο περισσότερο απ' όλα άλλαξε η Μόσχα. Όταν ξαναφέρνω στη μνήμη μου τους δρόμους των παιδικών μου χρόνων, μου φαίνεται πως τους είδα στον κινηματογράφο.<br /><br />Η πιο αινιγματική εικόνα απ' όσες ξανάρχονται στο μυαλό μου, είναι ίσως ο ιπποκίνητος τροχιόδρομος. (Θυμάμαι την ημερα που βαλαν μπρος το πρώτο τραμ — απ' το σταθμό Νικολάγιεβσκη μέχρι την πλατεία Στρασνάγια στεκόμασταν αποσβολωμένοι μπροστά στο θαύμα της τεχνικής και οι σπινθήρες του τρολλέ μας είχαν συγκλονίσει όσο συγκλονίζουνε τώρα τους ανθρώπους οι σπούτνικ.)<br /><br />[....] Το καλοκαίρι η Μόσχα είταν καταπράσινη, τον χειμώνα κάτασπρη. Δεν καθαρίζανε τους δρόμους απ' το χιόνι και μέχρι τις απόκριες οι σωροί υψώνονταν πελώριοι. Τα έλκυθρα γλυστρούσαν αθόρυβα. Τον Μάη, τα στενά, κακοστρωμένα πεζοδρόμια τα σκέπαζε το χιόνι της πασχαλιάς: μπροστά στα σπίτια υπήρχαν μικροί κήποι, όλοι με τον φράχτη τους. Χρυσίζανε ή φαντάζανε γαλάζιοι οι τρούλοι των εκκλησιών. Πάνω απ' τα σπίτια προβάλανε κάτι αινιγματικά κτίσματα — οι βίγλες των πυροσβεστικών τμημάτων' στις κορφές τους κρέμαγαν μπαλόνια που σε βοηθάγανε να καταλάβεις σε ποια μεριά της πόλης γινόταν πυρκαϊά. Οι συνοικίες της πόλης διακρίνονταν επίσης ανάλογα με το χρώμα των αλόγων της πυροσβεστικής: αλιτζένιες, άσπρες, κορακάτες. Όταν το κρύο έφτανε στους εικοσιπέντε βαθμούς Ρεωμύρου, δεν είχαμε μάθημα στο γυμνάσιο' εγώ χουχούλιζα απ' το βράδι το κρυσταλλιασμένο τζάμι του παράθυρου, για να δω το θερμόμετρο απ' έξω — θες να σφίξει το κρύο αύριο; Το πρωί όμως δεν έβλεπα σημαία στη βίγλα. Και τη διακοπή των μαθημάτων απ' τις βίγλες τη μαθαίναμε.<br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Ηλία Έρενμπουργκ</span></span></em><br /><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Άρης Αλεξάνδρου<br /><br />από την εξάτομη αυτοβιογραφία του Η. Έρενμπουργκ <span style="font-size:130%;color:#ffcccc;">Άνθρωποι Χρόνια Ζωή </span><em><br /></em>Εκδόσεις: Νεφέλη, 1980<br /><br />*<br />Φωτ: i.telegraph.co.uk</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-5861716205575484221?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-14313352041691979612009-12-08T18:59:00.004+02:002012-02-10T07:40:34.450+02:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SsW3yFYxALI/AAAAAAAAK8o/58Uxlpg0Va8/s1600-h/Shwedagon_Pagoda_Rangoon.jpg"><img style="WIDTH: 450px; HEIGHT: 310px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5387914600286060722" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SsW3yFYxALI/AAAAAAAAK8o/58Uxlpg0Va8/s400/Shwedagon_Pagoda_Rangoon.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Μια αναλαμπή ευτυχίας</span><br /><br />Στην τροπική πόλη, όπου οι νεαροί στρατιώτες με τα μελαψά πρόσωπα και τις πρασινωπές σαν του χρώματος της ζούγκλας στολές τους στέκουν με τα αυτόματα τους στις σκοπιές, στην πόλη των ολόχρυσων βουδικών ναών, που υψώνονται στον ουρανό σαν θημωνιές με κιτρινοκόκκινες ανταύγειες, στην πόλη που η νύχτα πάνω της πέφτει απαλά και πολύ νωρίς και στο σκοτάδι του παλατιού, λες και βγήκε από τα παραμύθια της Σεχραζάντ, ξαφνικά φάνηκε ένα πρόσωπο με όμορφη κατατομή σαν δακτυλιδόπετρα και στη σκηνή, που λάμπει από την υπέροχη ανατολίτικη πλαστικότητα, τα χέρια των χορευτριών τραγουδούν, πλέκουν το τραγούδι της αγάπης κάτω από τους ήχους ενός θαυμάσιου οργάνου (που δεν μπορέσαμε να μάθουμε την ονομασία του). Σ' αυτήν την παγερή, τροπική, υγρή βραδιά της πόλης Ραγκούν, γεμάτη από μαγικές μελωδίες, ομορφιές και ακατάσχετα όνειρα, θυμήθηκα άγνωστο γιατί αυτή την παλιά ιστορία, ιστορία διαφορετικού γεωγραφικού πλάτους...<br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Όλες Γκόντσαρ</span></span></em><br /><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Αλέκος Κουτσούκαλης<br /><br />από την <span style="font-family:verdana;"><span style="color:#ffcccc;">Ανθολογία Σοβιετικού Διηγήματος (β'τόμ.)</span><br /></span>Εκδόσεις: Γνώση, 1986<br /><br />*<br />Φωτ: pandaw.com</span> <br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-1431335204169197961?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-2011217846816373692009-12-01T13:01:00.002+02:002012-02-10T07:40:34.452+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/Sq_nbSHIBDI/AAAAAAAAK1o/LWJbYl0CQAE/s1600-h/beijing-finance-street-2005.jpg"><img style="WIDTH: 450px; HEIGHT: 316px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5381774535635239986" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/Sq_nbSHIBDI/AAAAAAAAK1o/LWJbYl0CQAE/s400/beijing-finance-street-2005.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Για το Πεκίνο</span><br /><br />Με το καλοκαίρι έρχεται η αναπόφευκτη πόλη<br />ν' ακουμπήσει στους ώμους της κερασιάς, της πευκης<br />απ' τη μεριά της θάλασσας να κυλήσει στις λεωφόρους<br />ο ειρηνικός των συνειρμών εκεί που διαπλέει ό αέρας<br /><br />τις δυναστείες των λωτών τώρα τα πατρώνυμα<br />των άστρων των σημαιών ψηλά οι σημασίες<br />ως εκεί που πιάνει το μάτι τ' ανείπωτα μα όντως<br />κρυμμένα στην καρδιά του νερού, γαλήνης γωνία<br /><br />και σοφίας κειμηλίων λεγεώνων που γέρνουν<br />στα μέτωπα των βροχών όπως τα πεπρωμένα<br />από μια μπάντα ανάπαιστοι σέρνουν τις εποχές<br /><br />βαθιά στις ρωγμές ανεξίτηλη η καρβουνόσκονη<br />ο ήλιος στ' αλιεύματα, στα δεινά των σωμάτων<br />αλάθητα φιλιά, διχαλωτά χάδια — η δύση.<br /><br /><span style="color:#880000;"><span style="font-size:85%;">-συλλογή: Όπως πέτρα που ρίζωσε στου ποταμού την κοίτη-</span><br /><br />από το βιβλίο Γιώργος Βέης, <span style="font-family:verdana;"><span style="color:#ffcccc;">Χρυσαλλίδα στον πάγο</span><br /></span>Εκδόσεις: Ύψιλον/βιβλία, 1999<br /><br />*<br />Φωτ: bankosphere.files.wordpress.com<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-201121784681637369?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-69016397887066977512009-11-24T13:01:00.002+02:002011-02-04T08:49:06.591+02:00<div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/Sq-WIJEppLI/AAAAAAAAK0o/Q2m6Rk1yVdY/s1600-h/SidneyRailwayStation1.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 266px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5381685146349577394" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/Sq-WIJEppLI/AAAAAAAAK0o/Q2m6Rk1yVdY/s400/SidneyRailwayStation1.JPG" /></a><br /><br /><span style="font-size:130%;">Ψεγάδια στον καθρέφτη</span><br /><br />Καθώς δε μπορούσα να συμβιβαστώ με τους κατοίκους, ούτε τότε, ούτε όταν επέστρεψα πάλι στην Αυστραλία μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έβρισκα παρηγοριά στο τοπίο. Η ιδανική Αυστραλία που οραματιζόμουν στη διάρκεια κάθε εξορίας και η οποία με τραβούσε πίσω, συνειδητοποιώ πως ήταν πάντα ένα τοπίο χωρίς ανθρώπους.<br />[....]<br />Η χρονιά μου με τον Κλεμ και τη Μάργκαρετ ήταν κατά πολύ πιο ευχάριστη από την προηγούμενη στο Ανταμίναμπι. Τους είχα επισκεφθεί ως παιδί. Οι γονείς μου με έβαζαν στο τρένο στον Κεντρικό Σταθμό του Σίδνεϊ, υπό την επίσημη επιτήρηση του σιδηροδρομικού υπευθύνου, αλλά με όλων των ειδών τις επιπρόσθετες οδηγίες, σε περίπτωση που δεν εκτελούσε το καθήκον του. Περνούσα την ημέρα στο Μάιτλαντ με τις αδερφές της γιαγιάς μου, στα σπιτάκια τους που έμοιαζαν με τόσα άλλα, καφετιά, με φουσκωμένο ξύλο και με μιαν αυλή στο πίσω μέρος όπου την ηλιοψημένη ιλύ από τις πλημμύρες τη σκίαζε σπασμωδικά ένα πιπερόδεντρο. Το απόγευμα, η θεία Λούσι, που μισούσε τους καθολικούς ιρλανδικής καταγωγής, με έπαιρνε με το ατμοκίνητο τραμ για το Νιούκαστλ, όπου επισκεπτόμασταν ένα συγγενή, έναν ιεράρxη της Αγγλικανικής Εκκλησίας. Το βράδυ, αυτές οι αδερφές της γιαγιάς μου με έβαζαν στο τρένο που πήγαινε βόρεια, πάλι με προειδοποιήσεις, σε περίπτωση που ο σίδηροδρομικός υπεύθυνος παραμελούσε τις ευθύνες του. Το πιο τρομακτικό μέρος της εκστρατείας ήταν όταν αλλάζαμε τρένα στο Ναράμπρι κάτω από τ' άστρα. Μετά απ' αυτό, το ταξίδι ήταν άνετο μέσω της αυγής, ένα αέναο σκόνης και ψευδαίσθησης, με αγριοπέπονα να στολίζουν τις άκρες των γραμμών. Στον Σιδηροδρομικό Κόμβο Μπάρεν γευματίζαμε τρώγοντας σκληρό αρνίσιο κρέας με αλευρώδη ζωμό κρέατος. Κατόπιν φτάναμε στο Γουόλγκετ, πάντα καθυστερημένοι. Ο μελαμψός, δικτατορικός θείος μου με συναντούσε με τον τετράτροxο μόνιππο. Εγώ ένιωθα εξίσου περήφανος, όπως κι αυτός, και όταν πλησιάζαμε στα περίxωρα της πόλης μού επέτρεπε να πάρω τα ηνία και να οδηγώ. Ήταν η στιγμή που έφτανα στο αποκορύφωμα της δόξας μου.<br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Πάτρικ Γουάιτ</span></span></em><br /><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Γιάννης Βασιλακάκος<br /><br />από το βιβλίο <span style="color:#ffcccc;">Πάτρικ Γουάιτ, <span style="font-size:130%;">Ψεγάδια στον καθρέφτη</span></span><span style="font-size:130%;"><br /></span>Εκδόσεις: τυπωθήτω, 2008<br /><br />*<br />Φωτ: του Peter Andrews από το outimage.net<br />To Εμπορικό Κέντρο του Σίδνεϋ (CBD) και ο σιδηροδρομικός<br />σταθμός με το ρολόι. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-6901639788706697751?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-33849614905567454132009-11-17T10:01:00.000+02:002010-04-13T01:28:24.742+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/Sq5nEUDKcVI/AAAAAAAAK0I/lS1ljnN3r-c/s1600-h/isla_negra.jpg"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5381351928553435474" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/Sq5nEUDKcVI/AAAAAAAAK0I/lS1ljnN3r-c/s400/isla_negra.jpg" /></a><br /><br /><span style="font-size:130%;">67</span><br /><br />Του Νότου η μπόρα πέφτει πάνω απ' την Ίσλα Νέγρα<br />σα μια σταγόνα μόνη, διάφανη κι όλο βάρος,<br />τα κρύα του φύλλα ανοίγει να τη δεχτεί το πέλαγο,<br />κι η γη το υγρό μαθαίνει μιας κούπας πεπρωμένο.<br /><br />Σ' ένα φιλί σου δώσ' μου, ψυχή μου, το γλυφό<br />νερό των τελευταίων μηνών, το μέλι της στεριάς,<br />την ευωδιά που μούσκεψαν χιλιάδες χείλη τ' ουρανού,<br />της θάλασσας την άγια υπομονή το χειμώνα.<br /><br />Κάποιος μάς κράζει, ανοίγουν μοναχές τους οι πόρτες,<br />με τα τζάμια η βροχή βουερά κουβεντιάζει,<br />κατεβαίνει ο ουρανός αγγίζοντας τις ρίζες,<br /><br />κι έτσι υφαίνει ξεϋφαίνει το ουράνιο δίχτυ η μέρα<br />με χρόνο, αλάτι, ψίθυρους, κατεβάσματα, δρόμους,<br />μια γυναίκα, έναν άντρα, το χειμώνα στη γη.<br /><br /><span style="color:#ffcccc;"><span style="font-size:180%;">* * *</span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">19</span><br /><br />Ενώ ο μέγας αφρός της Ίσλα Νέγρα,<br />το άλας, ο ήλιος, στο κύμα σε μουσκεύουν,<br />εγώ παρατηρώ τα έργα της σφήκας,<br />ενέχυρο στου κόσμου της το μέλι.<br /><br />Πάει κι έρχεται ζυγιάζοντας το ξανθό πέταγμά της<br />σαν να κυλούσε απάνω σ' ένα αόρατο σύρμα<br />του χορού την κομψότητα, της μέσης της τη δίψα<br />και τους φόνους που κάνει το φθονερό κεντρί της.<br /><br />Πετρέλαιο και νεράντζι φτιάχνουν το ουράνιο τόξο της,<br />ψάχνει σαν αεροπλάνο μες στα χόρτα,<br />με σούσουρο σταχιού πετάει και χάνεται,<br /><br />ενώ βγαίνεις εσύ γυμνή απ' το κύμα,<br />και στον κόσμο επιστρέφεις γεμάτη αλάτι κι ήλιο,<br />άγαλμα αστραφτερό, σπαθί της άμμου.<br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Πάμπλο Νερούδα</span></span></em><br /><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Ηλίας Ματθαίου<br /><br />από το βιβλίο <span style="font-family:verdana;"><span style="color:#ffcccc;">Πάμπλο Νερούδα, Εκατό ερωτικά σονέτα</span><br /></span>Εκδόσεις: Γνώση, 2001<br /><br />*<br />Φωτ: en.wikipedia.org<br />Το σπίτι του Πάμπλο Νερούδα στην Ίσλα Νέγρα, μια παραθαλάσσια</span><br /><span style="color:#880000;">περιοχή της Χιλής, 45 χιλιόμετρα νοτίως του Βαλπαραΐσο.<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-3384961490556745413?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-12514509624475432212009-11-10T16:01:00.000+02:002010-04-13T01:28:24.744+03:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/Sq9v7lVgGeI/AAAAAAAAK0g/ajZH88DyGEg/s1600-h/Buenos_Aires_Monserrat_Avenida_9_de_Julio.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 277px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5381643149156293090" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/Sq9v7lVgGeI/AAAAAAAAK0g/ajZH88DyGEg/s400/Buenos_Aires_Monserrat_Avenida_9_de_Julio.JPG" /></a><br /><br /><span style="font-size:130%;">Μπουένος Άιρες</span><br /><br />Τι είναι το Μπουένος Άιρες;<br />Είναι η πλατεία Μαΐου όπου επιστρέφουν κουρασμένοι κι ευτυχισμένοι άντρες που τριγυρνούσαν πολεμώντας σε μια ολόκληρη ήπειρο.<br />Είναι ο τεράστιος λαβύρινθος, τα φώτα, που απλώνονται έτσι όπως χαμηλώνει το αεροπλάνο και από κάτω του οι ταράτσες, οι αυλές, τα πεζοδρόμια, τα απλά πράγματα.<br />Είναι ο τοίχος του νεκροταφείου Ρεκολέτα, όπου έστησαν κι εκτέλεσαν κάποιον μου πρόγονο.<br />Είναι ένα μεγάλο δέντρο στην οδό Χουνίν που, δίχως να το ξέρει, μας δίνει ίσκιο και δροσιά.<br />Είναι ένας δρόμος μακρύς με χαμηλά σπιτάκια, που σβήνει κι ομορφαίνει μες στο δειλινό.<br />Είναι η Νότια Προβλήτα, εκεί που σαλπάρανε έναν καιρό ο <em>Κρόνος</em> και ο <em>Κόσμος</em>.<br />Είναι το πεζοδρόμιο στην οδό Κιντάνα, όπου ο πατέρας μου, που ήταν τυφλός, έκλαψε όταν είδε τα πανάρχαια άστρα.<br />Είναι μια πόρτα με αριθμό, που πίσω της πέρασα ακίνητος δέκα μερόνυχτα μες στο σκοτάδι, δέκα μερόνυχτα που τώρα πια στη μνήμη μου δεν είναι ούτε μια στιγμή.<br />[....]<br />Είναι, μέσα στην άδεια νύχτα, κάποια γωνιά του Όνσε, όπου ο Μασεδόνιο Φερνάντες, πεθαμένος τώρα πια, μου εξηγούσε πως ο θάνατος είναι μια πλάνη.<br />Φτάνει ως εδώ' αυτά είναι πράγματα εντελώς προσωπικά, είναι ακριβώς αυτά που είναι, για να 'ναι και το Μπουένος Άιρες μαζί.<br />Το Μπουένος Άιρες είναι ο παραδίπλα δρόμος, εκείνος που δεν πέρασα ποτέ, είναι τα βάθη τα κρυφά της κάθε γειτονιάς, είναι οι μεσαυλές, είναι αυτό που κρύβουν οι προσόψεις, είναι ο εχθρός μου, αν έχω εχθρό, είναι αυτός που δεν τ' αρέσουνε οι στίxοι μου (ούτε κι εμένα δεν μ' αρέσουν), εκείνο το απόμερο βιβλιοπωλείο που ίσως μπήκαμε καμιά φορά και τώρα το 'xουμε ξεxάσει, είναι αυτή η γοητεία ενός τραγουδιού παλιού, που κάποιος έξω το σιγοσφυρίζει και δεν μπορείς αμέσως να το θυμηθείς κι όμως κάπου σ' αγγίζει, είναι αυτό που χάθηκε κι εκείνο που θα 'ρθεί, είναι αυτό που βρίσκεται μακριά, αυτό που ανήκει σ' άλλους, κάτι που στρίβει τη γωνιά, η γειτονιά μας που δεν είναι ούτε δική σου ούτε δική μου, εκείνο που δεν ξέρουμε κι εκείνο που αγαπάμε.<br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Χόρχε Λουίς Μπόρχες</span></span></em><br /><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Δημήτρης Καλοκύρης<br /><br />από το βιβλίο <span style="font-family:verdana;color:#ffcccc;">Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Το εγκώμιο της σκιάς</span><br />Εκδόσεις: ύψιλον, 1999<br /><br />*<br />Φωτ: last.fm<br />Η Λεωφόρος της 9ης Ιουλίου στο Μπουένος Άιρες<br /><br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-1251450962447543221?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-46139638862940713562009-11-03T19:30:00.001+02:002010-04-13T01:28:24.745+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/Sq1_bQdEKBI/AAAAAAAAK0A/HFxcGBXez2w/s1600-h/SantiagoDeCuba_2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5381097236027680786" style="WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/Sq1_bQdEKBI/AAAAAAAAK0A/HFxcGBXez2w/s400/SantiagoDeCuba_2.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;"><em>Ο ποιητής φτάνει στην Αβάνα</em></span><br /><em><span style="font-size:85%;">Στον Don Fernando Ortiz</span></em><br /><br /><span style="font-size:130%;">Νέγρικο τραγούδι στην Κούβα</span><br /><br />Όταν θα 'ρθει το φεγγάρι τ' ολόγιομο θα πάω στο Σαντιάγο της Κούβας,<br />θα πάω στο Σαντιάγο μεσ' σ' ένα αμάξι από μαύρο νερό.<br />Θα πάω στο Σαντιάγο.<br />Θα τραγουδούν οι στέγες από φοινικόκλαδα.<br />θα πάω στο Σαντιάγο.<br />Όταν ο φοίνικας θα θέλει να 'ναι πελαργός,<br />θα πάω στο Σαντιάγο.<br />Όταν θα θέλει μέδουσα να 'ναι η μπανανιά,<br />θα πάω στο Σαντιάγο.<br />Θα πάω στο Σαντιάγο<br />με το ξανθό κεφάλι του Φονσέκα.<br />Θα πάω στο Σαντιάγο.<br />Και με του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας το ρόδο<br />θα πάω στο Σαντιάγο.<br />Χάρτινη θάλασσα κι ασήμι νομισμάτων,<br />θα πάω στο Σαντιάγο.<br />Ω Κούβα! Ω ρυθμέ στεγνής σποράς!<br />θα πάω στο Σαντιάγο.<br />Ω ζώνη ζεστή και ξύλινη σταγόνα!<br />Θα πάω στο Σαντιάγο.<br />Άρπα από ζωντανούς δέντρων κορμούς. Καΐμάν. Καπνόφυτου λουλούδι.<br />Θα πάω στο Σαντιάγο.<br />Πάντα μου το 'λεγα πως θενά πάω στο Σαντιάγο<br />πάνω σ' ένα αμάξι από μαύρο νερό.<br />Θα πάω στο Σαντιάγο.<br />Αέρι κι αλκοόλ στους τροχούς,<br />θα πάω στο Σαντιάγο.<br />Κοράλι μου μέσ' στο σκοτάδι,<br />Θα πάω στο Σαντιάγο.<br />Η θάλασσα πνιγμένη μεσ' στην άμμο,<br />θα πάω στο Σαντιάγο.<br />Λευκή ζεστασιά. Νεκρέ καρπέ.<br />Θα πάω στο Σαντιάγο.<br />Ω βοδινή φρεσκάδα στις φυτείες των καλαμιών!<br />Ω Κούβα! Ω καμπύλη αναστεναγμού και λάσπης!<br />θα πάω στο Σαντιάγο.<br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα</span></span></em><br /><br /><span style="color:#880000;">Απόδοση: Κώστας Ζαρούκας<br /><br />από το βιβλίο <span style="color:#ffcccc;">Λόρκα, Σκόρπια Ποιήματα</span> σε παρουσίαση<br />και επιμέλεια Έλλης Αλεξίου<br />Εκδόσεις: Μέρμηγκας, 1975<br /><br />*<br />Φωτ: liorkaridi.com<br />Santiago de Cuba, η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας <br />της Κούβας, στην νοτιοανατολική πλευρά του νησιού.<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-4613963886294071356?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-5293579406938698162009-10-27T19:58:00.002+02:002010-04-13T01:28:24.746+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/Smch1kUBRyI/AAAAAAAAKrI/6UfVuvem1Lk/s1600-h/New+York.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5361291085572294434" style="WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/Smch1kUBRyI/AAAAAAAAKrI/6UfVuvem1Lk/s400/New+York.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-size:130%;">Βήματα</span><br /><br />Πόσο αστεία είναι σήμερα η Νέα Υόρκη<br />σαν την Τζίντζερ Ρότζερς στο Σουίνγκταϊμ<br />και το καμπαναριό του Σεντ Μπρίτζετ που γέρνει λίγο αριστερά<br />μόλις σηκώθηκα απ' ένα κρεβάτι χορτασμένος από μέρες της Νίκης<br />(είχα βαρεθεί τις μέρες της Απόβασης) κι εσύ ακόμα γαλανή<br />με δέχεσαι ανόητο κι ελεύθερο.<br />Tο μόνο που θέλω είναι ένα δωμάτιο εκεί ψηλά<br />κι εσένα μέσα.<br />Aκόμα και το στοπ της κυκλοφορίας τις ώρες αιχμής<br />είναι ένας τρόπος για να τρίβονται μεταξύ τους οι άνθρωποι<br />κι όταν τα χειρουργικά τους όργανα αγκαλιαστούν<br />να μείνουν έτσι<br />για την υπόλοιπη ημέρα (τι μέρα).<br />Πάω να ελέγξω ένα σλάιντ και λέω<br />αυτός ο πίνακας δεν είναι τόσο γαλάζιος.<br /><br />Που είναι η Λάνα Τέρνερ<br />βγήκε για φαγητό<br />και η Γκάρμπο είναι στα παρασκήνια του Μετροπόλιταν,<br />όλοι βγάζουν τα παλτά τους<br />κι έτσι μπορούν να δείξουν ένα θώρακα στους θωρακοθεατές'<br />και το πάρκο είναι γεμάτο χορευτές με τα κολάν και τα παπούτσια τους<br />μέσα σε μικρές τσάντες<br />που συχνά τους περνούν για εξωτερικούς εργάτες<br />του τμήματος Υ στο Γουέστ Σάιντ<br />γιατί όχι;<br />H ομάδα Πάιρετς του Πίτσμπουργκ ξεφωνίζει γιατί νίκησε<br />και κατά κάποιο τρόπο νικάμε όλοι<br />Είμαστε ζωντανοί.<br />Tο διαμέρισμα άδειασε απ’ το χαρούμενο ζευγάρι<br />που πήγε για πλάκα στην εξοχή<br />έφυγαν μια μέρα νωρίτερα,<br />ακόμα και τα μαχαιρώματα κάνουν καλό στην πληθυσμιακή έκρηξη<br />αν και σε λάθος χώρα,<br /><br />κι όλοι εκείνοι οι ψεύτες έφυγαν από τον ΟΗΕ,<br />το κτίριο Σίγκραμ δεν είναι πλέον πόλος έλξης,<br />όχι πως χρειαζόμαστε ένα ποτό (απλά μας αρέσει)<br /><br />και η μικρή κούτα είναι έξω στο πεζοδρόμιο<br />δίπλα στο μπακάλικο<br />κι έτσι ο γέρος μπορεί να καθίσει να πιει τη μπύρα του<br />κι αργότερα η γυναίκα του θα τον πετάξει έξω απ’ το σπίτι<br />καθώς ο ήλιος θα λάμπει ακόμα<br /><br />ω θεέ είναι υπέροχο<br />να σηκώνομαι απ' το κρεβάτι<br />και να πίνω τόσο πολύ καφέ<br />και να καπνίζω τόσα πολλά τσιγάρα<br />και να σ' αγαπώ τόσο πολύ.<br /><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: <a href="http://yannislivadas.blogspot.com/"><b><u>Γιάννης Λειβαδάς</u></b></a><br /><br />από την <span style="color:#ffcccc;">Ανθολογία αμερικανικής ποίησης του εικοστού αιώνα</span><br />Εκδόσεις: Ηριδανός, 2007</span><br /><br /><span style="color:#ffcccc;"><span style="font-size:180%;">* * *</span></span><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SmcdALhLWgI/AAAAAAAAKrA/U7AxiRxwEfA/s1600-h/UN-HQ.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5361285770337016322" style="WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 274px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SmcdALhLWgI/AAAAAAAAKrA/U7AxiRxwEfA/s400/UN-HQ.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Νυχτερινό</span><br /><br />Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο<br />από το να αισθάνομαι άσχημα<br />και να μην μπορώ να σου το πω.<br />Όχι γιατί θα με σκότωνες<br />ή θα σε σκότωνε ή γιατί<br />δεν αγαπιόμαστε πολύ.<br />Είναι η απόσταση. Ο ουρανός είναι γκρι<br />και καθαρός, με ροζ και<br />μπλε σκιές κάτω από κάθε σύννεφο.<br />Ένα μικροσκοπικό αεροπλάνο ρίχνει<br />τη σκιά του στο κτήριο του ΟΗΕ.<br />Τα μάτια μου, όμοια με εκατομμύρια<br />γυάλινες πλατείες, απλά αντικατοπτρίζουν.<br />Κάθε τι βλέπει μέσα από μένα,<br />στη διάρκεια της μέρας καίγομαι<br />τη νύχτα κρυώνω' είμαι χτισμένος<br />με λάθος τρόπο ως προς<br />το ποτάμι και μια ήπια καταιγίδα<br />θα έσπαγε την κάθε μου ίνα.<br />Γιατί δεν κατευθύνομαι ανατολικά και δυτικά<br />αντί για βόρεια και νότια;<br />Είναι σφάλμα του αρχιτέκτονα.<br />Και σε λίγα χρόνια θα είμαι<br />άχρηστος, ούτε καν ένα κτίριο<br />γραφείων. Γιατί δεν έχεις<br />τηλέφωνο και μένεις τόσο<br />μακριά' το σήμα της Pepsi,<br />οι γλάροι κι ο θόρυβος.<br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Φρανκ Ο' Χάρα</span></span></em><br /><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Ρήγας Κούπα<br /><br />από την ανθολογία <span style="color:#ffcccc;">Η Έλξη των Ομωνύμων</span><br />Εκδόσεις: Οδυσσέας, 2005<br /><br />*<br />Φωτ: iqholidays.com <span style="color:#333333;">και</span> www.una-westtriangle.org<br />(στην δεύτερη, το κτίριο του ΟΗΕ)</span> <br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-529357940693869816?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-85917141011225155482009-10-21T21:58:00.001+03:002011-04-27T08:59:46.049+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SlD4rU028iI/AAAAAAAAKjs/e2S6o4l8dD8/s1600-h/Cordoba4.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5355053380151996962" style="WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 259px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SlD4rU028iI/AAAAAAAAKjs/e2S6o4l8dD8/s400/Cordoba4.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Το τραγούδι του καβαλάρη</span><br /><br />Μακρινή μου Κόρδοβα<br />μοναχική μου Κόρδοβα.<br /><br />Άλογο μαύρο μεγάλο φεγγάρι<br />ελιές μες στο ταγάρι μου.<br />Ξέρω τους δρόμους σαν την παλάμη μου<br />κι όμως ποτέ δε θα φτάσω<br />στη μακρινή μου Κόρδοβα.<br /><br />Μεσ' απ' τον κάμπο μέσ' απ τον άνεμο<br />άλογο μαύρο κόκκινο φεγγάρι.<br />Είναι ο θάνατος εκεί και με παραμονεύει<br />ψηλά απ' τους πύργους πάνω<br />της μακρινής μου Κόρδοβας.<br /><br />Αχ, τι μακρύς που είναι ο δρόμος<br />αχ, το μαύρο το άξιο τ' άλογό μου.<br />Αχ κι ο θάνατος εκεί να με προσμένει<br />ώσπου να φτάσω κάποτε<br />στη μακρινή μου Κόρδοβα.<br /><br />Μακρινή μου Κόρδοβα<br />μοναχική μου Κόρδοβα<br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα</span></span></em><br /><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Άρης Αλεξάνδρου<br /><br />από την ανθολογία <span style="color:#ffcccc;">Άρης Αλεξάνδρου, Διάλεξα</span><br />Εκδόσεις: Κείμενα, 1984</span><br /><br /><span style="color:#ffcccc;"><span style="font-size:180%;">* * *</span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">Τραγούδι του καβαλάρη</span><br /><br />Κόρδοβα.<br />Μακρινή και μόνη.<br /><br />Άλογο μαύρο, ψεγγάρι μεγάλο<br />κι ελιές στο δισάκι μου.<br />Αν και ξέρω τους δρόμους,<br />ποτέ δε θα φτάσω στην Κόρδοβα.<br /><br />Μεσ' απ' τον κάμπο, μεσ' απ' τον αέρα,<br />άλογο μαύρο, φεγγάρι κόκκινο.<br />Ο θάνατος με κοιτάζει<br />απ' τους πύργους της Κόρδοβα.<br /><br />Αχ, τι δρόμος μακρύς!<br />Αχ, γενναίο άλογό μου!<br />Αχ, και με περιμένει ο θάνατος,<br />πριν φτάσω στην Κόρδοβα!<br /><br />Κόρδοβα. Μακρινή και μόνη.<br /><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Μόσχος Λαγκουβάρδος<br /><br />από την <span style="color:#ffcccc;">Ξένη Ποίηση του 20ού αιώνα</span><br />Εκδόσεις: Λωτός, 2000 <br />*<br />Φωτ: upload.wikimedia.org<br />Κόρδοβα, η Ρωμαϊκή γέφυρα του Γουαδαλκιβίρ</span><br /><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-8591714101122515548?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-2164881431898535242009-10-14T22:58:00.001+03:002011-04-27T08:59:46.051+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/Si33lu9dIwI/AAAAAAAAKWo/K9-fvUgwZ3c/s1600-h/cafeParis.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5345200560391660290" style="WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 301px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/Si33lu9dIwI/AAAAAAAAKWo/K9-fvUgwZ3c/s400/cafeParis.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:130%;">Παρίσι, Απρίλης 1974</span><br /><br />Α, πώς περνούν οι επταετίες!<br /><br />Από καφέ σε καφέ<br />διαβάζοντας εφημερίδες<br />διυλίζοντας τις στήλες<br />διυλίζοντας τον κώνωπα'<br /><br />καφέ πολύ κι ολίγη<br />χαφιέδες ουκ ολίγοι<br /><br /><span style="color:#880000;">από το βιβλίο <span style="color:#ffcccc;">Αριστοτέλης Νικολαΐδης, Συγκεντρωμένα Ποιήματα 1952-1990</span><br />Εκδόσεις: Πλέθρον, 1991<br /><br />*<br />Φωτ: Cafe Flore, Παρίσι - του <a href="http://photo.net/photodb/user?user_id=494190">Toshio Tamaki</a> από το photo.net<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-216488143189853524?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-88496981746683494672009-10-07T23:58:00.002+03:002011-04-27T08:59:46.053+03:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/Sk2BDCjUFYI/AAAAAAAAKi4/9dPwBfz-fwc/s1600-h/Copenhagen.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5354077421237966210" style="WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 281px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/Sk2BDCjUFYI/AAAAAAAAKi4/9dPwBfz-fwc/s400/Copenhagen.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:130%;">Ταξίδι στην Κοπεγχάγη</span></div><br /><div align="justify">Ήταν δύο Απριλίου. Το τελευταίο χιόνι έλιωνε απ' το ζεστό αεράκι όταν ξεκινούσαν με το Φορντ Καμπριολέ. Ο εργοστασιάρχης εμπιστεύτηκε τη φωτογραφική μηχανή στα χέρια, της γειτόνισσας ενώ ο ίδιος πόζαρε σε στάση "εκκινήσεως" με το χέρι στη μανιβέλα. Σήκωσε τα μάτια του χαμογελώντας, ενώ η γειτόνισσα πάτησε το κουμπί. Η φωτογραφία αυτή μεγεθύνθηκε αργότερα σε ματ καφετί χαρτί και γέμισε μια ολόκληρη σελίδα στο άλμπουμ.<br /><br />Έφτασαν ζαλισμένες και με πρησμένα πόδια. Τα ταγιέρ που τους είχε ράψει η δεσποινίς Γιάνσον στο Σίλσμπου από αγγλικό τουΐντ, ήταν βαριά και ζεστά, και αντίθετα με τις διαβεβαιώσεις της, καθόλου της μόδας.<br /><br />Στην Κοπεγχάγη οι γυναίκες φορούσαν... Τι φορούσαν αλήθεια; Πετούσαν ανάλαφρες. Τα κεφάλια ψηλά. Ψιλοτάκουνες σαν κοκότες. Καλυμμένες με βέλα σαν καλόγριες. Με μαύρα και μωβ σαν εταίρες. Αλλά με κάποια κυριίστικη έκφραση γύρω στα στόματα τους, έστω και αν κάπνιζαν πουράκια. Η Έλνα και ή Ίντα πιάστηκαν απ' το χέρι. Τσιμπούσαν η μια την άλλη δυνατά μέσα από τα δερμάτινα γάντια. Έτσι πιασμένες διέσχισαν την πλατεία και μπήκαν στο δρόμο του ξενοδοχείου.<br /><br />Ο κύριος και η κυρία Σβένσον έμεναν στον πρώτο όροφο, στο δωμάτιο 114, που ήταν σουίτα με καθιστικό και λουτρό. Οι αδελφές έμεναν στον τέταρτο όροφο. Εκεί τα δωμάτια ήταν μικρά και η σκάλα απότομη, αλλά η xαμηλή τιμή τους, ταίριαζε στο βαλάντιο τους. Στον τοίxo, πάνω απ' το κομμό, ήταν κρεμασμένη μια μπάντα κεντημένη με κίτρινους και μπλε πανσέδες και το ίδιο μοτίβο υπήρxε στην πλάτη, της μοναδικής πολυθρόνας. Ήταν πολύ σικ και η Έλνα σxεδίασε το μοτίβο στο σημειωματάριό της για να το αντιγράψει στο σπίτι.<br /><br />Ο κύριος Σβένσον τις προσκάλεσε στο Βίβεξ, όπου ο κόσμος γελούσε και τραγουδούσε κι έτρωγε σάντουιτς από λεπτές φέτες πικρό ψωμί και η μπύρα, τους ανέβηκε ολωνών στο κεφάλι. Μετά απ' αυτό, έφυγε με τη Φορντ για να συναντήσει πελάτες, αφήνοντας πίσω τη γυναίκα του με τις ημικρανίες της και τα μουσεία.<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/Sk2BDWDtkwI/AAAAAAAAKjA/w9fhbepRK_A/s1600-h/Copenhagen-entrance.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5354077426474128130" style="WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 295px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/Sk2BDWDtkwI/AAAAAAAAKjA/w9fhbepRK_A/s400/Copenhagen-entrance.jpg" border="0" /></a><br /><br />Η Έλνα και η Ίντα πήγαιναν περίπατο στο Τίβολι <span style="font-size:85%;color:#333333;">[φωτ]</span> , όπου υπήρχαν τουλίπες σ' όλα τα χρώματα της ίριδας και οι καστανιές είχαν ροζ άνθη που δεν τα είχαν ξαναδεί και όπου τα βράδια φωτιζότανε ο ουρανός απ' τα βεγγαλικά. Τα λουλούδια απ' τις σφεντάμες ήταν πεσμένα στα πεζοδρόμια και σκόρπιζαν ένα γλυκό άρωμα και από τ' αμάξια ξεπρόβαλλαν πρόσωπα όμορφα σαν στο σινεμά. Οι ευέλπιδες είχαν πέταλα στα τακούνια τους και τους άκουγες από πολύ μακριά.<br /><br />Οι κόκκινες στολές ήταν πολύ όμορφες, σκεφτόταν ή Ίντα, αλλά δεν τόλμησε να το πει δυνατά.<br /><br />Το ίδιο όμως σκεφτότανε κι η Έλνα και γι αυτό πήγαιναν συχνά στο ανάκτορο του Αμάλιενμποργκ - από ενδιαφέρον για την αρχιτεκτονική του...<br /><br /><em><span style="color:#333333;">Μαργκαρέτα Έκστρομ</span></em><br /><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Νίκη Κώνστα<br /><br />από το βιβλίο <span style="color:#ffcccc;">17 φωνές από τη Σουηδία</span><br />Εκδόσεις: Τεκμήριο, 1979<br /><br />*<br />Φωτ: re-moto.com και old-picture.com<br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-8849698174668349467?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-6332182257952657432009-09-30T10:58:00.001+03:002011-04-27T08:57:47.771+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/Se2XVp7RxUI/AAAAAAAAJ_M/Sa7xJ344Mp0/s1600-h/Rahoon.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5327080332536694082" style="WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/Se2XVp7RxUI/AAAAAAAAJ_M/Sa7xJ344Mp0/s400/Rahoon.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:130%;">Θρηνεί πάνω απ' τη Ραχούν</span><br /><br />Απαλά πέφτει στη Ραχούν ψιλή βροχή<br />που ο βαριόμοιρός μου αγαπημένος κείται.<br />Με λυπημένα λόγια κράζει με καλεί,<br />στου φεγγαριού την γκρίζα ανατολή.<br /><br />Αγαπημένη, άκου εσύ<br />πόσο ψιθυριστά και λυπημένα η φωνή του προσκαλεί,<br />χωρίς απάντηση και ρίχνει μαύρη μπόρα,<br />έτσι σαν τώρα.<br /><br />Όμοια μες στις καρδιές, ω αγάπη, πέφτει ψύχος<br />έτσι όπως κείται η καρδιά του λυπημένη<br />από του γκριζοφέγγαρου το φως που φέρνει ρίγος<br />κι απ' της βροχής τη μαύρη ειμαρμένη.<br /><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Ευάγγελος Κ. Βαλσαμίδης<br /><br />από το βιβλίο <span style="color:#ffcccc;">Τζαίημς Τζόυς, τα ποιήματα</span><br />(δίγλωσσο)<br />Εκδόσεις: Οδός Πανός, 2000<br /><br />*<br />Φωτ: strategysoccer.com<br />Η Ραχούν είναι περιοχή της Πόλης του Γκάλγουεϊ, της τέταρτης<br />μεγαλύτερης πόλης της Ιρλανδίας. Η Πόλη του Γκάλγουέι βρίσκε-<br />ται στην δυτική ακτή της Ιρλανδίας και είναι η μοναδική πόλη<br />στην επαρχία Κόνναχτ.<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-633218225795265743?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-52548583614322740352009-09-23T07:58:00.001+03:002011-04-27T09:01:47.681+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SkdA3EXrK7I/AAAAAAAAKdQ/FnuWz_XIjZk/s1600-h/stPetroupolis.jpg"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 270px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5352317996963146674" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SkdA3EXrK7I/AAAAAAAAKdQ/FnuWz_XIjZk/s400/stPetroupolis.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Λένινγκραντ</span><br /><br />Επιστρέφω στην πόλη μου, στα γνώριμα δάκρυα<br />Στις φλέβες, στους πρησμένους αδένες παιδικών χρόνων.<br /><br />Γυρνάς πίσω — κατάπιε λοιπόν μια για πάντα<br />Ψαρόλαδο απ' τους φανοστάτες της Πετρούπολης!<br /><br />Τις μέρες του Γενάρη βρες πάλι εδώ<br />Κρόκους ανάκατους με την απαίσια πίσα.<br /><br />Πετρούπολη! Δεν θέλω ακόμα να πεθάνω.<br />Μου μένουν οι αριθμοί των τηλεφώνων τους.<br /><br />Πετρούπολη! Δεν έχω xάσει τις διευθύνσεις,<br />Μπορώ να ψάξω και να βρω νεκρές φωνές.<br /><br />Ζω στις πίσω σκάλες' και το σκοινί<br />Του κουδουνιού ηxεί μέσ' στα μηλίγγια<br /><br />Όσο αγρυπνώ για καλεσμένους που αγαπώ<br />Κι οι σιδεριές τραντάζουνε την πόρτα.<br /><br /><em><span style="font-size:85%;">(Δεκέμβριος 1930)<br /></span></em><br /><span style="color:#333333;"><em>Όσιπ Μάντελσταμ</em></span><br /><br /><span style="color:#880000;">Απόδοση: Μιχάλης Μόσχος</span><br /><br /><span style="color:#880000;">Από το <span style="color:#ffcccc;"><span style="font-size:130%;">Δέντρο </span>- τ. 53/54, καλοκαίρι 1990</span></span><br /><br /><span style="color:#ffcccc;"><span style="font-size:180%;">* * *</span><br /></span><br />Ακολουθεί το ίδιο ποίημα σε μετάφραση του Άρη Αλεξάνδρου<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/Skc6c6htRxI/AAAAAAAAKcI/WaOuy1r5Vzg/s1600-h/hookcanalcp.jpg"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 257px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5352310950574507794" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/Skc6c6htRxI/AAAAAAAAKcI/WaOuy1r5Vzg/s400/hookcanalcp.jpg" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Λένινγκραντ</span><br /><br />Στην πόλη γύρισα που ξέρω ώσμε το δάκρυ<br />ως τις πρησμένες παιδικές άμνγδαλές. Στην άκρη<br /><br />την γνώριμη ξανάρθες, πιες το γρήγορα λοιπόν<br />το μουρουνόλαδο των ποταμίσιων φαναριών.<br /><br />Τη μέρα γνώρισε γοργά τη δεκεμβριανή<br />όπου σαν μίγμα ο κρόκος και μια πίσσα μοχθηρή.<br /><br />Πετρούπολη! δε θέλω ακόμα να πεθάνω, ακούς;<br />Εσύ κρατάς των τηλεφώνων μου τους αριθμούς.<br /><br />Πετρούπολη! διευθύνσεις έχω ακόμα και μπορώ<br />των πεθαμένων τις φωνές μ' αυτές να βρω.<br /><br />Στον κρόταφο μου με χτυπάει (σε πίσω σκάλα μένω)<br />με ρίζες και με σάρκα το κουδούνι εξορυγμένο,<br /><br />κι ως το πρωί τους ακριβούς μου ξένους στέκω καρτερώντας<br />της πόρτας μου την αλυσίδα ως χειροπέδη αχνοκουνώντας.<br /><br /><em><span style="font-size:85%;">Δεκέμβριος 1930, Λένινγκραντ</span></em><br /><br /><span style="color:#880000;">Από την ανθολογία του Άρη Αλεξάνδρου <span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffcccc;">Διάλεξα</span><br /></span>Εκδόσεις: Kείμενα, 1984<br /><br />*<br />Φωτ: petersburg-hotel.com, denrus.ru<br />Kανάλια του ποταμού Νέβα στην Αγία Πετρούπολη<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-5254858361432274035?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-14286955657753083262009-09-16T07:58:00.001+03:002012-02-10T07:40:34.453+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SkakL1vzFrI/AAAAAAAAKbY/l60Hv5BD3XM/s1600-h/ankara.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5352145730489489074" style="WIDTH: 450px; CURSOR: hand; HEIGHT: 350px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SkakL1vzFrI/AAAAAAAAKbY/l60Hv5BD3XM/s400/ankara.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Άγκυρα</span><br /><br />Και τώρα πού να σε βρω;<br />Στη μουσικότητα; Στο πολυσήμαντο μήνυμα;<br />Στη παλμικότητα; Στο ίχνος;<br />Στις εύγλωττες μαρτυρίες; Στις γεωμετρίες;<br /><br />Στις αποσκευές μου ρούχα ελαφρά<br />Ένας έρωτας τεμαχισμένος προσεκτικά<br />Φεύγω για την Τουρκία<br /><br />Και τώρα πού να σε βρω;<br />Στην Έφεσσο;<br />Στην Προύσσα; Στην Καππαδοκία;<br /><br />Και τώρα πού να σε βρω<br />μισό της ψυχής μου;<br />Στο Αφιόν και στο Ικόνιο;<br />Φιμωμένο στόμα. Φιμωμένο σώμα<br /><br />Πού να σε βρω στην οδύνη<br />στους δρόμους τους ατέλειωτους<br />στο φως και στο λιοπύρι<br />στα σίδερα του φύλακα. Στη Σμύρνη<br /><br />Και τώρα πού να σε βρω<br />σ' αυτή την άxαρη πρωτεύουσα;<br />Μισό της ψυχής μου<br />Μισό σκοτάδι. Μισό φεγγάρι<br /><br /><span style="color:#880000;">Από την συλλογή <span style="color:#ffcccc;">Μωσαϊκό τοπίων και λόγων</span><br />Εκδόσεις: Δωδώνη, 1992<br /><br />*<br />Φωτ: engin.umich.edu / images.businessweek.com<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-1428695565775308326?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-50602479967640241202009-09-09T10:59:00.002+03:002012-02-10T07:40:34.455+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/Sj6U_mUaE5I/AAAAAAAAKY4/KLAP86DXx2M/s1600-h/Jerusalem.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349877227701539730" style="WIDTH: 450px; CURSOR: hand; HEIGHT: 312px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/Sj6U_mUaE5I/AAAAAAAAKY4/KLAP86DXx2M/s400/Jerusalem.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Το ταξίδι στην Ιερουσαλήμ</span><br /><br />Είδα της Ελλάδας την πέτρινη γροθιά<br />να κείται στη Μεσόγειο κι ένα πλοίο<br />να σκίζει το μπλάβο του πελάγου<br />σε λευκές λωρίδες. Πιο πέρα κατά την Ανατολή<br />τούρκικα ποιήματα, ανείπωτα,<br />στα κύματα να λικνίζονται ρυθμικά.<br />Είδα πώς το νερό απ' τ' αλάτι xωριζότανε<br />στ' ακρογιάλι το κρυφό.<br />Ανάμεσα στους γοερούς τους λίθους<br />γεννήθηκαν τα έπη: η ιστορία<br />του γαϊδουράγκαθου και του άρτου<br />που ο ήλιος τα 'χει ψήσει.<br />Σ' αυτό τον τόπο ξεβράστηκε η γλώσσα<br />καί κάθε πράγμα τ' όνομα του πήρε.<br />Ξεκάθαρα το 'βλεπα μπροστά μου:<br />οι λέξεις φτερούγιζαν όπως κοπάδι πουλιά<br />πάνω από μέρος παντέρημο.<br />Ύστερα προσδεθήκαμε και ζωσμένοι<br />—βαστώντας την αναπνοή μας—<br />φτάσαμε στην αγαπημένη xώρα.<br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#333333;">Μίχαελ Κρύγκερ</span><br /></span></em><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Χρήστος Αστερίου<br /><br />από την <span style="color:#ffcccc;">Ποίηση - τ.22, χειμώνας 2003</span><br /><br />*<br />Φωτ: islamic-architecture.info</span><br /><span style="color:#880000;">Η θέα από το Όρος των Ελαιών<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-5060247996764024120?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2757788362543614268.post-47598214106084383172009-09-02T13:31:00.001+03:002011-04-27T08:58:35.499+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SjoXD_DnbkI/AAAAAAAAKXY/t8jvJ1Jhpcs/s1600-h/nicosia3.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5348612864689532482" style="WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 282px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SjoXD_DnbkI/AAAAAAAAKXY/t8jvJ1Jhpcs/s400/nicosia3.JPG" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:130%;">Κυπριακό όνειρο ΙΙ</span><br /><br />Στη μοιρασμένη καρδιά της Λευκωσίας<br />η καρδιά μου μοιράζεται σκληρά.<br />Η λέσχη των προσφύγων είναι εγκαταλελειμμένη,<br />οι κεραίες παρακολουθούν το κανάλι της μοναξιάς.<br />Ο φόβος κυριαρχεί στα ψηλά παράθυρα του νησιού,<br />στους μυστικούς ορόφους του νερού.<br /><em>Notre Dame du Liban, priez pour nous.<br />Mon cheri, πάντα Elle prie pour nous.</em><br /><br /><span style="color:#880000;">Μετάφραση: Χρυσούλα Παπαδοπούλου<br /><br />από το βιβλίο του Ράμι Σαάρι <span style="color:#ffcccc;">Κάτω από τις πατούσες της βροχής</span><br />Εκδόσεις: Oξύ, 2006<br /><br />*<br />Φωτ: skyscrapercity.com, του χρήστη <a href="http://www.skyscrapercity.com/showthread.php?t=434172&amp;page=40">Nick3dz</a><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2757788362543614268-4759821410608438317?l=travelling-by-literature.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com